YENİ ŞAFAK YAZARINDAN “İÇİNDEN ESAD COŞAN HOCA GEÇEN” BİR YAZI

 

Yeni Şafak gazetesi yazarı İsmail Kılıçarslan bugünkü (5 Ekim 2024 tarihli) yazısında merhum Prof. Dr. Mahmud Esad Coşan Hoca’ya atıfta bulunmuş.

Yazısı şöyle:

Hem benim anlattığım “ev toplantısı” versiyonu doğru, hem de ben o versiyonu anlattıktan sonra “Asfa Koleji’nin toplantı salonunda yaşandı bu olay” diyerek beni arayan arkadaşlarımın anlattığı versiyon da.

O gün Asfa Koleji’nin toplantı salonunda yaklaşık 100 kişi, Rahmetli Esad Coşan Hoca’yı epeyce bekledikten sonra hoca salona giriş yapıyor. Normalde insanları bekletmek, toplantılara geç gelmek adeti değil. Çokça sinirli olduğu her halinden belli. Bu da alışıldık bir durum değil, hocayı tanıyanlar açısından.

Yaklaşık olarak şunları söylüyor toplantı başlamadan hemen önce: “Biraz önce bu binada görüştüğüm bir heyet bana, müşriklerin Peygamber Efendimiz'e teklif ettiği çirkinlikte şeyler teklif ettiler. Ben o teklifleri kabul edersem küresel bir gücümüz, bir sürü paramız, okullarımız, holdinglerimiz, daha bir sürü şeyimiz olacakmış. Allah’a şükürler olsun ki bu teklifi elimin tersiyle ittim.”

Rahmetliye “müşriklerin Peygamber Efendimiz'e yaptıkları çirkinlikte şeyler” teklif edenlerin kimler olduğuna dair en küçük bir şüphemiz yok değil mi?

Sadece bir küçük hatırlatma: Müşrikler, Peygamber Efendimiz'e “Sen bu iddialarından vazgeç, bizim bu düzenimizi tehdit etme, biz de bir gün Sen’in Rabb’ine tapalım, bir gün kendi putlarımıza” diyecek kadar ileri gitmişlerdi tekliflerinde. Bir çeşit “dinler arası diyalog” yani.

Bu, burada bir dursun.

Türkiye’deki köklü mücadeleyi bir bakıma “teklifi kabul edenler ile etmeyenler arasındaki mücadele” olarak da okuyabiliriz ve okumalıyız.

Bidayetinde emperyalizm sultasından bütünüyle kurtulamamış ve İngiliz-Batı etkisine kendisini açık tutmuş, ardından gelişen olaylarda “iki kutuplu dünya”nın neredeyse tampon bölgesi haline gelerek tuhaf ötesi bir dengeleme çabasına girişmiş, İsrail’in bölgedeki varlığından sonra da kendisini bir başka dengenin tam ortasında bulmuş Türkiye Cumhuriyeti. Hal böyle olunca da tarihin ve coğrafyanın alnına yazdığı jeopolitik ve teopolitik yüklerin tamamını öyle ya da böyle sırtlanmak zorunda kalmış.

Bu “sırtlanma zorunluluğu” beraberinde hem sorumlulukları hem de fırsatları getirmiş. İngiltere ve Amerika, Türkiye üzerindeki etkisini sürdürmek; Rusya da Türkiye’de kendisine bir etki alanı açabilmek için müttefikler aramış memleketimizde.

Bir yandan CHP’nin Halkevleri, Rusya’nın “doğal yayılım alanı” haline gelirken bir yandan Komünizmle Mücadele Dernekleri, Amerika’nın operasyon sahasına dönüşmüş mesela. Menderes’in berbat ötesi Amerikancılığı da İnönü’nün “ortanın solu” zırvası da hep bu “konsept” ile ilgili olmuş.

Bu sarkaç öyle bir hale gelmiş ki, seneler içerisinde hem Amerika ve Batı dünyası, hem de Rusya ve Sosyalist blok ülkeleri Türkiye’de “iç savaş” çıkartabilecek güce bile erişmiş. O plan akamete uğrayınca da PKK isimli mayın eşeklerini “sürekli iç savaş” için sahaya sürmüşler. Tabii FETÖ’cü eniklerle eş zamanlı olarak. Bugün FETÖ’nün doğrudan bir CIA projesi, PKK’nın ise öyle Marksizm, sosyalizm gibi şeylerle hiç ilgilenmeyen ve Amerika başta olmak üzere önüne gelen emperyalist güce yaltaklanan bir “mayın eşeği örgütü” olduğunu hepimiz biliyoruz.

Bu da burada bir dursun.

Hem FETÖ’nün hem PKK’nın ortaya çıkış sürecinde ve sonrasında her türden emperyalist odağın Türkiye’de kimlere teklif götürdüğünü, kimleri yedeklediğini de biliyoruz artık büyük oranda. Hem bu teklifi kimlerin kabul ettiği hem de kimlerin kabul etmediği üzerinden sahibiz bu bilgiye.

Rahmetli Esad Coşan Hoca’nın, şehit Muhsin Yazıcıoğlu’nun “teklifi elinin tersiyle itenler”den olduğuna hiç şüphe yok mesela.

Şunu yazayım: Merkezi “Türkiye” olmayan herkes nazarımda “teklifi ya tamamen ya da kısmen kabul etmiş demektir.” Parasını, ününü, şöhretini ABD’den ya da Rusya’dan İngiltere’den ya da Suudi Arabistan’dan, İran’dan ya da İsrail’den alması fark etmez. Ki biliyorsunuz, parasını Norveç’ten bile alan var canına yandığımının Türkiye’sinde. Bu da aslında gayet normal, zira Türkiye üzerine bir politik-stratejik ajandası olmayan ülke yok neredeyse. Eh, bizde de her şeyi göze alarak merkezini Türkiye olarak belirleyen adam da, emperyalistler istedi diye şerefini ve namusunu iki paralık etmeye hazır adam da mebzul miktarda malum. Hal böyle olunca Türkiye’nin o uzun mücadelesini “teklifi kabul edenlerle etmeyenler” arasında görmek ve değerlendirmek de kaçınılmaz oluyor.

Şimdi sorumuz şu: Türkiye, bir ateşten çemberin tam ortasına atılmaya çalışılırken bizim gündemimizi teklifi çoktan kabul etmiş ya da önümüzdeki süreçte her teklife açık olacaklar mı belirleyecek yoksa “teklifsiz adamlar” mı?

