"ETKİ AJANI" MI, "ARTİZLİK" MERAKLISI BİR KENDİNİ BİLMEZ KİFAYETSİZ MUHTERİS Mİ? HANGİSİ, SİZ KARAR VERİN

 

WALDO İSMET, NEDEN AKLIN BAŞINDA DEĞİL?

 

Birileri bize şu iki yaklaşımı “benimsetmeye” çalışıyorlar:

Birincisi şu anlayış: Modern teknolojiden yararlanacaksanız, modernizmin (çağdaş Batı uygarlığının/medeniyetinin) “laik kültürel projesi”ni de almak zorundasınız.

Bunu (zamanında Türk Genelkurmayı tarafından da misafir edilip ağırlanmış olan Almanya'da mukim) anti-İslamcı Prof. Bassam Tibi şöyle ifade ediyor:

“Köktendinciler, modernizmin teknik-bilimsel yönünü, laik kültürel projesinden ayırmak istiyorlar ve seçici davranarak sadece işlevsel yönünü almak istiyorlar.”

Tibi’nin bu sözleri, 7 Mayıs 1997 tarihinde, tam da 28 Şubat Süreci yaşanırken Milliyet gazetesinde yayınlanmış olan "İslamcılar yarı-modernist" başlıklı röportajında yer alıyor.

Aynı röportajında şöyle bir cümlesi de var: 

“Köktenciler modernitenin teknoloji yanını kabul ediyor, ama kültürel yanını, yani demokrasiyi, insan haklarını, akılcılığı, din-devlet ayrımını ve insan yaratıcılığını reddediyor.”

*

Türkiye’deki Batıcılar (Atatürkistler), Prof. İlter Turan’a göre, tam da Tibi’nin istediği şeyi yapıyorlardı:

“Batı yanlısı düşünce tarzını benimseyenler, uygarlığın bileşik bir bütün olduğunu, teknoloji ve kültür gibi iki bileşkeye ayrılamayacağını öne sürüyorlar. Değişim, modern teknolojinin benimsenmesiyle sınırlı kalamazdı. Eğer imparatorluk parçalanmaktan ve yıkılmaktan kurtarılacaksa, değişim kültürel dönüşümü de içermek zorundaydı.”

(İlter Turan, “Türkiye’de Din ve Siyasal Kültür”, Çağdaş Türkiye’de İslam, ed. Richard Tapper, çev. Özden Arıkan, İstanbul 1993, s. 42-43.)

Turan’ın ifadelerinde eksik olan, önceliğin teknolojiye değil kültüre verilmiş olması ve teknolojiye bir türlü sıra gelmemiş olmasıydı.

Ortada bir teknoloji bulunmadığı için, teknolojinin (“Batı kültürünün taklitçisi” boş kafa İsmet’in Heidegger ve Sombart gibi isimlerden arakladığı) mevhum özüne ve manevi yanına teslim olmuş insanlar da bulunmuyordu, ama bir başka kültüre teslim oluş vakıası herşeye rağmen yaşanıyordu.

*

Görüldüğü gibi, düşüncesiz düşünür müsveddesi “artiz” İsmet, tam da (Prof. İlter Turan’ın görüşlerini özetlediği) Batıcılar (Kemalistler/Atatürkistler) gibi düşünüyor.

Uygarlığın (medeniyetin) bileşik bir bütün olduğunu, teknoloji (teknik) ile kültürün birbirinden ayrılamayacağını savunuyor. (İsmet kalpazanıyla ilgili diğer yazılarda bu anlama gelen ifadelerini aktardık.)

Sıkı bir Atatürkist gibi akıl yürütüyor.

Ancak, Atatürkistlerden daha hin ve daha kurnaz..

*

Atatürkistler ve de (Prof. Bassam Tibi gibi Türk olmadığı için Atatürkist olmayan fakat Batıcılıkta onlardan geri kalmayan) diğer anti-İslamcılar gibi Müslümanlar’a doğrudan saldırmıyor, “beşinci kol” faaliyeti yaparak cepheyi içeriden çökertmeye çalışıyor.

