SİYASAL(LAŞTIRILMIŞ) BİLİM, SİYASAL İSLAM'A KARŞI

 

Bir dini anlamak istiyorsanız, onun kendi kavramlarına nüfuz etmek zorundasınızdır.

İnanmak ise, o dinin kavramsal çerçevesini kabullenmek ve o kavramlarla düşünmekten ibarettir.

Ama, bir dine inanmayıp “kendi dünya görüşü” açısından onu inceleyen kişi, doğal olarak yine kendi ideolojisinin kavramsal çerçevesini kullanır.

Sosyal bilimciler ise, kendi disiplinlerinin terminolojilerine başvururlar.

Bununla birlikte, patenti Batılı sosyal bilimcilere ait olan “dinin ideolojiye dönüştürülmesi” suçlamasına sarılanlar, ve bunu ifade için cihadizm, İslamcılık (Islamism) ve Siyasal İslam tabirlerini kullananlar, sadece İslam’ın din tanımını görmezden gelmemekte, aynı zamanda sosyal bilimlerin ideolojik niteliğini de gözlerden saklamaktadırlar.

Evet Batılılar, uzun süredir “ideologization of Islam” ve “ideologization of religion” tabirlerini kullanmaktalar: İslam’ın ideolojileştirilmesi ve dinin ideolojileştirilmesi. (Bkz. Leonard Binder, Islamic Liberalism, London 1988, s. 101-192; Jean Jacques Waardenburg, Islam: Historical, Social, and Political Perspectives, Berlin 2002, s. 318.) 

Aynı Batılılar, bir yandan da, İslam’ın salt inanç ve ibadet boyutuna, (sözde) manevî yanına, siyasal çoğulculuğuna ve hoşgörüsüne vurguda bulundukları için Fazlur Rahman ve Seyyid Hüseyin Nasr gibi isimleri övgüyle anmaktadırlar. (Bkz. Thomas Banchoff, Democracy and the New Religious Pluralism, Oxford 2007, s. 138.)

*

Olivier Roy, Siyasal İslam’ın İflası adlı kitabında, “İslami aydın” kavramı ile, “düşüncesini bilinçli olarak İslam’ın kavramsal çerçevesi içinde düzenleyen aydını” kast ettiğini belirtir (çev. C. Akalın, 3. b., İstanbul 2005, s. 10).

Gerçekten de, İslam’ı benimsemiş olmak, İslam’ın kavramsal çerçevesini kullanmayı zorunlu kılar.

Mesela modernlik/modernite kavramı etrafında gevezelik yapmakla, “Şu moderndir, bu değildir” demekle hiçbir yere varamazsınız. İslamî açıdan önemli olan olayı “bid’at” kavramı ekseninde çözümleyebilmektir.

Bir müslüman, hiçbir zaman Müslümanlar’ı “müslüman-İslamist/İslamcı” şeklinde bir ayrıma tabi tutamaz. Yine, siyasal olan-olmayan İslam ayrımını da kabul edemez.

Biz müslümanlar kendimizi “siyasal İslamcı” ya da “İslamist/İslamcı” olarak adlandırma gereği duymayız, çünkü bu kavramları üretenler bizler değiliz ve bu kavramların kaynağı dinimiz de değildir.

Fakat, bu kavramlar kapsamında İslam’ın belirli yönlerinin reddedilmesi ve ‘Amerikan İslamı’ denilebilecek bir İslam yorumunun üretilmesini de kabul edemeyiz. Aynı şekilde Türk İslamı (Türk Müslümanlığı) ya da Anadolu İslamcılığı gibi palavraları da makul göremeyiz.

*

İslam, hayatı bir bütün olarak ele alır. Batılılar ise, son birkaç yüzyıldır, insan faaliyetlerini kültürel, ekonomik, sosyal vs. gibi sıfatlar altında ayrıştırarak incelemektedir. Siyasal, kültürel vs. İslam’dan söz etmek, İslam’ı Batılılar’ın gözüyle parçalamaktır.

Amerikalı tarihçi F. J. Turner, haklı olarak, “Toplumsal yaşamın hiçbir parçası, diğerlerinden ayrıştırılarak anlaşılamaz” der (Peter Burke, History and Social Theory, New York: Cornell University Press, 1993, s. 15). İslam, toplumsal yaşama tek açıdan bakmaz, sosyal hayatın bütün yönleriyle (siyasal, ekonomik, hukukî, ahlakî vs.) ilgilidir. Bu yüzden İslam, siyasal boyutu gözardı edilerek anlaşılamaz.

İslam’ı veya herhangi bir dini siyasetten arındırmak, dinî ya da bilimsel değil, katıksız bir biçimde siyasal bir tutumdur.

Dolayısıyla, Siyasal İslam, İslam’ın ideolojileştirilmesi, dinin ideolojileştirilmesi vs. gibi tabirlerin bizzat kendilerinin ‘siyasal’ bir projenin, bir psikolojik savaşın parçası olarak üretilmiş olduklarını kabul etmek gerekir.

Ve zaten öyledir.

*

İslâm’ı ideolojiye indirgememek, ideolojide devlete bağlılığı (devleti yapay bir “devlet-rejim” ayrımı çerçevesinde rejimin günahlarından arındırıp kutsallaştırarak) benimsemek, “din”de ise (Amerikalılar’ın istediği türden, yani İslâmcılığa karşı çıkan) müslüman olmak mıdır?..

Birileri tarafından yapılan devlet-rejim ayrımı, rejimi geçici araz, devleti ise kalıcı cevher kabul etmesi itibariyle, Batılı sosyal bilimcilerin işaret ettiği “evrenselleştirme, tarih üstü/dışı kılma“, yani zaman ve mekândan bağımsızlaştırma anlayışına karşılık gelmektedir.

Böylece devlet, cevher olarak zaman ve mekândan münezzeh kabul edilerek kutsallaştırılıp putlaştırılmakta; zamanlılık, mekânlılık ve kusurluluk rejime izafe edilmektedir.