Cevap da şu: İran’ın, Amerika’nın, Rusya’nın, İsrail’in, hatta Suriye rejiminin güttüğü adamların gündemimizi belirleyerek bizi “hazır” hale getirmesine ses çıkarmazsak vay bizim halimize.

Dikkat isterim: Emperyalizmin güttüğü adamların bilmem hangi pahalı markanın kumaşından yapılma sarık sarmaları da fark etmez, Rolex saatleriyle arz-ı endam etmeleri de, kendilerine gazeteci, uzman, bilmem ne sıfatları ile kamufle etmeleri de.

İran İsrail’e füze attığında “işte büyük ülke böyle olur” diye tek bir Siyonist öldürmeyi başaramayan emperyalist İran’ı, katil sürüsü Hizbullat’ı savunmaya geçen köpekleri de; “İsrail ile Türkiye’nin arasında ne sorun var kardeşim?” diyen köpekleri de; güya Türkçü görünüp İsrail’e her türlü desteği verip servis yapanları da görüyoruz çıplak gözle artık.

Bu gördüklerimizle ve bu gördüklerimizin sonucuyla ilgili olarak da sadece çıplak ellerimize güveniyoruz. Müslüman Türk’ün “çıplak eli”nden başka dayanağı yoktur çünkü. Bilmem anlatabiliyor muyum?

*

Yazının hamaset dozu yüksek.

Ancak, bu arızalı hamasete merhum Prof. Dr. Mahmud Esad Coşan Hoca’yı alet etmese “eyiymiş”.

Çünkü bu, gençliğinin tamamı onun yanında (ya da safında) geçmiş olan benim gibilerin (istismara ve yanlış anlamalara yol açılmaması için) bazı düzeltmeler ve açıklamalar yapmasını “zorunlu” hale getiriyor.

Bilmem anlatabiliyor muyum?

*

Bir başka yazıda Kılıçarslan’ın “güncel” safsata ve çarpıtmalarını konu edineceğim inşaallah.. Bu yazıda sadece şu “teklif” meselesi üzerinde durmakla yetineceğim.

Söz konusu teklifi Esad Efendi’ye kimler yapmış olabilir?

Şayet ABD (yani CIA) böylesi bir teklifi yapmış olsaydı Esad Efendi bunu açıkça söylerdi.. Adres gösterirdi.

Yeni Şafak yazarı “Rahmetliye ‘müşriklerin Peygamber Efendimiz'e yaptıkları çirkinlikte şeyler’ teklif edenlerin kimler olduğuna dair en küçük bir şüphemiz yok değil mi?” diyor.

Madem mesele bu kadar açık, kimler olduğundan en küçük bir şüphemiz yok, o halde kimler olduklarını açıkça yazsana kardeşim!

Nedir yani, bunların adını vermen ayıp mıdır, günah mıdır?!

Kimlerden niye çekiniyorsun?

*

Bu teklifi yapanlar, FETÖ’cüler olamaz..

Çünkü onlar, başka bir grubun kendileri kadar büyümesini veya kendilerine rakip olmasını istemezler(di).

Üstelik, Esad Efendi’nin hayatta olduğu dönemde FETÖ (Fethullahçı Takiyye Örgütü) ona böyle bir teklif götürecek kadar palazlanmamıştı.. Bu, daha sonra, AK Parti hükümetleri döneminde oldu.

Esad Efendi hayattayken 28 Şubat Süreci devam etmekteydi ve FETÖ’cüler kaçacak delik arıyorlar, takiyye destanı yazıyorlardı.. “Kendisi muhtac-ı himmet bir dede, nerde kaldı gayriye himmet ede!” türküsünün konusu durumundaydılar.

Fethullah Gülen 1999 yılı ilkbaharında soluğu ABD’de almış, kapağı Pensilvanya’ya atmıştı.

Esad Efendi ise ondan iki yıl önce, 1997 yılı ilkbaharında ülkeyi terk etmişti.. Etmek zorunda kalmıştı.

*

Esad Efendi önce Avrupa’ya gitti, birkaç yıl “Almanya senin, İsveç benim” diyerek oralarda dolaştı, Türkiye’deki gelişmeleri izledi.

İşte bu sırada Fethullah Gülen, Esad Efendi’ye bir teklif götürdü.. Onu, ABD’ye davet etti.. Bunu (Kamu Denetçiliği Kurumu’nun eski hukuk müşaviri) Av. Hüseyin Yürük, bir ara genel yayın yönetmenliğini yaptığı analitikbakis.com’daki bir yazısında açıklamıştı.

Yürük’ün “içinde yer aldığı” bir başka teklif olayından bahsedeyim..

Demirel’in cumhurbaşkanlık süresi tamamlanınca yeni cumhurbaşkanı olarak hangi adayın destekleneceği hususu Refah-Fazilet Partisi camiasında tartışılmaya başlanmıştı.

O sıralarda Recep Tayyip Erdoğan, bu camiada ayrı baş çekmeye, lider olarak sivrilmeye başlamış durumdaydı.

Necmi Sarıyer, Av. Yalçın Ünal ve Yürük, Esad Efendi’nin “Seçimlerde Ahmet Necdet Sezer’in değil Prof. Nevzat Yalçıntaş’ın desteklenmesi” teklifini Erdoğan’a götürdüler.

Erdoğan, Esad Efendi’nin bu teklifini kabul etmedi.

*

Esad Efendi’ye, “Asfa Koleji’nin toplantı salonunda sözünü ettiği teklifi” kimlerin yapmış olabileceği konusuna dönelim.

Olayın 1997 yılı ilkbaharı öncesinde yaşanmış olması gerekiyor.

O dönemde ne yazık ki MİT (Milli İstihbarat Teşkilatı) ile CIA (Amerikan gizli servisi) arasından su sızmıyordu.

28 Şubat Süreci bu can ciğer kuzu sarması ilişkiler ağının ürünüydü.

Söz konusu süreç, ABD’nin (CIA’in) ve İsrail’in hatırı için hayata geçirildi.. Taşeron (ya da katalizör, veya “sürecin dinamosu”) ise MİT idi.

28 Şubat davasını başından sonuna kadar izleyen Müyesser Yıldız, davada yapılan ifşaatlardan bu gerçeğin ayan beyan ortaya çıktığını yazmıştı.