Sömürgecilerin canını çok sıkan ve başını ağrıtan, Bassam’ın da onlar hesabına şikayetçi olduğu bir dertten Batılı efendilerin kurtulması için suret-i haktan gelerek şeytanî bir görevi ifa ediyor.

Müslümanlar’a, “Batılılar’ın canını sıkmayalım, teknolojiye sırt çevirelim, hatta o kadar sırt çevirelim ki, teknolojiyi hatırlattığı için medeniyet kavramına bile düşman olalım. Bugünkü teknoloji gâvur malıdır, onun bir ‘öz’ü, dini imanı vardır, ondan tümden uzak duralım, traktör çikletsiz olmaz lo!” diyor.

Kısacası İsmet, Bassam’ın hin ve daha hain versiyonu.. 

Kelek karpuza benzer şekilde içi Bassam gibi kırmızı, dışı ise yeşil.. (Daha doğrusu dışı da kırmızı, fakat Müslümanlar’ı aldatmak için yeşile boyanmış.)

*

Fırıldak İsmet bu zırvaları ne zaman seslendiriyor?

Tam da Erbakan’ın ortaya çıkıp Müslümanlar adına ağır sanayiden, teknolojiden söz ettiği, Batıcı Atatürkistlere “Batı’nın kültürünü bütün rezaletleriyle birlikte aldınız, teknolojisinden ise uzak durdunuz, biz tam tersini yapacağız, kendi kültürümüze sahip çıkarken Batı’nın teknolojisini alıp onları bu alanda da geçeceğiz” dediği sırada..

Ve tam bu esnada eskinin sıradan solcusu komünist İsmet birden bire hidayete eriyor, Amentü diye bir şiirimsi laf kalabalığı karalayarak, “derin” mirahorların altına çektiği beyaz ata binip İslamcı şair prens pozlarıyla meydana fırlıyor.

Avaz avaz bağırıyor: “Durun lo, herşey ben yaşarken oldu, teknoloji ve medeniyet Müslüman’ın nesine gerek.. Biz Batılılar karşısında, toplu tüfekli İngiliz askerlerine mızrakla hücum ederek telef olan Afrika Hotantoları gibi medeniyetsiz ve teknolojisiz olmalıyız.”

Merhum Necip Fazıl “Ah küçük hokkabazlık, sefil aynalı dolap” diyor, hokkabazlığın küçüğünden yakınıyordu.

İsmet'inki büyük hokkabazlık.. Çevirdiği dolap da şaşaalı..

*

Yazıya başlarken şunu dedik: Birileri bize şu iki yaklaşımı “benimsetmeye” çalışıyorlar:

Birincisi şöyle: Modern teknolojiden yararlanacaksanız, modernizmin (çağdaş Batı uygarlığının/medeniyetinin) “laik kültürel projesi”ni de almak zorundasınız.

Sorun şurada ki, Müslümanlar bunu kabul etmiyor, bunların ayrı şeyler olduğunu söylüyorlar.

Bu da, Prof. Bassam gibilerin dile getirdiği gibi, Batılı sömürgecilerin canını sıkıyor.

Ne yapılması lazım?.. Laikleşmeyen (siyasal dinsiz olmayı kabul etmeyen) Müslümanlar’ın teknolojiden uzak durmalarının sağlanması lâzım.

E, bunu yasaklayarak yapmanız kolay değil.. 

En iyisi, istihbarat (gizli servis) taktiklerini hatırlatır şekilde Müslümanlar’ı aldatıp ikna etmek, onların teknolojiden “sözde” kendi “İslamî duyarlılıkları” gereği uzak durmalarını sağlamak.

Soru şu: 1970’li yıllarda FETÖ’yü, PKK’yı icat eden MİT-CIA konsorsiyumu, Siyasal İslamcı diye bilinen kesim için de İsmet gibileri devreye koymuş mudur, koymamış mıdır?

*

Kabul ettirilmek istenen ilk yaklaşımı söyledik: Modern teknolojiden yararlanacaksanız, modernizmin (çağdaş Batı uygarlığının/medeniyetinin) “laik kültürel projesi”ni de yanında almak zorundasınız.