*

Önceki yazılarımızda Bassam Tibi’nin Islamism and Islam (İslamcılık ve İslam) adlı kitabını konu edinmiştik.

Kitabın tanıtımını yapan Marko Vekovic’in (Politics and Religion - Politologie des Religions, Vol. VII, No. 2/2013, s. 439-43) vurguladığı gibi, "Onun İslam'ı inceleme yöntemi tasvirî (descriptive) nitelikte değil; aksine, kendisinin İslamoloji diye adlandırdığı çerçeve içinde ele alıyor". Yani yapılan şey, Tibi’nin ifadesiyle, "İslamî olguları dünya siyasetindeki uluslararası çatışmaların incelenmesi bağlamında ele alan sosyal bilimler eksenli bir araştırma-inceleme". (s. 439)

İşte tam da bu noktada, seküler sosyal bilimlerin ideolojik niteliğini gözler önüne sermek gerekiyor.

Sosyal bilimlerin ideolojik niteliğine dikkat çeken Duverger’ye göre, bunun iki nedeni vardır: Birincisi, sosyal bilimlerde “kesin ve kanıtlanmış gözlem”le çalışmak genelde mümkün olmadığı için işin içine izlenim ve sezgiler de girmekte ve kavramlar ideolojik bir mahiyet kazanabilmektedir. İkincisi, gözlemci, gözlemlediği olay ve olgularla bir şekilde etkileşim içinde olduğu için farkına varmadan da olsa kendi ideolojisini yansıtan varsayım ve kuramlar üretebilmektedir. (Maurice Duverger, Siyaset Sosyolojisi, çev. Ş. Tekeli, İstanbul 1982, s. 21-22.)

Daha kötü olan ise, bunun bazen farkında olunarak, bilinçli biçimde yapılmasıdır.

Yine Wallerstein, belirli bir tarihe (zamana) ait olmaları itibariyle tarihsel nitelikte olan, yani “tarih/zaman üstü” olmayan “tanım”larımızın, kaçınılmaz olarak “bugün”ün (yani ortaya atıldıkları anın) “ideoloji”sini ya da genel kabul gören önyargılarını yansıtacaklarına dikkat çeker. Ona göre, herşeyden önce, ait olduğumuz ve değerlerini kabullendiğimiz topluluklar (mesela bilim adamları topluluğu, akademik çevre, üniversite), tarihseldir, üstelik de sürekli yeniden inşa edilmektedir. Dolayısıyla yapılan her tanım ya da tespit, o anın ideolojisinin doğrudan ya da dolaylı bir ürünü olmaktadır. (Immanuel Wallerstein, “Sonsöz”, Irk, Ulus, Sınıf-Belirsiz Kimlikler, çev. N. Ökten, 2. b., İstanbul 1995, s. 283. )

*

Tekrar altını çizmek gerekiyor ki, sadece bilimsel disiplinler değil, her dünya görüşü, dünyayı kendisine ait kavramlarla yorumlar.

Tersinden söyleyecek olursak, herhangi bir kimsenin (bilim adamı olsun olmasın) toplumu, olay ve olguları yorumlar ya da tanımlarken kullandığı kavramlar, dünya görüşünü ele verir.

İnsanların dışarıya dönük kişisel tanımlamaları indî olmaktan hiçbir zaman tam anlamıyla kurtulamaz. Başkalarıyla ilgili tanımlarımız bazen gerçekliğin tasviri değil, sadece ve sadece (konjonktürden, içinde bulunduğumuz şartlardan, egemen düzenden, sosyal çevremizden etkilenmiş olan) kendi ‘ideoloji’mizin ya da ‘ruh hali’mizin önümüzdeki gerçekliğin aynasında beliren görüntüsüdür. 

[İnsanlık durumlarının gerçekten nesnel/objektif bir tasviri ancak “beşer üstü” bir kaynaktan gelebilir: Vahiyden. Vahiy mutlak biçimde nesneldir, insanların ürettikleri düşünceler ise hiçbir zaman tam nesnel olamaz. Peygamberler bile bundan ancak Allahu Teala koruduğu için kurtulabilmektedir: 

“Şayet biz sana sebat vermemiş olsaydık, muhakkak ki sen onlara neredeyse az birşey meyledeyazmıştın.” (İsra, 17/74)]

Siyasal İslam kavramı etrafında yaşanan tartışmalar bunun en belirgin, çarpıcı ve açık örneği durumundadır. Bu kavramı suçlayıcı bir bakış açısıyla dillerinden düşürmeyenlerin söz ve eylemlerinin ardındaki temel saikin ‘siyaset’ olduğunu görmemek için aptal olmak gerekir.

Onlar bu kavramı siyasal gayeler güderek üretmiş durumdalar. Bir siyasetin ürünü olarak.. Onlar sözde bilim yapmaktadırlar, fakat gerçekte bu bir “siyasal bilim”dir, yani siyasallaştırılmış bilimdir.

Hakiki bilim değildir.

Dinin ideolojileştirilmesinden söz edenler, gerçekte bilimi ideolojileştirenlerdir. Kendi ideolojilerini bilim etiketi altında yutturmaya çalışan illüzyonistlerdir.

*

İslam’ı, İslam’ın kendi kavramlarıyla değil de Batı’dan ithal edilmiş bu tür kavramlarla anlamaya ve anlatmaya başladığınızda, İslam anlayışınızın (zaten öyle değildiyse) bir Batılının istediği şekli alması sadece zaman meselesi haline gelecektir. Kendi dünya görüşünüzden ‘kavramsal çerçeve’ itibariyle verdiğiniz küçük bir taviz, zamanla çığ gibi büyüyecek, giderek dünya görüşünüzün esamesi bile kalmayacaktır.