Aynı gerçeği Nazlı Ilıcak da daha önce “Demokrasiye İnce Ayar: 28 Şubat Arşivi” adlı kitabında ayrıntılı biçimde yazmış durumdaydı.

Böylesi bir ortamda Esad Efendi’ye söz konusu teklifi kimler götürmüş olabilirdi sizce?

*

Gelelim Esad Efendi’ye yapılan “son teklif”e..

Bunu da (yukarıda adı geçen) Av. Yalçın Ünal’dan öğrenmiş durumdayım.

(Yalçın Ünal, şu anda Türkiye Maarif Vakfı’nın denetim kurulu başkanı olarak görev yapan Muttalip Ünal’ın ve Akdeniz Üniversitesi rektörü olarak görev yapmış bulunan Prof. Mustafa Ünal’ın ağabeyi.. Muttalip Ünal, daha önce Başbakanlık Teftiş Kurulu Başkanlığı ve SPK Başkan Vekilliği gibi görevlerde bulundu.. Meşhur Fuat Avni’nin çok uğraştığı ve meşhur ettiği isimlerdendi.. Hemşerimdir; bir zamanlar bana telefon edip üniversite öğrencisi oğluma burs verme teklifinde bulunma nezaketi göstermiş, bu değerli jestini kabul etmemiş, samimi teşekkürlerimi sunmuştum.)

Evet, Esad Efendi’ye yapılan “son teklif”ten beni haberdar eden kişi Yalçın Ünal’dı.. 2000 yılı Eylül ayı sonlarıydı.. Hacdan gelmişti.. Bir akşam, Av. Kemal Yavuz Ataman ile bana, Esad Efendi’nin hacda kendilerine şunu söylediğini açıkladı:

“Bana MİT’ten bir heyet geldi.. Bazı tekliflerde bulundular.. Kabul etseydim (sadece ben değil) siz de rahat ederdiniz.. Fakat kabul edilecek şeyler değil.”

*

Bunu o zaman Yalçın Ünal’dan duyduğumda, söz konusu MİT’çilerin bu teklifi Hicaz’da hac sırasında yapmış oldukları gibi yanlış bir kanaate kapılmıştım.. Sonradan, bu teklifin Avrupa’da yapılmış olduğunu düşünmeye başladım.

Beni böyle düşünmeye yönelten etken, 2016 yılı sonbaharında TBMM’de müşavir olarak görev yaptığım sırada beni Ankara’da ziyaret eden (üniversiteden sınıf arkadaşım, 1987 yılından beri Almanya’da yaşayan) Hacı Murat’ın bana haber verdiği (birçok kişinin bildiği fakat bana söylemediği) bir sırdı.. (Hacı Murat ile ilahiyatçı Mehmet Ali Torlak, bu son haccında Esad Efendi'ye refakat edenlerdendi.. Bunu bana, beni evimde ziyaret eden Torlak söylemişti.) 

Hacı Murat'ın bana anlattığına göre, 2000 yılında (söz konusu hacdan önce) Esad Efendi Almanya’da, cemaatten bir topluluğun huzurunda (Ki aralarında, Avustralya’da yaşamakta olan Torlak da varmış) Hacı Murat’a “Sen Seyfi Say’ı tanıyor musun?” sorusunu yöneltmişti.

 “Çok iyi tanıyorum” cevabını alınca da, “Öyleyse onu sen daha iyi anlarsın.. Onu buraya getirip yerleştirebilir misiniz?” diye sormuştu.

Sonra da, “Ben bu çocuğun canından endişe ediyorum, MİT her yerde bunun karşısına çıkıyor” demiş, bu sözünü birkaç defa tekrarlamıştı.

Hacı Murat, bunun üzerine, herkesin donup kaldığını, ortaya ağır bir sessizliğin çöktüğünü söylemişti.

*

Sanırım, MİT’çilerin Esad Efendi’ye yaptığı “son teklif”te, onun benim canımdan endişe etmesine yol açacak şekilde bahsim geçmişti.

İSTANBUL’UN DOĞUSUNDA BİTMEYEN (BUGÜN DE ETKİSİNİ SÜRDÜREN) OYUN

UĞUR MUMCU'NUN DİLİNDEN KARABEKİR-ATATÜRK KAVGASI – 52

 

Evet, Türkiye’nin ikinci cumhurbaşkanı, İstiklal Harbi’nin Batı Cephesi komutanı, Selanikli Mustafa Atatürk’ün başbakanı ve sağ kolu İsmet İnönü’nün cumhuriyetin ilanının 50’nci yıldönümünde açıkladığı gibi, "İstiklâl mücadelesinin başarısı da esasında İngilizlerin buna karar vermesi ve diğer müttefikleri de bunu kabule mecbur etmesiyle mümkün olmuştur". (Milliyet Gazetesi‘nin 29 Ekim 1973 tarihli sayısından aktaran Fikret Başkaya, Paradigmanın İflası, İstanbul: Yordam Kitap, 2018, s. 60.)

Ancak, İngilizler bu kararlarını ne o dönemde açıkça dile getirdiler ne de daha sonra.

Ve, söz konusu karar çerçevesinde “İstiklâl mücadelesinin başarısı” için yaptıklarını da, aşikâre ve şeffaf biçimde hayata geçirmediler.

Herşeyi dolaylı, gizli ve örtülü biçimde gerçekleştirdiler.

Öyle ki, yıllarca, İngilizler’in İstiklâl mücadelesinin başarısızlığı için ellerinden geleni yapmış oldukları, Selanikli Mustafa Atatürk’ün İngilizler’e ve müttefiklerine rağmen, hatta onlarla savaşarak (Ki “yedi düvel”in başında onlar geliyordu) zafere ulaştığı zannedildi. 

Oysa herşey İngilizler’in başının altından çıkmıştı..

Bu gerçeği (İsmet İnönü gibi) bilenler vardı, fakat uzun süre sustular.

İngilizler Selanikli’nin kucağına nur topu gibi bir zafer bırakmışlardı.

Tabiî bu başarı hikâyesinin bir bedeli vardı.

“İstiklâl mücadelesinin başarısı” için yaptıklarının karşılığında İngilizler’e yapılan ödeme, Osmanlı Devleti’nin ve hilafet kurumunun varlığına son verilmesi, yerine kurulan yeni Türk devletinin laik (siyasal dinsiz) olmasıydı.