Gelelim ikinciye..

İkincisi, teknoloji hakkında "yeni bir Amentü" getiriyor, modern fakat lafta anti-modernist bir "metafizik öğreti" icat ediyor.

Buna göre, modern teknoloji öyle bir “öz”e sahiptir ki, onun elinden yakanızı kurtaramazsınız. Ona hükmetmeniz mümkün değildir, o size hükmeder.

O bir tür kontr-tanrıdır.

Şeytan’dan “Eûzü Besmele” ile Allahu Teala’ya sığınıp kurtulmak mümkündür, ama teknik Besmele de tanımaz.

Teknolojiye Besmele’nin gücü yetmez.. Teknolojinin “manevî” gücü Besmele’ninkinden fazladır.. 

E peki çare ne, ne yapmak gerekiyor?.. Tek çare teknolojiden uzak durmak.

İşte bu anlayış, fırıldak İsmet’in üç masalından birini oluşturuyor.

Şiirsiz şair İsmet, Türkiye’nin çapsız bir solcusu iken müslümanlığını ilan edince koyunun olmadığı yerde keçi çelebi olarak arz-ı endam etmiş ve de saçmasapan masallarıyla İslamcı gençlerin zihnini ifsat etmişti.

Hâlâ da ifsat ediyor.. 

Zehiri altın tas içinde ve bal ile sunmak adettendir.. İşte İstiklal Marşı sevdası gibi teatral şovların ardındaki sır bu.

*

Tam da İsmet’in “hidayet”inin yaşandığı sıralarda, dünya çapında şöhreti olan bir Batılı gerçek düşünür müslümanlığını ilan etmişti: Roger Garaudy.

Türkiye’nin düşüncesiz 'artiz' şovmeni İsmet’in zırvalarının aksine Garaudy, Müslümanlar’ın Batı kültürü ve teknolojisi karşısında takınacağı tutumn “seçicilik ve eleştirellik” olması gerektiğini söylüyordu. (Roger Garaudy, İslâm ve İnsanlığın Geleceği, çev. Cemal Aydın, İstanbul 1990, s. 93.)

Garaudy’ye göre, Müslümanlar, bilim ve tekniği İslam’ın “amac”ına “araç” olarak bağımlı kılmalı ve “eleştirici ve ayıklayıcı” bir bütünleşmenin mümkün olduğunu göstermelidirler. (Roger Garaudy, 20. Yüzyıl Biyografisi, çev. A. Zeki Ünal, 2. b., Ankara 1998, s. 274.)

Ahmet Cevdet Paşa’nın teklifi de aşağı yukarı buydu:

“Ahmed Cevdet Paşa’nın dediği gibi, ‘yeni bir medeniyyet yoluna gidilmek’ fikrinin ortaya çıktığı bu dönemde ‘İşin başından başlanmayup kuyruğundan tutulmuş, bu binanın temeline bakılmayup sakfin (tavanın) nakşine özenilmiş; ya’ni Frengistan’da münteşir (yayılmış) olan fünun (fenler) ve sanayiin neşr ü tervicine himmet olunmak lazım gelürken enhar-ı medeniyyetin getürdügi hass ü haşak, israf ü sefahete aldanılmış idi’.”

(Bekir Karlığa, “Yirmisekiz Mehmet Çelebi’nin Yeni Bulunan Bir Fizik Kitabı Tercümesi ve Onsekizinci Yüzyılın Başında Osmanlı Düşüncesi”, Bilim-Felsefe-Tarih, Sayı 1, Mayıs 1991, İstanbul: Hikmet Neşriyat, s. 325.)

Cemil Meriç’in ifadesiyle, Paşa şunu söylüyordu:

“(Vaka-i Hayriye’den) Sonra da sırf taklit yoluna gidildi. Bunda da ifrat edildi. Binanın temeline ve duvarlarına bakılmadı, nakşına özenildi.”

(Cemil Meriç, Bir Facianın Hikayesi, Ankara 1981, s. 120.)

*

Yani Batıcılarımızda bir seçicilik vardı, fakat bu, yanlış bir seçicilikti ve “eleştirellik”ten yoksundu.