Şerif Mardin, Osmanlı aydınlarının (ve Cumhuriyet’in Osmanlı bakiyesi ilk neslinin) macerasının bundan ibaret olduğunu söylüyor. Ona göre, Osmanlı elitleri Batı’nın (Vestfalya düzeni ile ortaya çıkan) ulus-devlet mekanizmasını taklit etmeye başlayınca, yani Batı’nın dünya görüşünün bir parçasını alınca, kendi dünya görüşlerinin bütünlüğünü koruyamadılar. (Şerif Mardin, İdeoloji, 4. b., İstanbul 1997, s. 111.)

Osmanlı’da bunun yaşanmış olmasının nedeni, kurumlarla birlikte kavramların da alınması ve zihniyetin değişmesidir.

*

İsmail Kara gibi dirayet yoksunu rivayetçi isimlerin İsmet Özel gibi filozofik ve edebî balonlardan öğrendikleri “Teknoloji (ideolojik anlamda) kültür getirir” lafı doğru değildir, fakat kurumlar beraberlerinde ideolojik anlamda kültür getirebilir.

Müslümanlar Dört Halife döneminde İran ve Bizans topraklarını fethettiklerinde teknolojik bakımdan onlardan geriydiler ve onların tekniğini aldılar. Aynı durum Selçuklu ve Osmanlı devirlerinde de yaşandı. Mesela göçebe Türkler yerleşik hayata geçince mimarî ve gemicilik gibi alanlarda Hristiyanlar’dan yararlandılar. Türk hamamı denilen şey Roma hamamının bir devamıdır. Camilerin kubbesi de Türk icadı değildir, Ayasofya’dan kalmadır.. Merhum Barboros, “Batılıların ganimet aldığımız gemileri ve topları bize göre değil, bunlarla birlikte Batı’nın kültürü de gelir” demiyordu.

Faydalı teknolojiyi nerede bulursan bul almak zorundasındır. Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem dönemindeki Medine teknolojisi ile hayatımızı sürdürmemiz gerekmiyor.

Osmanlı’da Batı kültürüne özenti teknoloji merakı ile başlamış değildir. Lale Devri ile başlamıştıır. Vikipedi’nin “Yirmisekiz Mehmet Çelebi” maddesinde şu cümle yer alıyor:

“Yirmisekiz Mehmed Çelebi'nin elçiliği, İbrahim Müteferrika'nın matbaası ve, Paris'teki Tuileries Sarayını örnek alan Lale Devri'nin ünlü Sadabad Bahçeleri ile bahçecilik alanlarında Osmanlı Devleti'ne kısa vadede önemli yansımalara önayak olmuştur.”

Yani bu topraklara Batı’nın cikleti, şiirsiz şair İsmet’in iddiasının aksine, traktörü gelmeden de gelebiliyor.

*

Teknolojiyle değil fakat birtakım kurumlarla birlikte ideolojik mahiyette kültür gelebilir.

Bu husus yapısal-işlevselcilik kuramı çerçevesinde tartışılmıştır. Şerif Mardin’in yukarıya aldığımız değerlendirmesi de esas itibariyle bu anlayışa dayanır. Buna göre bir toplumdaki yapılar ile onların işlevleri kendi içinde uyumlu bir sistemi ifade eder. Yapılar değiştiğinde işlevler de değişecektir. Mesela üniversite denilen yapı ile medrese adı verilen yapı işlev bakımından farklıdır. Üniversite ile medrese hiçbir zaman aynı işlevi görmez. Tekke ve zaviyelerin işlevi başka, Batı’daki benzerleri örnek alınarak oluşturulan derneklerin işlevi daha başkadır.

Durum buyken, bu ülkede geçmişte “İslamcı düşünür” diye reklamı yapılmış bir şiirsiz şairin “Üç Mesele: Teknik-Medeniyet-Yabancılaşma” adlı masal kitabındaki hurafeler, İslamcılığa dair en İslamî nitelikte değerlendirmeler gibi gösterilebilmiştir.

Tekniğin kültür getirmesinden yakınan adama bakın ki, diline pelesenk ettiği temel kavram Marx’tan alınma: Yabancılaşma (Entäußerung).

Bu topraklara Batı’nın kültürünün akıp gelmesi için traktörünün gelmesine gerek yok, zaten bir traktörden daha akıllı olmayan sen, onun kültürünü, Entäußerung’unu, Entfremdung’unu, alienation kavramını, onun düşünce kalıplarını, zihniyetini bir traktör römorkundan farksız olan boş kafanla taşıyıp getiriyorsun.

Adamın tekniğe ilişkin görüşleri Sombart’ın laflarının tekrarı, medeniyet anlayışı ise Rousseau’dan çalınma.. Ve bu haliyle Batı’nın kültürünün alınma tehlikesinden söz ediyor.

Senden âlâ ithal kültür mü olur!

Fakat sana ithal kültür bile denilemez. Sen ancak ithal kültürsüzlük olabilirsin.

*

İşte bu İsmet, şiirsiz şairliğin kurucusu, Müslümanlar’a sabah akşam gericiler lafıyla hakaret edilen ve Erbakan gibi siyasetçilerin de ağır sanayi hamlesinden söz ederek mini etek ilericilerini utandırdığı bir dönemde Üç Mesele adlı masalıyla meydana fırladı ve “Olmaz lo, traktör cikletsiz olmaz, traktör, teknik, medeniyet bizi bozar. Teknoloji olarak ok ve yay nemize yetmiyor, biz Müslümanlar’a bedevîlik yaraşır” demek anlamına gelen “şiirsel entel şatahat”ı ile ortalığı velveleye verdi.

İsmail Kara gibi kahve dövücünün hınk deyicileri de kenardan gaz veriyorlardı: “Muhteşem.. Şu hikmete bak abi, gözlerimiz kamaştı.. Bu parlak fikirleri kim düşünebilir!.. İşte İslamcılık, işte İslam.. İsmet geldi, rayından çıkan İslamcılığı kurtardı..”

Sanki İslam’ın peygamberi Marx, mezhep kurucu müctehitleri de Rousseau ile Sombart’tı.

Tabloya bak, Türkiye Müslümanları’nın hal-i pür melalini anla.