*

İngilizler, Selanikli Mustafa Atatürk’ün karizmasının çizilmesine neden olacağı için “İstiklâl mücadelesinin başarısı” için yaptıkları fedakârlıkları açıkça söylemekten geri durdular.

Selanikli tarafından İstanbul’dan “Geldikleri gibi giderler” babından sözde kovulmuş olmayı sineye çektiler.

Gerçeği açıklama vazifesi yıllar sonra İsmet İnönü’ye düştü.. (Gerçi aynı şeyi Şeyhülislam Mustafa Sabri Efendi daha önce yazmıştı fakat dinleyen yoktu.)

Gerçekte geldikleri gibi gitmediler.. Geldiler, Osmanlı Devleti’nin hayatına son veren bir tür Azrail olarak gerekeni yaptılar (Ki “İstiklal mücadelesinin başarısı” da bunun bir parçasıydı), altı asırlık devlet çınarının techiz, tekfin ve defin işlemlerine nezaret ettiler, cenaze törenine katıldılar, daha sonra da güle oynaya gittiler.

Geldikleri gibi gitmediler.. Giderken, bin yıllık müslüman Türk devletinin ruhunu, îlâ-yı kelimetillah davasını, misyon ve vizyonunu da alıp götürdüler.

Ve, “İstiklâl mücadelesinin başarısı” için çevirdikleri dolap ve dümenlere dair tek kelime etmediler.

*

İngilizler, “İstiklâl mücadelesinin başarısı” için Selanikli ile “danışıklı dövüş” sergiler, böylece onu “kahraman”laştırırken, diğer taraftan, işgal ettikleri İstanbul’da Padişah Vahideddin’i ve Osmanlı Hükümeti’ni itibarsızlaştırmak, devlet çarkını işlemez hale getirmek için ellerinden geleni yaptılar.

İngilizler Osmanlı’yı dövüyor, Selanikli de buna tepki gösterip kükrüyor, böylece puan topluyordu. Mesela:

“20 Ocak’ta [1920] Fransız yüksek komiseri De France, itilaf devletlerinin [İngiltere, Fransa, İtalya] müşterek (ortak) notasını Babıali’ye (Osmanlı Hükümeti’ne) vererek Harbiye Hazırı (Milli Savunma Bakanı) Cemal Paşa ve Erkanı Harbiye Umumi Reisi (Genelkurmay Başkanı) Cevat Paşa’nın 48 saat içinde görevden alınmasını istiyordu. İtilaf devletleri böylece İstanbul’u hem korur gibi gözüküyor, hem de dallarını buduyordu. Böylece aceze bir Babıali bırakıyorlardı geriye. İstanbul’un acze düşmesi belki Ankara’yı güçlendirecekti. Bu gelişmeler karşısında Ankara’nın tepkisi sert oldu ve bu tavrı ile Mustafa Kemal Anadolu’da büyük takdir topladı.”

(Abdurrahman Dilipak, Cumhuriyete Giden Yol, 7. b., İstanbul: Beyan Y., t. y.,  s. 56.)

Bu gelişmeden sadece sekiz gün (bir hafta ve bir gün) sonra ise şunlar yaşandı:

“28 Ocak 1920’de bu kez gizli olarak Osmanlı Meclis-i Mebusanı (milletvekilleri meclisi, parlamento) bir kez daha toplandı ve Misakı Milli’yi kaleme aldı….

“Osmanlı Meclis-i Mebusan’ının gizli olarak son bir kez daha toplandığı günün akabinde, İngilizler İstanbul milletvekili Reşat Hikmet Beyi tutukladılar. Bu olaya karşı Ankara sert bir tepki gösterdi. Mustafa Kemal 31 Ocak’da [üç gün sonra] Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti örgütüne gönderdiği mesajda İngilizler tarafından tutuklanan Reşat Hikmet Beyin yapılan girişimler sonucu serbest bırakıldığını bildiriyordu. Bu olayla Ankara, İstanbul’a karşı, İngiltere temsilcileri nezdinde girişimde bulunarak önemli bir başarı kazanıyordu. İstanbul ise, kendi milletvekilinin hak ve hukukunu korumaktan bile aciz bir konumda idi! 4 Şubat’ta (dört gün sonra) ise Padişah Vahdeddin bir irade ile, Mustafa Kemal’in geri alınan tüm ünvan ve nişanlarını iade eden iradesini yayınladı. Artık inisiyatif Ankara’nın eline geçmişti.” (A.g.e.,  s. 57.)

Görüldüğü gibi, İngilizler “İstiklâl mücadelesinin (daha doğrusu Selanikli’nin) başarısı” için ellerinden geleni yapmaktan geri kalmamışlar.

O sırada Anadolu’da Sarı Çizmeli Mehmet Ağa modunda dolaşmakta olan “ünvansız, nişansız” Selanikli İngilizler’e bir “Heeeeyt” çekiyor, birtakım girişimlerde bulunuyor, İngilizler de ona “Sen de kim oluyorsun?!” demiyor, girişimleri üzerine, tutukladıkları milletvekilini serbest bırakıyorlar.

Bütün oyun, Osmanlı Devleti’ni ve Osmanlı Hükümeti’ni etkisiz, yetkisiz, aciz ve çalışamaz hale getirme üzerine kurulmuştu. Padişah Vahideddin, Selanikli’nin bütün unvan ve nişanlarını iade ediyor, o da bu jeste 17 gün sonra şöyle karşılık veriyordu:

“21 Şubat’ta, Mustafa Kemal, Rauf (Orbay) Bey’e bir mektup göndererek, ‘Hükümete karşı kesin bir vaziyet alma zamanı geldiğini’ söylüyordu. Bu mektuptan iki gün sonra İngiliz Amirali Robeck, İngiltere’ye şu raporu gönderdi: ‘Anadolu’daki bütün hareketler Mustafa Kemal Paşa tarafından milli hareketin parçaları olarak tertiplenmektedir’.” (A.g.e.,  s. 58.)

Evet, İngiliz komuta kademesi bir taraftan “İstiklâl mücadelesinin başarısı” için ellerinden geleni yaparken diğer taraftan kendi hükümetlerine “başarı müjdesi” vermekten de geri kalmıyorlardı.