Garaudy’ye göre, Müslümanlar’ın önünde tek değil çifte tuzak mevcuttur: “Batılı büyüme ve kültür modeliyle körükörüne bir bütünleşme” ya da “Ortaçağ geleneği olmayan herşeyin toptan reddi”. (Garaudy, 20. Yüzyıl Biyografisi, s. 274.)

“Gelenekçiler”in, geleneği “Ortaçağ geleneği” olarak adlandırması nedeniyle Garaudy’yi suçlamaları ve Ortaçağ kavramının Batı’nın tarih yorumunun ürünü olduğunu ileri sürmeleri mümkündür.

Fakat bu durumda, “modernlik” kavramının da aynı şekilde Batı’nın tarih yorumunun ürünü olduğunu hatırlamaları ve önce kendilerinin bu kavramı terk etmeleri gerekir.

Üstelik, Garaudy’nin değil fakat kendilerinin tutumu bir çelişki içermektedir; modern olana onun kendi kavramlarıyla karşı çıkarken, “modernlik” eksenli söylemin egemenliğini (“öteki” rolünü gönüllü olarak üstlenerek) ürettiklerini fark edememektedirler.

*

Herşeyden önce, İslam açısından Hz. Peygamber (s.a.s.) sonrası dönemin zamansal olarak bir bütünlük taşıdığını görmek gerekir.

Müslümanlar için “Ortaçağ”, İslam öncesidir. Ahmet Cevdet Paşa’nın, “Tezâkir” adlı eserinde, Hicret öncesini Kadîm, sonrasını ise Yeni Zamanlar olarak adlandırması tesadüf değildir. (Ş. Teoman Duralı, Çağdaş Küresel Medeniyet, İstanbul 2000, s. 64, dn. 66.)

Yeni Zamanlar’ın Batı’ya ait kurumlarını (onlar böyle tanımlıyor ve sınıflandırıyor diye) “modern ve geleneksel” olarak ikiye ayırmak zorunda değiliz.

Yaklaşımımız eğer “hak-batıl” ayrımı ekseninde şekillenirse, tekniğe salt teknik olduğu için “batıl” diyemeyeceğimizi görürüz.

Ama “hak ve batıl” ayrımını unutup “modern ve geleneksel” ayrımını benimsersek, yani bir Batılı gibi düşünmeye başlarsak, “geleneksel” olan hesabına “modern” herşeye ve bu arada tekniğe de karşı çıkmamız mümkün olabilir.

Doğal olarak bu “Batılı” yürüyüşümüz yine Batılı “üstad”ların izinde devam edecek, tekniğe neden mesafeli durmamız gerektiğini Batı’nın (Heidegger ve Sombart gibi) çağdaş “aziz”lerinden (modern saint) öğreneceğizdir.

Sonra da, kendilerine “gelenekçi” rolü biçtiğimiz köklü İslamî kurumları “geleneğe sırt çevirmekle” suçlayacağızdır.

*

Her halükârda hatırlanması gereken, gelenek ile sanayileşme arasında zorunlu bir karşıtlık ilişkisi kurulamayacağıdır.

Sosyoloji ve sosyal psikoloji, “olması gereken” değil “olan”la ilgilenir; deskriptiftir, normatif değildir; norm getirmez, “olan”ı açıklamaya çalışır. Bu disiplinler (her ne kadar ideolojiden tümüyle soyutlanamasalar da) metafizik spekülasyonlara itibar etmeme iddiasındadırlar.

Bir sosyal psikolog, Prof. Dr. Çiğdem Kağıtçıbaşı şöyle der:

“... gelenekler, sanayileşmeye karşın devam edebilir, Japonya’da görüldüğü gibi. Ayrıca, kültürel yayılma ve taklit yoluyla, sanayileşme olmadan da bir toplumda modern kişilik eğilimleri belirebilir. Fransız etkisiyle Tunus’da görüldüğü gibi.”

(Çiğdem Kağıtçıbaşı, İnsan ve İnsanlar, 6. b., İstanbul 1985, s. 281.)

Kağıtçıbaşı’nın kullandığı “kültürel yayılma” ve “taklit” kavramları önemlidir.