*

Batı’daki Bassam Tibi gibi İslamcılık düşmanları ise, teknolojinin beraberinde kültür taşıyamıyor olmasından rahatsızlar. İslamcıların en sevmedikleri özellikleri, modern araçları, bilim ve teknolojiyi almayı onaylarken kültürel modernliğe, onun dünya görüşüne ve değerlerine itiraz ediyor olmalarıdır (Bassam Tibi, Islam between Culture and Politics, 2^nd ed., New York: Palgrave Macmillan Ltd, 2005, s. x.)

Tibi, İslamcılara yönelik bu eleştirisini başlı başına bir makale konusu olarak ele almış durumda. “The Worldview of Sunni-Arab Fundamentalists: Attitudes towards Modern Science and Technology” (Sünnî-Arap Köktendincilerin Dünya Görüşü: Modern Bilime ve Teknolojiye Karşı Sergilenen Tavır) başlıklı makalesi (Fundamentalisms and Society, Vol. 2, Chicago: Chicago University Press, 1993, s. 73-102) Avrasya Dosyası dergisi tarafından “İslam Köktendinciliği” adıyla tercüme edilip yayınlanmış bulunuyor (C. 2, Sayı: 1, İlkbahar 1995).

“Countering Ideological Terrorism” başlıklı makalesinde söz konusu makalesine atıfta bulunarak iddiasını yineleyen Tibi (Defence Against Terrorism Review, Vol. 1, No. 1, Spring 2008, s. 108, dn. 26) bir şikayetini daha dile getiriyor: İslamcıların ve cihadistlerin modern teknolojiyi terörist emeller için kullanıyor olmaları.

*

Kısacası, İsmet Özel gibiler içerden, Bassam Tibi gibiler de dışardan Müslümanlar’a aynı aklı veriyorlar: Modern teknolojiden uzak durun.

Bassam’a göre Müslümanlar (İslamcılar, cihatçılar) modern teknolojiden uzak durmalılar, çünkü modernliğin (yani Batı’nın) dünya görüşünü ve değerlerini almayarak modenliğe ihanet ediyor, onu kötüye kullanıyorlar.

İsmet Özel gibilere göre de modern teknolojiden uzak durulmalı, çünkü beraberinde modernliğin dünya görüşü ve değerleri (ahlâkı ya da ahlâksızlığı) gelir.

Bize de “Cümlenin maksudu bir amma rivayet muhtelif” demek kalıyor.

Böylece dönüp dolaşıp, merhum Muhammed Hamdi Yazır hocanın Hak Dini Kur’an Dili’nde vurguladığı bir “hileli tuzağın” kapısına geliyoruz. 

Bakara Suresi’ni tefsir ederken şöyle diyor:

Bu noktada Avrupalıların, İslâm dini hakkında iki çelişkili fikir yaymakta olduklarını görüyoruz:

1- Bir kısmı, doğrudan harp ilanının kararlaştırılmış, caiz bir mesele olduğunu bahane ederek İslâm'ın, saldırgan ve sırf kılıç kuvvetiyle yayılmış bir din olduğunu iddia etmek suretiyle onun ilmî, edebî, hukukî, ahlâkî, sosyal bakımdan müsbet olan manevî nüfuzunu inkar etmek istiyor. Bu fikir, İslâmî delillerin ilmî kuvvetine karşı koyma imkanı göremediklerinden dolayı; İslâm'ın hiç bir dinde görülmemiş olan yayılma mucizesini, sırf kılıç kuvvetine dayandırarak onu Hıristiyanlık taassubuyla hissî bir yoldan vurmak isteyen eski Hıristiyanların neşriyat kalıntılarıdır. Halbuki bunlar, bu saldırı ile kendi davalarını iki yönden çelişkiye düşürmektedirler. Çünkü bir taraftan Hıristiyanlığın emrine aykırı olarak, Haçlılar devrinden beri Hıristiyanları hep silaha ve tecavüze sevketmişler; diğer taraftan da genel olarak harbi, din fikrine ters göstermekle hem kendilerini, hem de mensub oldukları geçmiş ilâhî kitapları yalanlamışlar; aynı zamanda bununla son Peygamber'in cihad ile görevlendirileceği hakkında geçmiş kitaplardaki mucizeleri gizlemek istemişlerdir.

İslâm'ın sırf kılıçla yayıldığı iddiası, tarihe ve İslâm'ın hükümlerine karşı iftiradır. Gerçek şu hadis-i şerifin içindedir: "Allah Teâlâ, Kur'ân ile defetmeyeceği bazı kötülükleri kılıç ile defeder."

İlmî ve aklî deliller söz anlayan, ilme saygı duyan, insafı olanlar içindir. Bunları tanımayan ve fırsat bulduğu zaman her hakkı ve her çeşit mukaddesatı çiğneyen ve çiğnemek için bekleyenlerin bozgunculuğunu önlemek, ancak kılıçla mümkün olur. Bunun için aslında iyi bir şey olmayan harp, ilim ve akıl, öğüt ve irşad dinlemeyen ve sırf şehvetlerden, garazlardan doğan büyük büyük fitnelere göre şerrin en zararsızı olur. Böylece itibarî bir güzellik kazanır. İcabına göre müdafaa, icabına göre taarruz harplerine girişmek, dini bir vazife ve güzel görünen bir şey bile olur. Böyle olması için de bunun ancak Allah yolunda, hak yolunda, hak uğrunda yapılması ve bu niyetle hareket edilmesi lazım gelir. Çünkü başka maksat takib edenler, fitneyi defetme bahanesiyle daha büyük fitneler icad ederler. Zulme boyun eğmek, zulmü desteklemek olduğu zaman, dinin gereğine aykırı olacağı gibi; hak ve hayrı genelleştirmeye çalışmamak da din fikrine aykırıdır. Fitneler hem bastırılmalı, hem önüne geçilmelidir. Hak ve hayra engel olan şeyler ortadan kaldırıldığı zaman İslâm, her hâlde bütün insanlığın koşarak geleceği tek ilâhî dindir.