*

Rauf Orbay’ı Osmanlı Hükümeti’ne karşı kışkırtan Selanikli, iki hafta kadar sonra bu tutumunu ülke geneline yayıyordu:

“Mustafa Kemal 4 Mart’taki tüm komutan, vali, mutasarrıf ve Müdafaa-i Hukuk Cemiyetlerine gönderdiği mesajla Ankara’nın inisiyatifi fiilen ele geçirdiğini kanıtlıyordu: ‘Derhal milli emelleri tatmin edemeyecek bir kabine (bakanlar kurulu) başkanına milletin tahammül edemeyeceğini gayet sert bir dille Padişah’a, Meclis-i Mebusan başkanlığına ve basına bildirmek lazımdır’.” (A.g.e.,  s. 59.)

Bir taraftan bunlar olurken, diğer taraftan İngilizler, Selanikli Mustafa’yı adamdan saymayan Osmanlı devlet adamlarını, önde gelen bürokratları ve sözü dinlenen münevverleri/aydınları budamakta, böylece Selanikli’yi alternatifsiz, rakipsiz ve muhalifsiz hale getirmektedirler. Mustafa Kemal’in 4 Mart tarihli kışkırtıcı mesajından 11-12 gün sonra şu gelişmeler yaşanır:

“16 Mart 1920, bir gün önce (15 Mart) 150 Türk aydınının tutuklanmasının ardından İngiltere, Fransa ve İtalya yüksek komiserlikleri bir bildiri yayınlayarak İstanbul’un askerî işgal altına alındığını bildirdiler. Şehzadebaşı’ndaki karakol baskınında 6 erimiz şehid oldu ve İstanbul, İtilaf (İngiltere, Fransa ve İtalya) Kuvvetleri tarafından işgal edildi. Mustafa Kemal, bu durumu bir telgrafla tüm Osmanlı mülkî [kaymakam, mutasarrıf ve valiler] ve askerî erkanına bildirir: ‘Bu sabah, 16 Mart 1920’de İngilizler, İstanbul’da Şehzadebaşı karakolunu basarak altı erimizi şehit ve 15 eri yaraladıktan sonra, bu karakolu, bir yandan da Harbiye Nezareti’ni [Milli Savunma Bakanlığı’nı ve Genelkurmay Başkanlığı’nı] ve Tophane’yi ve bütün telgrafhaneleri ele geçirerek başkentin (İstanbul’un) Anadolu ile bağlantısını kesmişlerdir’.” (A.g.e.,  s. 59-60.)

Görüldüğü gibi, Selanikli’nin istihbaratı gayet iyi.. İngilizler’in yaptıklarını neredeyse İngilizler’den önce öğrenmiş ve bütün Anadolu’ya “müjdelemiş” durumda.

Verdiği mesaj şu: “Bakın bütün telgrafhaneler İngilizler tarafından ele geçirildi.. Ayrıca Millî Savunma Bakanlığı ve Genelkurmay da kapatıldı.. Dolayısıyla bundan böyle benimle çalışacak, benden talimat alacaksınız.. İstanbul defteri kapandı; İngilizler kapattılar.”

Böylece, İsmet İnönü’nün sözünü ettiği “istiklâl mücadelesinin başarısı”na giden demiryolunun rayları döşenmiş oluyordu.

*

Peki Selanikli bu gelişme üzerine kına yakıp vals ve dans ile kutlama mı yapmıştı?..

Hayır!.. Timsah gözyaşlarının en acıklılarını döktü.. Önce İngilizler ile müttefiklerine verip veriştirerek kahramanlık ve vatanseverlik bayrağını göndere çekti:

“Mustafa Kemal işgal konusu ile ilgili olarak yabancı devlet temsilcileri, dışişleri bakanlarına ve millet meclislerine (parlamentolarına) bir protesto notası verdi. Böylece Ankara fiilen İstanbul’un yerini almış oluyordu: …

“Mustafa Kemal ayrıca millete bir mesaj yayınladı: ‘Bugün İstanbul’u zorla işgal etmek sureti ile Osmanlı Devleti’nin 700 yıllık hayat ve egemenliğine son verildi. Yani bugün Türk Milleti, uygar kabiliyetinin yaşama ve bağımsızlık hakkının ve bütün geleceğinin savunmasına davet edildi’.” (A.g.e.,  s. 60.)

Bütün hesap Osmanlı Devleti’nin 600 küsur yıllık hayat ve egemenliğine son verme üzerine kuruluydu.. Selanikli de bu “müjde”yi hiç geciktirmeden millete veriyordu.

15 Mart’ta 150 kişiyi tutuklamış olan İngilizler, 18 Mart’ta da tutuklama işlemine devam ederler:

“18 Mart’ta Meclis-i Mebusan (Osmanlı parlamentosu, milletvekilleri meclisi) bir kapanış toplantısı yaparak ebediyyen faaliyetlerine son verdi. … Bir gün sonra işgal kuvvetleri bir takım milletvekilinin tutuklanmasına karar verdi. Her ne kadar İngilizler İstanbul’u kesin olarak siyasi sahneden tecrit için bu kararı vermişlerse de, karar bu kişilerin Ankara’ya geçerek Ankara hükümetinin başına dert olmalarını önlediği için, beklenenin aksine Ankara hükümetinin fevkalade işine yaramıştır!” (A.g.e.,  s. 61.)

Evet, İngilizler, Selanikli’yi adamdan saymayan ve ona kök söktürecek kişileri tutuklayıp Malta’ya sürdüler.. Suya sabuna dokunmaz, kokmaz bulaşmaz kişileri ise, Ankara’ya gidip Selanikli’ye biat etmek üzere serbest bıraktılar. 

Malta’ya sürülenlerden bazıları sonradan bir yolunu bulup Ankara’ya gitmişlerse de artık süngüleri düşmüş, tüyleri yolunmuş, pençeleri aşınmış sığıntı durumundalardı.

*

Böylece İngilizler, “istiklâl mücadelesinin başarısı” binasının temellerini çok sağlam bir biçimde atmış oluyorlardı.

Olan biten herşey, bir ay sonra Ankara’da açılacak olan TBMM’nin (Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin) önünün açılmasını, alternatifsiz hale gelmesini sağlamıştı:

“İstanbul’un askerî işgal altına alınması ile, Mustafa Kemal için yeni meclisin yolu açılmış oluyordu.” (A.g.e.,  s. 61.)