Meselenin temelinde “teknolojinin özü” diye ifade edilen metafizik “kuruntu”lar değil, “taklid”e yol açan yenilgi psikolojisi yatmaktadır.

Bu noktayı İbn Haldun şöyle açıklar:

“Nefis ve kalp daima kendi kavimlerine galebe çalmış ve kendi kavmine boyun eğdirmiş olanların olgunluk ve üstünlüklerine inanır. Bu da, kendisinin ona boyun eğmesinin tabiî sebeplerden değil, kendisini yenen kimsenin kemal ve fazilet sahibi olmasından ileri gelmiş olduğu inancında olmasından ve bu hususta yanılmasından ileri gelir. Yenilen kimse buna inandıktan sonra, bütün iş ve hareketlerinde kendini yeneni örnek edinir ve ona benzemeye çalışır. Yahut kendisine üstün gelen kimsenin galebesinin asabiyetten (toplumsal dayanışmadan), şecaat ve kuvvetten ileri gelmeyip, onun alıştığı adet, mezhep [ideoloji] ve mesleğinden [yolundan] ileri geldiği vehmine kapılır, bunu da galebesinin sebepleri ile karıştırır. İşte bu gibi sebeplerden dolayı yenilgiye uğrayan kimse giyim ve kuşam, hayvana binmek [ulaşım araçları], silahlanmak ve bütün diğer hal ve işlerinde kendisini yeneni örnek edinir. Bütün etraf ve ülkelere baktığında, ahalisinin çoğunlukla, kendilerini koruyanların ve hükümet askerinin [bürokrat ve memurlarının] giyim ve kuşamını kendilerine örnek edinmiş olduklarını görürsün. Çünkü onlar kendilerine galebe çalmıştır. Bir kavim diğer bir kavimle komşu olup, o kavim komşusu olan diğer kavimden üstün ise, büyük ölçüde üstün olan kavme benzeme ve o kavmi örnek edinme hali görülür. Bu, çağımızda Endülüs’te de gözükmektedir. Bu ülkedeki Müslümanlar, kendilerine galebe çalmakta olan Galleri kendileri için örnek edinir, giyim ve kuşamları, birçok adet ve halleri itibariyle onlara benzemeye çalışır, onlar gibi duvarlarına ve su havuzlarının ve evlerinin duvarlarına resim ve heykeller çizer ve korlar. Bunları gören, bu hallerin istila belgesi olduğunu hikmet gözü ile görebilir.”

(İbn Haldun, Mukaddime, C. 1, çev. Zakir Kadirî Ugan, İstanbul 1990, s. 375-376.)

*

Tanzimat’ın mimarı İngiliz uşağı Mustafa Reşit soytarısı, “Biz medeniyetsiz hiçbir şey olamayız. O medeniyet de, sadece Avrupa’dan bize gelir” derken (Bilâl Eryılmaz, Tanzimat ve Yönetimde Modernleşme, İstanbul 1992, s. 124.), İbn Haldun’u bir kez daha haklı çıkarmaktan başka birşey yapmıyordu.

Mustafa Reşit’in temelini attığı rezaleti kemale erdirme şerefi bir başka Mustafa’ya, Selanikli zampara Mustafa Atatürk’e nasip oldu.

Tıpkı zamparanın İngiliz ilke ve inkılapları gibi Tanzimat projesi de bir bilim ve teknoloji veya sanayi hamlesi değildi, kültürel ve sosyal içerikli bir reform paketiydi:

“Tanzimat geniş anlamda bir ‘kültürel değişme’ olayıdır; bir medeniyetten başka bir medeniyete, bir kültürden başka bir kültüre geçme isteğinin ifadesidir.... Bu kültürel değişikliğin ideolojisi ‘Avrupalılaşma’; araçları ise ‘bürokrasi’ ve ‘ekonomi’dir.” (A.g.e., s. 125.)