2- Buna karşılık ikinci kısma gelince bunlar: "İslâm dininde harb yalnız müdafaa halinde meşru kılınmış, müdafaa mecburiyeti olmadıkça harb caiz görülmemiş ve İslâm silahla değil; silahı terk etme teorisiyle, ilim ve akla, hak düşünceye verdiği önemle, ikna gücü ve diliyle yayılmıştır" diyorlar. Bunlar İslâm'ı savunur gibi görünerek Kur'ân'daki bütün savaş emirlerinin, müdafaa harbine mahsus olduğunu ve müslümanlıkta doğrudan harp ilanına ve taarruza cevaz olmadığını iddia ediyorlar. Bunlar da Avrupa ve Hıristiyanlık açısından daha ince ve derin bir siyaset fikri takib eden, bazı yeni kalem sahiplerinin fikirleridir. Bu zatlar, pek alâ bilirler ki harbin caiz olmasının müdafaa hali ile sınırlı olması, netice itibariyle müdafaa imkanının da çekilip alınmasına sebeptir. Gerektiğinde düşmanın önüne geçebilmek için doğrudan taarruz edebilme hakkından mahrum olanlar, her zaman denemezse de çoğunlukla müdafaa gücüne de sahip olamazlar. Bu ise müdafaa hakkının da alınması demektir.

Bunu bildikleri için işgalleri altına aldıkları müslümanları maddi ve manevi bakımdan, silahtan soyutlamak için görünürde İslâm dininin lehinde görünen telkinlerle yine İslâm aleyhinde ince bir tertib yapmış oluyorlar.

Birinciler: "Müslümanlık ne fena şey! Çünkü silah emrediyor" diyorlar. Berikiler de: "Müslümanlık ne iyi şey! Çünkü silahı bırakmayı emrediyor" diyorlar. Bu iki fikir, netice itibariyle müslümanların silahını almak maksadında birleşiyor. Yeni olan, bu ikinci fikri gerçekten insanlık ve İslâmiyet lehinde ilmî bir fikir zannederek bu sayede İslâm'ın yayılmasına hizmet edeceğiz hayaliyle desteklemeye ve yukarıdaki nesih meselesini aksine yorumlamaya çalışan bazı İslâm yazarlarını da işitiyoruz. Bunlar da, onlara uyarak ilk nazil olan ve neshedildiği rivayet olunan savaş âyetlerinin, hem (taarruza değil, sadece) müdafaaya mahsus olduğunu, hem de neshedilmemiş (yeni ayetlerle hükmü kaldırılmamış) bulunduğunu iddia ettikleri gibi; sonra nazil olan ve müdafaaya mahsus olmadığı açık ve üzerinde ittifak sağlanmış bulunan âyetleri de aksine sırf müdafaaya mahsus göstermek istiyorlar. Sonradan gelenin, öncekinin açıklaması veya hükmünü kaldırıcısı olması lazım gelirken önceki, sonrakinin beyanı (açıklaması) veya neshedicisi imiş gibi idare-i kelâm ediyorlar. Bunlar (bu tür görüşler), İslâm'ın asıl ruhu olan hak ve hakikat fikrini bırakıp yanlış bir ümid için aksini desteklemek demektir.

İşte İsmet ve Bassam gibiler görünüşte farklı şeyler söylüyor gibi görünseler de aslında hizmet ettikleri ince ve derin siyaset aynı.

Bunlardan birincisi içerdeki derinlerin bestelerini yorumlayan bir assolist, ikincisi ise içerdeki derinlerin de akıl hocası konumundaki küresel güçlerin ses sanatçısı..

İkisi de müslüman olduğunu söyleyerek Müslümanlar’a akıl veriyor, fakat ikisinin de verdikleri akıllar müslüman için akla ziyan..

Batılılar için ise ikisi de aydın/entel adamlar.

Gerçekte ise ikisi de belirli odakların kullanışlı araç gereci olmanın ötesinde bir anlama ve değere sahip değiller.

Mesele sadece İsmet’le Bassam olsaydı o kadar önemsemek gerekmezdi. Fakat bunlar, budalalık ağacının sadece birer yaprağı durumundalar.

SİYASAL İSLAM'I (İSLAMCILIĞI) ÖLDÜRMEYE ÇALIŞAN İÇ VE DIŞ TETİKÇİ KATİLLER SÜRÜSÜ

 

Sayıları haddinden fazla..

İslimler üzerinden gidelim..

Dış tetikçilerin en meşhurları, "Siyasal İslam'ın İflası" adlı kitabın yazarı Olivier Roy ile, bizim Genelkurmay'a bile akıl hocalığı yapmış olan Bassam Tibi..

İçerdeki tetikçiler ise, Mümtazer Türköne'den D. Mehmet Doğan'a uzanan geniş bir yelpaze oluşturuyorlar. 

El ele vermişler, Siyasal İslam'ı (İslamcılığı) öldürmek, techiz ve tekfin işlerini yapmak, ölüsünü yıkamak, mezarını kazmak, üstüne toprak yığmak, başına mezar taşı dikmek için sempozyumlar düzenliyor, kitaplar yazıyor, makaleler döşeniyor, tebliğ adını verdikleri ağıtları okumak için hançerelerini yırtıyor, bas bas bağırıyorlar.

Arkalarındaki odaklar araştırıldığında, istihbarat örgütlerinin (gizli servislerin) haince ve pişkince sırıtan çirkin suratları ile karşılaşılıyor.

*

Birşeyin aslına yaşam alanı bırakmamanın hilekârca yollarından biri, sahtesini oluşturmak, onun önünü açmaktır.

Devletler bunu sık yaparlar. Aynı şekilde gizli servisler de bazen sahte yasadışı örgütler bile kurar, buna önayak olurlar. 

Düşünce alanında da bu böyledir. İslam'ı öldürmek mi istiyorsunuz, İslam-İslamcılık gibi ayrımlar icat eder, İslam'ı savunuyor numarası altında sahtesini palazlandırırsınız.