“… İstanbul’un ortadan kalkması [İngilizler tarafından ortadan kaldırılması] ile Mustafa Kemal dev bir siyasi mirası devraldı. Bu arada İstanbul’daki tutuklanmayan milletvekilleri kaçarak Ankara’ya gelmeye başlamışlardır. Meclis-i Mebusan’ın Ankara’ya gelmesi, bir bakıma artık yeni siyasi gücün Ankara’da tecelli ettiğini gösteren bir nişane idi. Mehmed Akif ve arkadaşları böyle bir günün heyecanı içinde Ankara’nın yolunu tuttular. Akif İstanbul’dan Ankara’ya kadar yürüyerek gelecek ve yol üstündeki her yerleşim merkezinde camilerde vaazlar ederek halkı milli mücadeleye katılmaya çağıracaktır. 27 Mart, İngilizler bazı Türk gazeteci ve yazarları Malta’ya sürüyorlar. Bu durum Ankara’nın işini önemli ölçüde kolaylaştıracaktır….” (A.g.e.,  s. 62.)

Kolaylaştıracaktır, çünkü, ortada Selanikli’ye hesap soracak, onu sorgulayacak dişli budaklı adam bırakılmamaktadır.

Herşey İsmet İnönü yaşarken olmuştu, ve bu kurt politikacı, "İstiklâl mücadelesinin başarısı da esasında İngilizlerin buna karar vermesi ve diğer müttefikleri de bunu kabule mecbur etmesiyle mümkün olmuştur" derken ne söylediğini bilerek konuşuyordu. 

İngilizler, “istiklâl mücadelesinin başarısı” için Selanikli'den bile fazla kafa yormuş, ter dökmüş ve efor sarfetmişlerdi.

MİLLÎ GAZETE'NİN AYNASINDA...

 

Hem şecaat, hem fecaat

Ekrem Şama, Millî Gazete, 30.09.2024

• 
  

Sözlükler “şecaat” kelimesinin karşılığını “yiğitlik, yüreklilik” olarak yazıyor.

Cumhurbaşkanı Erdoğan geçen hafta içinde Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’nda bir konuşma yaptı. Katil ve terörist İsrail’in son bir yıldır yaptığı katliamlar ve işlediği savaş suçlarını dile getirerek, yeri göğü inletecek öyle şeyler söyledi ki, herhalde bunları “şecaat” olarak nitelemeyen yoktur. Hem de T.C’nin gelmiş geçmiş cumhurbaşkanları ve başbakanlarının cesaret edemediği türden şeci bir konuşma idi. Dinlerken adeta yüreklerimizin yağı eridi. Yiğitlik de, yüreklilik de bir arada idi.

Yine sözlükler “fecaat” kelimesinin karşılığını da “yürekler acısı durum, çok acıklı olay” olarak yazıyor. Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın yukarıda yazdığımız BM konuşması aynı zamanda yürekler acısı bir durum ve çok acıklı olayları içermekteydi.

Söz konusu konuşmayı hem kendi yönetimindeki Türkiye’yi, hem de kendisinin de vurguladığı gibi “Tayyip Erdoğan’ı” temsilen yaptı. Bu konuşma Genel Kurul’da çok büyük beğeni ve alkış aldı.

Türkiye ve Tayyip Erdoğan olarak, saldırgan ve terörist İsrail’e karşı, üzerlerine düşen görevleri tam olarak yerine getirdiklerini, fakat ne acıdır ki, diğer bir çok ülkenin iki yüzlü davranarak katile ve teröriste destek verdiklerini açıkça dile getirdi.

Bu şecaat içeren konuşmasından sonra mesela İran temsilcisinin söz alıp:

“Sayın Tayyip Erdoğan İsrail’e destek veren ülkeleri ikiyüzlü olarak vasıflandırdı. Bu doğrudur. Ancak kendileri de, İsrail’e dur diyebilmek için harekete geçen başka devletlerin yaptıkları silahlı müdahaleleri, topraklarında barındırdığı üs ve tesislerle etkisiz hale getirilmesini sağlıyor. Bu üs ve tesisleri kapatmanın kendilerinin inisiyatifinde olduğunu birçok kere açıkladığı halde, halen kapatmış değildir. Böylece açıkça katil İsrail’i koruyup kollamış oluyor. Bu duruma göre kendileri ikiyüzlü sayılmaz mı?” diyerek şecaati fecaate çevirebilirdi. Bereket ki nezaket gösterdi de, bunu yapmadı. 

Mesela Lübnan temsilcisinin söz alıp:

“Sayın Tayyip Erdoğan İsrail’e destek veren ülkeleri yerden yere vurdu. Bu doğrudur. Ancak kendileri İsrail’in hem elektrik, hem de petrol olarak enerjisini kesintisiz temin ediyor. Ölüm kusan uçak ve tanklarının yakıtını topraklarından geçirip taşıyor. Ama kendileri burada bunları söylemiyor” diyerek şecaati fecaate çevirebilirdi. 

Bereket ki bunu yapmadı. 

Latin Amerika ülkelerinden birisi mesela Bolivya temsilcisi söz alıp:

“Sayın Tayyip Erdoğan burada İsrail’e destek veren ülkeler hakkında çok ileri sözler sarf etti. Hepsi doğrudur. Ancak kendileri ta başından beri; kara, hava ve deniz yolu ile İsrail’in levazım ve istihkâm malzemelerinin ikmalini yaptı. Herkes gibi biz de biliyoruz ki, bunu ticaret adı altında yaptı. Burada kendileri son aylarda ticareti durdurarak İsrail saldırganlığına karşı büyük bir iş yapmış gibi ifadeler kullandı. Bu durum, ticareti tam gaz devam ettirdiği önceki 7-8 ay boyunca katili desteklediği anlamına gelmez mi? Görüyoruz ki, halen en üst düzeyden diplomatik desteklerini sürdürüyor. Bunlar Sayın Erdoğan’ın doğru söylemediğini göstermez mi?” diyerek şecaati fecaate çevirebilirdi. 

Bereket ki bunu yapmadı. 