Les lois d’Imitation (1890, Taklit Yasaları) adlı kitabını yazınca Durkheim’la çatışmak zorunda kalan Gabriel Tarde (Bkz. Peter Burke, Tarih ve Toplumsal Kuram, çev. Mete Tunçay, İstanbul 1994, s. 128.), insanların kişisel farklılıklarına rağmen nasıl olup da benzer davranışlar göstererek bir sosyal düzen kurabildikleri sorusuna cevap olarak, “Toplum taklittir” diyordu. (G. Tarde, The Laws of Imitation, New York: Henry Holt, 1903, s. 74’ten aktaran Kağıtçıbaşı, a.g.e., s. 16.)

1908 yılında ilk defa “Sosyal Psikoloji” adı altında bir ders kitabı yayınlayan Amerikalı sosyolog E. A. Ross, Tarde’ın etkisiyle, taklidin sosyal davranışın anahtarı olduğunu öne sürmüştür. (Kağıtçıbaşı, s. 16.)

Taklit, amaçsız bir çaba değildir elbette. Kağıtçıbaşı’nın ifadesiyle:

“... sevilen, beğenilen iletişim kaynağı, ... aynı zamanda taklit edilebilecek ya da özdeşleşilebilecek bir kişi olarak belirebilir. Örneğin, güzel bir sinema yıldızının bir sabun reklamını seyreden 16 yaşındaki Ayşe, o yıldıza benzeyebilmek ya da onunla özdeşleşebilmek için o sabunu kullanmaya başlayabilir”. (A.g.e., s. 173.)

Leon Mann’a göre de, “Özdeşlemenin ödülü veya ondan beklenen sonuç; statü, tanınma, desteklenme ve kabul edilmedir.” (Leon Mann, Social Psychology, Brisbane: John Willey and Sons, 13^rd ed., 1984, s. 127.)

Ve “insanlar, kendi saygınlıklarını yükseltmek için hep kendilerinden daha saygın kimselerle beraber görünmek, ilişkiler kurmak isterler”. (Kağıtçıbaşı, s. 143.)

(O yüzden “entel” olma meraklıları kimi zaman, “entel” olarak ün yapmış kişileri körükörüne destekler, onların yanında yer alırlar.

Statü açısından gelecek vaat etmediğini düşündükleri mekan ve şahıslardan ise bucak bucak kaçarlar.

“Derinler” İsmet gibi boş beleş adamlarını geniş eleman ağı, araç ve personel desteği ile parlatırlar, saygınlık budalası aptal sinekler de bu zehirli bal tabağına üşüşürler.

Sonunda derinler bile kendi uydurdukları yalana inanmaya başlar, kendi diktikleri kumdan şatoya hayanlık duyarlar.)

*

Tarih bir tekerrürse eğer, bunun en çok “taklit” olarak ortaya çıktığı söylenebilir.

Bizanslılar’ın Trakya üzerinden Hun saldırılarına maruz kaldıkları sıralarda, kılık-kıyafet ve saç-sakal traşı alanında da “Hun modası” ülkeyi kasıp kavurmuştu. (Bkz. Prokopius, Bizans’ın Gizli Tarihi, çev. Orhan Duru, 3. b., İstanbul 1999, s. 49-50.)

Meşhur Romalı tarihçi Tacitus da, Romalılar tarafından işgal edilen İngiltere’de Roma’nın (“dil”den giyim kuşama kadar) her alanda taklit edildiğini anlatır.

Garaudy, Cezayirli bir alimin, Şeyh İbrahimî’nin şöyle dediğini nakleder:

“Batılı kültürü benimseyenlerin en kötü kusuru, İslam’ın gerçeklerinden bütünüyle bir habersizlik ve İslamî kültürü en iyi bilenler olarak kendilerini gösterenlerin en kötü kusuru, çağımızın problemleri ve gereklerinden bütünüyle bir habersizliktir.” (Garaudy, 20. Yüzyıl Biyografisi, s. 271.)

Günümüz Türkiyesi sözkonusu olduğunda, “çağımızın problemleri ve gereklerinden bütünüyle (veya kısmen) bir habersizlik”, İslamî kültürü en iyi bilenler olarak kendilerini gösterenlerin elbette bir kusurudur, ama en kötü kusuru değildir. Onların kahir ekseriyetinin en kötü kusuru, İslam’dan da (Kur’an, Sünnet ve deyim yerindeyse “gerçek gelenek”) pek fazla haberdar olmayışlarıdır.