Ayrım tutmadı diyelim.. Bu defa, "doktriner İslamcılık - halk İslamcılığı, İstanbul İslamcılığı, Anadolu İslamcılığı" gibi akla ziyan alt başlıklar uydurur, kavga dövüşü orada devam ettirirsiniz.

Bazılarına da "Bütün İslamcılıklar sapıklıktır" diye bağırarak şirretlik yapma görevi verirsiniz.

Buna tepkiyi yine gerçek "İslamcılık" gösterir, halk İslamcılığı üfürükçülüğünün ruhu bile duymaz. Halk ağzıyla "Hele gel bakam.. De hele, sen ne diyon la gardaş?" bile demezler.

*

İmdi, tartışmaların seyrine bakıldığında, bizim devletimizin, devlet kurumlarımızın, istihbarat işiyle uğraşan teşkilatlarımızın, akademisyenlerimizin, yazar çizerlerimizin, Batı'daki benzerlerinin klonu olmaktan öteye gitmedikleri görülüyor.

Benzerlik olur da bu kadar mı olur!

Adeta onların biyonik gölgeleri durumundalar.

Kendilerine ait bir fikirleri, vizyonları, bakış açıları, kavram ve kelime dağarcıkları yok.

Akıl hocaları ne derse papağan gibi tekrarlıyorlar. Biyonik robotlardan tek farkları, tıpkı papağanlar gibi bir can taşıyor olmalarından ibaret.

Kendilerine ait bir canları ve duyguları var, fakat, kendilerine ait bir akılları yok.

*

Misal, D. Mehmet Doğan'ı alalım..

Tutmuş bir "doktriner İslamcılık - halk İslamcılığı" ayrımı yapıyor.

Vatandaş, İslam'ı, "doktrin" (ilke ve kurallar) İslamı ile halk İslamı (sosyolojik İslam, halkın İslam diye yaşadığı şey) olarak ikiye ayırmış olduğunun bile farkında değil.

Ama bu doğal, adamın kendisinden, yaşadığı ülkeden ve dünyadan haberi yok ki, İslam'dan haberi olsun. 

Vatandaşdaki şaşkınlığa bak ki, tercihini "doktrin"den (Kur'an, Rasul sallallahu aleyhi ve sellemin sünneti, ulemanın icma'ı, müctehid fukahanın kıyası) değil, halkın sünnetinden (eğrisi doğrusuna karışmış yamuk yumuk amelinden) yana yapıyor.

Üstelik bu adam, İslamcılık eleştirmenlerinin en akıllısı, en düzgünü sayılır.. Diğerlerinin halini artık sen anla!

*

Halk İslamcılığı (ve halk İslamı) kavramı kendisine ait olsa ya, o da yok.

Bu da Batı'daki akıl hocalarından alınma..

Mesela, Prof. Bassam Tibi, bu anlamda "Civil Islam" tabirini kullanıyor. 

Bu adam 2012 yılında Islamism and Islam (İslamcılık ve İslam) adıyla bir kitap yayınlamış durumda (Yale University Press, New Haven and London). 

İnternette Marko Vekovic imzalı dört sayfalık bir tanıtımı var (Politics and Religion - Politologie des Religions, Vol. VII, No. 2/2013, s. 439-43).

Vekovic'e göre bu kitap, o güne kadar 36 kitap yayınlamış olan yazarın "akademik çaba, deneyim ve bilgisinin tacı" durumunda.

Bu Batılılar, yerli-milli taklitçi ve takipçilerinden daha kafalı oldukları için, Vekovic, Tibi'nin "yöntem"ine vurguda bulunmayı gerekli görmüş. "Onun İslam'ı inceleme yöntemi tasvirî (descriptive) nitelikte değil" diyor, "aksine, kendisinin İslamoloji diye adlandırdığı çerçeve içinde ele alıyor". (s. 439)

Vekovic, Tibi'nin İslamoloji'den ne anladığını da, onun kendi ifadeleriyle aktarıyor: "İslamî vakıaları [vaka değil, vakıa] dünya siyasetindeki uluslararası çatışmaların incelenmesi bağlamında ele alan sosyal bilimler eksenli bir araştırma-inceleme". 

Burada mevzubahis olan, oryantalizmin bir şubesi sayabileceğimiz İslamoloji.. İslam değil!

Tasvirî (descriptive) bir inceleme, vakıayı olduğu gibi anlatır. Böylesi bir inceleme, genellikle, incelenen düşünceyi, onun kendi kavramlarıyla anlamaya ve anlamlandırmaya çalışır.  

Sosyal bilimler eksenli bir inceleme-araştırmada ise, esas olan İslam'ın kendisini nasıl gördüğü ve nasıl tanıttığı değildir, onun, sizin kendi bakış açınız (disiplindeki ön kabulleriniz, bilim görünümüne bürünmüş ideolojiniz) çerçevesinde nereye oturduğudur.

*

Geçenlerde Medine Üniversitesi ve Ezher gibi kurumların Şeriat fakültelerinin verdiği diplomaların denkliği meselesi yeniden gündeme gelmişti. (Meydana önce Cübbeli Felaket fırladı, Türk tuluat geleneğinin bütün hünerlerini sergileyerek gökkubbeyi inletti, "Beni ve Türk cemaat ve cemadatını Türk imamlarına emanet ediniz" diyerek çiçeği burnunda Kemalistliğinin gereğini yerine getirdi, ardından derin Çiçek Cemil, ağır abi havalarında meydana yürüdü, bu arada da Hayrettin Karaman bir yazısıyla tribünden gazel okudu, hava yumuşadı, yerli-milli musiki milletin maneviyatını hazır hale getirdi, sonra da sıra YÖK'ün denklik açıklamasına geldi. Bir emrivaki, oldu bitti katakullisi ile YÖK'ün böyle bir karar almasına çalışıldı.)