Mesela Güney Afrika temsilcisi söz alıp:

“Sayın Tayyip Erdoğan bizim ta katliamlara başladığında İsrail’i Uluslararası Adalet Divanı’na yaptığımız şikâyet için müdahillik başvurusu yaptıklarını büyük bir maharet olarak söyledi. Ama bizi 10 ay boyunca yapayalnız bıraktı. Bilgi ve belgeleri bizimle paylaşmadı. Son ayda bir başvuru yaptı. Bunu neden yaptığını da izah etmesini bekliyoruz” deyip şecaati fecaate çevirebilirdi. 

Ama bereket ki bunu yapmadı.

Bereket ki, Yemen, Suriye, Irak, Libya gibi devletler Sayın Tayyip Erdoğan’a cevap vermediler. Her birinin ellerinde fecaat olabilecek bilgileri mutlaka vardı.

Bereket ki böyle bir şey olmadı.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın BM konuşması tam bir şecaat örneği idi. Bereket ki bu konuşmayı birileri eşeleyip deşeleyip fecaate dönüştürmeye teşebbüs etmedi. Geleceğin tarihçileri bu şecaatli konuşmayı değerlendirirken bu durumları da not edeceklerdir.

Şurasını da iyi bilmeli ki, katil ve terörist İsrail’i durdurmak için, ne ABD’den, ne BM’den, ne AB’den ne de NATO’dan sadra şifa bir çözüm gelmeyecektir. Çünkü asıl nifak ve fitnenin kaynağı zaten bu kuruluşlardır.

Çözümün ancak İslam Birliği’nde olduğunu asla unutmamak gerekir.

  BİRLEŞİN

 Filistin’e çullandı bunca vahşi sırtlan,

Parçalarını koparır gibi bir leşin.

Çare İslam Birliği’nde ey Müslüman,

Kalkın ayağa da, kucaklaşıp birleşin!

 Ekrem Şama

(https://www.milligazete.com.tr/makale/21784378/ekrem-sama/hem-secaat-hem-fecaat)

İSRAİL-HİZBULLAH-İRAN ÜÇGENİNDEKİ MEZHEPÇİLİK

 

AK Parti iktidarının sesi soluğu Yeni Şafak gazetesinin yazarları, “İsrail Hizbullah’ı mahvediyor ama Hizbullah da bunu haketmişti, çok da üzülmeyelim” modunda yazılar döşeniyorlar.

Özellikle Hizbullah’ın geçmişte Suriye iç savaşına müdahil olmuş bulunmasından rahatsızlar.

Onu buna yöneltenin İran olmasından dolayı İran’a olan hınçları daha da büyük.

Bu yazarlarda biri şöyle diyor:

“2016 yılında “İsrail ile Hizbullat savaşsa taraf tutmam” yazdığımı net şekilde hatırlıyorum mesela.

“Bununla da kalmadı emperyalist İran’ın ve Hizbullah’ın yapıp ettikleri. Yemen’den Nijerya’ya, Irak’tan Afganistan’a değin her coğrafyada “Sünnilerin can düşmanı” haline geldiler.

“İran, zaten biliyoruz, “öteki”sini “gâvur” olarak değil “Sünni Müslümanlar” olarak belirleyen bir ideolojik akıl tutulmasına zaten savruldu süreç içerisinde. Türkiye’deki etki ajanlarının tüm karartma çabalarına rağmen açıkça görülüyor ki yürüttükleri ajandada “gâvura karşı olmak” yer almıyor.”

Evet sözleri böyle.. 

Kulağa hoş geliyor, fakat yanlış.

*

İmdi, şunu baştan söyleyeyim: İran İslam Devrimi’nin yüceltildiği zamanlarda bile İrancı olmadım.

Şia’nın Ehl-i Sünnet’inkine aykırı görüşlerine de hiçbir zaman sıcak bakmadım.

Prof. Hüseyin Hatemi 2000’li yıllarda Yeni Şafak gazetesinde Şiîlik propagandası yaparken dorduncukuvvetmedya.com’da müstear isimle yayınlanan yazılarımda ona cevap verdim. (Bu tartışmam yüzünden o mecradaki yazılarıma son vermek zorunda kaldım.. Hatemi'ye cevap vermeyi sürdürmeme engel olundu, yazıma sansür uygulandı.. Meselenin arka planını bilmiyorum.)

Yine Yeni Şafak’ın fıkıhçı yazarı Prof. Hayrettin Karaman “Muaviye buğzu” güzellemesi yaptığında onu tenkit ettim.

Aynı şekilde Yeni Şafak’ın müzmin İbn Arabî hastası yazarı Prof. Mahmut Erol Kılıç Hz. Hüseyin hesabına Hz. Muaviye düşmanlığı yaparken de yazılarımla ona karşı çıktım.

Yukarıda yazısından alıntı yaptığım yazarın Hizbullahçılık yaptığı zamanlarda da Hizbullah sempatizanı olmadım.

Ancak, şimdi Hizbullat olarak adlandırdığı Hizbullahçılar ve İran hakkında yaptığı değerlendirmeler tümden doğru değil.

*

İran’ın birçok yerde Sünnîlerle karşı karşıya geldiği doğru.

Mezhepleri (yolları) yanlış.. İçlerinde tekfiri hak edenleri de var, bid'atçı müslüman olarak kabul edilebilecek olanları da var. 

Ancak, İran'ın dış politikasına bir bütün olarak baktığınızda  “öteki” olanı “gâvur” değil “Sünni Müslümanlar” olarak belirlediğini söylemek abartı olur.

Hatta abartıdan da öte çarpıtma.

Öteki meselesi tam böyle olsaydı ABD ve İsrail ile de bir sorunları bulunmazdı.

Mesela, İran’ın desteklediği Yemen, Kızıldeniz’de “öteki” olarak kimleri görüyor?

Şiî Yemen'in yaptığını Sünnî Türkiye olarak sen niye yapmıyorsun?

Senin korkuların var da onların yok mu?!

Seninki can da onlarınki patlıcan mı?!

*

(Burada bir parantez açalım: Türkiye Cumhuriyeti Devleti için Sünnî denilemez.. Müslüman değil ki Sünnî olsun!. Laik, yani siyasal dinsiz.. 

İran "Şiî müslüman" olduğunu söylüyor, sen ise "Müslüman değilim, siyasal dinsizim" diyorsun.. Kendi kendini "müslüman olmayan öteki" yapıyorsun.. 

Üstelik bir de siyasal dinsizliğini "değiştirilemez, değiştirilmesi teklif dahi edilemez" ilke haline getirmişsin.. Evrensel hukuk kuralıdır, "Kişi ikrarı ile muaheze olunur".