Bunun bir sonucu olarak Türkiye’de tarih bir kez daha tekerrür ediyor, Batı’nın tekniğine duyulan hayranlıktan hareketle onun kültür ve medeniyetini, siyasal kurumlarını ve laik dünya görüşünü ithal etme geleneği bugün de kendi mecrasında emin adımlarla ilerliyor.

Müslümanlar bir kez daha Batı’nın “laik kültürel projesi”ni savunan Batıcılar haline geliyorlar.

Onların ürettikleri kavramların alıcısı haline geliyor, o kavramları “tüketiyorlar”.

Batı’yla (ırkçılığı ve ulus-devleti putlaştırıcı söylemlerle) sözde hesaplaşınca, onların laikliklerinin (siyasal dinsizliklerinin) “tüketen”i ve ortağı olmak onlar için onur kırıcı olmaktan çıkıyor. 

İSLAMÎ HAREKETİ DEMOKRATİK PARTİCİLİĞE İNDİRGEYİP ERBAKAN'A YILLARCA YAĞ ÇEKEN YANAR DÖNER FIRILDAK İSMET YEMEK YEDİĞİ KABI NASIL KİRLETTİ

 

(EN İYİ BİLDİĞİ ŞEY, "ATA"SI GİBİ ÖZENE BEZENE POZ VEREREK FOTOĞRAF ÇEKTİRMEK

BİR DE, O FOTOLARIN ARDINA, CELLAT ADINI VERDİĞİ GOYGOYCULARI İÇİN ARTİSTİK BOŞ MISRALAR YAZMAK

SİNSİ "ETKİ AJANI" SANKİ DAVA ADAMI SEYYİD KUTUB GİBİ YA DA ŞEYH SAİD VEYA İSKİLİPLİ ATIF HOCA GİBİ YARGILANMIŞ, ASILARAK İDAM EDİLMESİ HÜKME BAĞLANMIŞ DA "CELLADINA GÜLÜMSERKEN FOTOĞRAF ÇEKTİRMEK"TEN SÖZ EDİYOR

ADAM ÖYLE BÖYLE DEĞİL, BÜYÜK DAVA DOLANDIRICISI)

Goygoycusu aptallara gülümserken

"ARTİZ" İSMET’İN MÜSLÜMAN TEKNOLOJİSİ MASALI VE RİYAKÂR PARTİCİLİĞİ

Türkiye’de kavramlar etrafında koparılan gürültüler “cumhuriyet”le sınırlı olsaydı, pek fazla dert etmek gerekmeyebilirdi. Ama ülkemizde neredeyse her kavram bir kavga konusu. Gelenek, modernlik, çağdaşlık, uygarlık, teknoloji, doğallık-yapaylık vs. bunların başında geliyor.

Teknoloji karşıtları, teknolojik ürünlerin bireysel kullanımı veya musiki gibi meşgaleler gündeme geldiğinde, “teknolojinin özü”nden kültürün veya ‘medeniyet’in özüne yatay geçiş yaparak lüks ve sefahatin bile (hiç değilse bir kısmına) olumlu bakmakta, en azından bunlara karşı eleştirel bir tutum takınmayı bırakmaktadırlar. 

Fakat, böylesi bir tutarsızlığa, teknoloji karşıtlığının Türkiye’deki öncü ismi İsmet Özel’de (en azından başlangıçtaki fikirleri itibariyle) rastlanmaz.  

O, şöyle der:

“Öyleyse müslümanın gerek bireysel hayatını düzenlemek gerekse toplumun kuruluşunu İslam esaslarına göre yeniden ayarlamak için girişeceği mücadele araçlara bağlanma (medeniyet) mücadelesi değil, araçları aşma (siyaset) mücadelesidir.”

(İsmet Özel, Üç Mesele, 3. b., İstanbul 1988, s. 119.)