Gerekçe olarak da şu gösteriliyordu: Bunlarda din sosyolojisi, din psikolojisi vs. gibi dersler okutulmuyor.

Yani bunlar bizdeki ilahiyatlara benzemiyor.

Bizdeki ilahiyatların durumunu az buçuk biliyorum. Orada dinî eğitim çok az, dinî öğretim de yarım yamalak.. 

Bunlar, din sosyolojisidir, psikolojisidir, felsefedir filan derken, genelde, İslamî bir tartışmada neyin delil olarak getirilip getirilemeyeceğini bile öğrenemeden mezun oluyorlar.

Onu geçtik, doktora yapmış, ilahiyatta ders vermeye başlamış olanların bile bunu bilmediğine şahit olunabiliyor. (Mesela tasavvcufçu akademisyenle konuşuyorsun, adam sana "Falanca velînin ilhamından, keşfinden, rüyasından" söz edebiliyor. Böylece edille-i şer'iyye dört olmaktan çıkıyor, beş, altı, hatta yediye baliğ oluyor.)

Hayır, bunları okumasınlar, öğrenmesinler demiyorum. Mesele şu: İmam Gazalî, "Bir ilimde son noktaya kadar gitmeyen, o ilimdeki bozukluğu göremez" diyor. Bunlar, okuduklarının ne anlama geldiğini bile öğrenemiyorlar.

Bunları okuyanlar bilgi felsefesini (epistemolojiyi), bilim felsefesini, sosyal bilimlerin "bilimselliğinin" ne anlama geldiğini kavrasalar, bunları okumalarında fayda var. 

Fakat bunlardan haberleri olmadan, Batı'nın psikoloji ya da sosyoloji disiplinindeki kabullere göre dini değerlendirme konusu yapmaya koyuluyorlar. 

O kabulleri ve teorileri dinî paradigma çerçevesinde tenkit etmeye gelince, öğrendikleri birşey yok. Dolayısıyla bunu yapmaya cesaretleri de bulunmuyor, böyle birşeyi akıllarından bile geçirmekten utanıyorlar denilebilir.

Böylece, Batılı sosyal bilimcilerin teorileri bunların kafalarında bir tür mutlak hakikatlere dönüşüp ayet ve hadîslerin yerini alıyor.

Ayet ve hadîsler ise, o mutlak gerçeklere göre anlaşılıp yorumlanması gereken elastikî ifadelere dönüşüyor.

Bomboş kafalı Mustafa Öztürk ve Mehmet Okuyan gibi ilahiyat tiyatrosu oyuncuları işte böyle yetişiyor. (Bu, Ezher'den hiç fırıldak yetişmez demek değil. Turfanda Kemalist ve Darwinist, evrimcilik mezhebi müctehidi Mustafa İslamoğlu'nu hatırlayalım.)

Üstelik bunlar bir de, ayet ve hadîslerin açıklanması sırasında fen bilimlerindeki yeni keşif ve buluşlara atıfta bulunulmasına bazen karşı çıkabiliyor, "Bilim değişkendir, yarın bunlar değişir, bu bahislere girmeyelim" diyebiliyorlar.

Fakat aynı kişilerin, din psikolojisi, din sosyolojisi vs. söz konusu olduğunda, "Ya hu bunlar nedir, yarın bu teoriler değişir, dindarın psikolojisini Ali'den, Veli'den, Weber'den mi öğreneceğiz, geçin bunları, ayet ve hadîslerde din psikolojisi ve sosyolojisi yeterince var, hele önce bunları bir öğrenelim, öğretelim, sıra onlara da gelir" demiyorlar. 

Misal, adam din sosyolojisi ya da psikolojisi konulu bir makale yazıyor, içinde bir tane ayet ya da hadîs yok.. Makalesinde ne kadar çok gâvur adı geçer, onların kutsal makalelerinden ne kadar çok mübarek hikmetli söz naklederse, o kadar çok aydın/entel din bilgini oluyor.

*

Konuya dönelim.. Bassam Tibi gibilerin laflarında herşeye rağmen dürüst bir yan var.. İslam'ı anlatmadıklarını, İslam'ı İslamoloji dedikleri kendi bakış açıları çerçevesinde tartışma konusu yaptıklarını söyleyerek işe başlıyorlar.

Bundan sonrası sana kalmış.. Adamı, bunun farkında olarak okuyacaksın.. İslam'ı ondan öğrenme budalalığı yapmayacaksın.

Gel gör ki, bunların bakış açılarını aynen ülkemize aktaran yerli-milli taklitçiler, sanki bunlar İslamoloji dedikleri kîl ü kâl ya da güft u gû ile meşgul değillermiş de çağdaş Ebu Hanife ya da İmam Malik'lermiş gibi onlardan "din" öğreniyorlar.

Bassam'ın kitabına dönelim.. Vekovic, kitaptaki bölüm başlıklarını da yazmış. Bazıları şöyle: 1. İslamcılık Niçin İslam Değildir; 2. İslamcılık ve Siyasal Düzen; 6. İslam ve Hukuk: Bir Gelenek İcadı Olarak Şeriatlaştırma (Shari'atization); 9. İslamcılığın Bir Alternatifi Olarak Halk İslamı (Civil Islam). (s. 439)

Görüldüğü gibi, yerli-milli İslamolog D. Mehmet Doğan'ın icat ettiğini zannettiğimiz Halk İslamcılığının patenti aslında Tibi gibi Batılılar'a ait.

Vekovic şunları söylüyor:

"Bu kitabın okurlara yönelik temel mesajı, İslamcılık ile İslam arasında bir fark bulunduğudur. Pekçok kişinin (hatta bazı akademisyenlerin) bu iki terim arasındaki farkı göremediklerinin bilincinde olduğu için Tibi, ilk bölümü, İslam ile İslamcılık arasındaki farkın ne olduğunu sorarak başlatıyor. Ona göre, temel cevap şudur: İslamcılık, bir siyasal düzendir, inanç değildir. Bu yüzden İslamcılık, dinleştirilmiş siyasettir...." (s. 439-40)

Bu ifadeler, bizdeki süper zekâ analiz harikalarının, pek parlak bilimsel cümleler kurmaktan helak ve telef olan çok bilmişlerin laflarının asıl adresini de ortaya koyuyor. 