Başkaları seninle ilgili bir iddiada bulunduklarında onlardan iddialarını ispat etmeleri beklenir, o iddia tek başına seni bağlamaz, fakat senin kendi beyanın seni bağlar.

Şayet kendi iradenle "siyasal dinsiz" oluyorsan senin için söylenecek birşey yok demektir, kendi tercihini kendin yapmışsındır.. Yok, buna mecbur bırakıldıysan, bu durumda da senin için bağımsız ve hür [hukukuna malik/hakim] denilemez.)

*

Yeni Şafak Sünnîcilerinin şunu hatırlamaları gerekiyor: Suriye’deki iç savaş bir Amerikan-İsrail projesiydi.

Türkiye ile Suriye’nin arası bir zamanlar gayet iyiydi.

İran, iki ülke arasındaki iyi ilişkileri sabote etmek için herhangi birşey yapmadı.

Buna karşılık Türkiye, bir yandan Suriye ile dostluk türküleri söylerken diğer yandan Suriye’de ABD’nin talimatıyla yanlış dümenler çevirmeye başladı.

Dönemin Genelkurmay İstihbarat Dairesi Başkanı Korgeneral İsmail Hakkı Pekin, zamanın MİT Müsteşarı (Başkanı) Hakan Fidan’ın kendisine “ABD ile anlaştıklarını, Suriye’ye müdahale edeceklerini” söylediğini açıklamıştı.

Hakan Fidan’dan bir itiraz gelmedi.

Şimdi burada soralım. İsrail’in baş destekçisi ABD gâvur mu değil mi?

Türkiye, ABD ile elele verip Suriye’yi karıştırırken ajandasında “öteki” olarak kimler vardı?

“Bu ifritten sualin kılını çekmez akıl!”

*

Yeni Şafak yazarlarının hafızaları iyi sayılır, istedikleri zaman geçmişi hatırlayabiliyorlar, fakat hoşlarına gitmeyen şeyleri hatırlamamak, unutturmaya çalışmak gibi pis bir huyları var.

Meselenin anlaşılması için biraz daha geriye gidelim..

ABD-İsrail cephesi, Ortadoğu’daki bütün devletlerin parçalanması ve bölünmesini, İslam dünyasının birleşememesi için Sünnî-Şiî ihtilafının (ve de etnik ayrışmaların) palazlanmasını ve derinleşmesini istiyor.

İran’da 1979 yılında devrim oldu ve akabinde bir yıl sonra ABD’nin (ve dolayısıyla İsrail’in) talimatıyla Irak İran’a saldırdı.

Savaş sekiz yıl sürdü.. Saddam’ın Irak’ı İran’a karşı başarılı olamadı, hatta Saddam’ı İran’ın elinden ABD kurtardı.

Bunun ardından Saddam, yine ABD’nin göz kırpması ve dolaylı teşviki ile Kuveyt’e saldırdı.. Ancak ABD Saddam'a bu defa "Papaz her gün pilav yemez, yiyemez" dedi. 

Böylece ABD-İsrail ittifakının Irak’ı parçalama ve İsrail’in doğal müttefiki olacak bir Kürt devletinin kurulması projesinin başlama düdüğü çalınmış oldu.

Irak’taki oyunun benzeri Suriye’de de oynanmak istendi.. ABD’nin Suriye’de izlediği politikadan, herşeyin Suriye’nin kuzeyinde yeni bir Kürt devleti kurulması için tezgâhlanmış olduğu açık bir şekilde anlaşılıyor.

Burada sorun, ABD’nin Suriye’yi karıştırma projesine yeşil ışık yakan ve hatta suç ortağı olarak yanında yer alan Türkiye’nin bunu hesap edememiş, müttefiki Sam Amca’sının “demokrasi, insan hakları vs.” masallarına aldanmış olması.. (Türkiye, ABD'nin Irak'a müdahalesine de tepki göstermedi. Hatta 2003'te az kalsın "tezkere" ile onun askerlerini Türkiye'de ağırlayacak, Irak'a birlikte saldıracaktı.)

Laik (siyasal dinsiz) ve de Kemalist/Atatürkist Türkiye’nin İslam ya da Sünnîlik adına Suriye’ye müdahale etmediğini biliyoruz.. Zaten (İsrail’in hamisi) ABD’nin böylesi “dinci/İslamcı” emellere geçit vermesi, ortak olması, hizmet etmesi düşünülemez.

*

Sünnîlik istismarcılarının şunu anlaması gerekiyor: Bu yaptığınız Sünnîlik değil.

Başka bir şey.. Adını siz koyun.. Ya da bulun!

Bu babda söylenecek çok şey var da, anlayana bu kadarı kâfi.

DÜZELTME VE ÖZÜR

 

"Sen Utanmazlığın ve Karaktersizliğin Resmini Yapabilir misin Abidin?" başlıklı yazımız şu satırlarla başlıyordu: 

MİT’i (Milli İstihbarat Teşkilatı’nı) anlatan Teşkilat dizisinin yeni sezonunun gösterimi başlamış.

Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem, Allahu Teala’yı anmaksızın başlanan işin ebter olacağını bildirmiştir.. Teşkilat dizisini çeken kafaya göre boş kurt (boz ya da yoz kurt) Alemlerin Rabbi’nden daha kıymetli olacak ki, yeni sezonu onunla başlatmışlar.

Kurtlanmış, kurtlu bir sezon..

Kafa, düzey bu!.. Allah ıslah etsin!

*

Yeni sezonun ikinci bir özelliği, İran’ın hedefe konulmuş olması..

Önceki sezonlarda Almanya ve İsrail’e taş atıldığına şahit olmuştuk.. Bu defa yönlerini İran’a çevirmişler.

Fakat, CIA’e taş attıklarına şahit olamıyoruz.. Aynı şekilde Sovyet İstihbaratı’na da..

Akıllı adamlar.. Kimi döveceklerini, kime söveceklerini, kime de saygı duruşunda bulunacaklarını biliyorlar.

*

Yeni sezonun ilk bölümünün ilk sahnelerini gördükten sonra izlemekten vazgeçmiştim.

Daha sonra devamını izleyince, ABD'ye ve dolayısıyla CIA'e de kafa tutulan sahneler bulunduğunu fark ettim.

Düzeltir, özür dilerim.