İslamcılık dinleştirilmiş siyaset ise, mesela fiilen siyasetle hiçbir ilişkisi olmadan evinde oturan, fakat İslam'ın aynı zamanda bir siyasal düzen de demek olduğu "inanc"ını taşıyan bir adam İslamcı mıdır, değil midir? 

Böylesi bir inancı nasıl adlandıracağız?

Eğer sen, böylesi bir inancın nasıl adlandırılması gerektiği konusunda kendini yetkili görüyorsan, karşındakinin yetkili olmadığını neye dayanarak söyleyebilirsin? Dini yorumlamak, senin tekelinde midir?!

Üstelik, daha baştan şunu söyleme hakkımız vardır: İnsanlar senin İslamcılık tanımını ve İslam ile İslamcılık arasında yaptığın ayrımı (İslamoloji adlı hurafelerini) kabul etmek zorundalar mı?!

Meselenin asıl önemli yanı ise şudur: Aslında tam da bu İslam ve İslamcılık ayrımı, siyasal bir nitelik taşımaktadır, çünkü Batı'nın İslam dünyasına yönelik siyasetinin bir aracı olarak üretilmektedir.

Bir inancın hiçbir siyasal boyutunun olmaması gerektiğine dair (aksi aklen muhal/imkânsız) "ontolojik" bir gerçeklik mi var?!

Kendi inanç tanımını bana dayatma (empoze etme) yetkisini nereden alıyorsun?!

Kesin olan şudur: Bu İslam-İslamcılık ayrımı, Batılı istihbarat örgütlerinin ve özel harp (psikolojik savaş) merkezlerinin İslam'ı siyasetsizleştirme operasyonunun bir parçasıdır. 

İslam'ı siyasal hayattan (devlet hayatından) silip atma, vicdanlara gömme operasyonudur.

Ne yazık ki Türkiye gibi ülkelerdeki işbirlikçileri de onların izinde gitmektedir.

*

Vekovic'in tanıtım yazısını okumaya devam edelim:

"Tibi, ek olarak, İslamcılığın temel öğretisinin Arapça'da, şer'î hukuk (Şeriat kanunu, shari’a law) tarafından anayasal olarak belirlenen bir sistem çerçevesinde 'dîn ü devlet' (din-wa-dawla) kavramıyla ifade edildiğini savunmaktadır. Bu yüzden, Tibi'ye göre, İslamcılık inanç değildir, aksine, bir siyasal sistemin din adına empoze edilmesidir." (s. 440)

Böylece, Batılılar'ın emrindeki İslamolog Bassam, dini Allahu Teala'ya, Rasulü'ne (s.a.s.) ve biz Müslümanlar'a öğretmeye koyuluyor. Ayet-i kerimede belirtildiği gibi:

De ki: “Siz dîninizi Allah'a mı öğretiyorsunuz? Hâlbuki Allah, göklerde ne var, yerde ne varsa hepsini bilir. Allah, herşeyi hakkıyla bilendir.” (Hucurat, 49/16)

Böylece, Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem, sadece İslam "inanc"ını tebliğ etmekle kalmayıp İslam'ın hükümlerini bir devlet başkanı sıfatıyla uygulaması itibariyle "İslam"ı yaşamamış oluyor. 

Yaşadığı, hayatında uyguladığı şey, İslam değil.. Başka birşey.. Böyle buyurdu Berduşt Bassam..

Hele savaşması?.. Hiç olacak şey değil!.. Savaşmak hiç inanç (ya da inancın gereği) olabilir mi?!

Clausewitz'in sözü meşhurdur: "Savaş, diplomasinin başka araçlarla devamından ibarettir."

Aslında bu sözün Almanca orijinalinde diplomasi değil, doğrudan siyaset kelimesi (Politik) geçer: "Der Krieg ist eine bloße Fortsetzung der Politik mit anderen Mitteln.“ 

Evet, Peygamber Efendimiz s.a.s.'in hayatı baştan sona inançtır, fakat aynı zamanda baştan sona siyasettir.

Siyasetsiz İslam, İslam değildir, Yahudiler ile Hristiyanların icat ettikleri, içimizdeki münafıklar (ve o münafıklara aldanan saflar) eliyle de sanki "Müslamanların savunduğu" birşeymiş gibi gösterdikleri bir sapıklıktır. 

Siyasetsiz İslam, o haliyle İslam değildir, sapıklıktır, İslamsız siyaset (siyasal dinsizlik) ise, sapıklık üstü sapıklıktır. Katmerli sapıklık.

*

Vekovic'in bir sonraki cümlesi şöyle: "Ya da başka bir deyişle, İslamcılık İslam'ın belirli/özel (specific) bir yorumudur, fakat İslam değildir." (s. 440)

Böylece, içimizdeki İslamcılık analisti geçinen uyanık Vehbilerin kerrakesinin nereden ithal edilmiş olduğu da ortaya çıkıyor.

İslamcılık, yani İslam'ın bir siyasal düzeni de içerdiği inancı İslam değilmiş de, İslam'ın yorumlarından bir yorummuş..

Dolayısıyla, reddedersen İslam'ı reddetmiş olmuyorsun. Reddet gitsin!

İskender Evrenosoğlu adlı peygamber taslağı da böyle konuşuyordu. Ulemanın rasul ve nebî kelimeleri hakkında aktardıkları bilgiler için "Bu onların yorumu, benim yorumum başka" diyor, ve o yoruma göre de kendisinin peygamberliğini (elçiliğini) ilan ediyordu.

Böylece, Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellemi son peygamber kabul etmek ile İskender Kebapoğlu'nu peygamber kabul etmek, eşit derecede makul ve saygın yorumlar haline geliyorlardı.

Numara her yerde aynı.