Ona göre, teknolojik gelişme ve ilerlemeyle birlikte “dikkat evrenin merkezi haline gelmiş olan insan üzerinde yoğunlaştırılıyor ve gerek bireysel (kültür) gerekse toplumsal (medeniyet) bakımlardan dünyevi gelişmeye bel bağlanıyordu”. (A.g.e., 106.)

Özel, teknolojinin sözde bulaşmadığı alan olarak “siyaset”e sığınır:

“Siyaset insan hayatını ve zihnini dumura uğratan İslam dışı kurumların ilgasını öngörür, müslümanı ‘müslüman olma durumu’ ile çakıştırmak üzere harekete sevkeder.” (A.g.e., s. 119.)

Bu siyaset bizi “medeniyet”e değil, aşağıdaki alıntının da ortaya koyduğu gibi “devlet”e götürecektir.

Peki bu medeniyetsiz, kültürsüz ve teknolojisiz devlet, ‘Batılı sömürgeciler’ karşısında nasıl ayakta kalacaktır?

İsmet’te bunun da cevabı vardır:

“İslam devleti” “müslümanca bir hayat tarzının uzantısı olan teknolojik bir teçhizat”a sahip olacaktır.

*

Nasıl olacaksa?..

Lafa bak: “Müslümanca bir hayat tarzının uzantısı olan teknolojik bir teçhizat”.

Yenir mi yenmez mi, canlı mı cansız mı, belli değil.

Doğal olarak uyanık İsmet, bu ‘farklı teknolojiyi icat görevi’ni kendisi üstlenmemekte, “İslam devleti”ni kuracak olanlara bırakmaktadır:

“Bütün bu çabaların sonunda varılacak İslam Devleti veya herhangi bir İslami toplum yapısı kolaylıkla kendi hayat tarzına uygun maddi kuvveti üretecektir. Bu kuvvet Batı’nınkine benzer bir teknik gelişim sonucunda elde edilmeyecektir. Ama hiç şüphesiz ki Batı’nın silahlarını tesirsiz kılacak özelliklere sahip olacaktır. Daha açıkçası müslümanca bir hayat tarzının uzantısı olan teknolojik bir teçhizat sahibi olunacaktır.” (A.g.e., s. 47.)

Böylece İsmet Özel, (“tekniğin özü” hurafesini yumurtlamış olan üstadı) Heidegger’den ayrılmakta, bu konuda çoğulcu bir yorum getirmektedir. Tekniğin özü Batı’da başka, İslam devletinde başkadır (Nasıl oluyorsa?).

*

Düşüncesiz düşünür fırıldakr İsmet, daha sonraki çalışmalarında “tekniğin İslamî özü”ne açıklık getirmek yerine, “siyaset”ten ”sosyal”e ve dolayısıyla “medeniyet”e dönüş yapmayı yeğledi:

“Eğer Türkiye’de islamî değerlerin belirleyici olduğu bir toplum düzeni tesis edilecekse, bunun bir siyasî iktidar değişikliğinden çok, müslümanların böyle bir toplumun gerçekleştirilebilir olduğunu sosyal alanda gösterme yeterliliğine ulaşmalarına bağlı olduğunu savundum.”

(İsmet Özel, Waldo Sen Neden Burada Değilsin, 2. b., İstanbul 1988, s. 93.)

Fakat aslında “Waldo” (Ya da Henry), yukarıdaki “siyaset” çağrısından da anlaşılabileceği gibi, orada (sosyal/toplumsal alanda) pek az bulunmuştu:

“Türkiye’de İslamî hareket bir düşüncenin toplum içinde müşahhas belirtileriyle dışa vurması biçiminde değil, bir siyasî gelişmenin gereği olarak, kendiliğinden bir vakıa biçiminde ortaya çıktı.”

(İsmet Özel, Cuma Mektupları I, 2. b., İstanbul 1990, s. 129.)

Yine Özel’e göre, kendiliğinden bir vakıa olarak ortaya çıkan (Nasıl oluyorsa?) bu hareket, 1970’lerden önce yoktu:

“Halbuki İslamî hareket, solun geçmişine göre, çok daha yenidir. 70’lerden sonra başlamıştır.” (Özel, Sorulunca Söylenen, İstanbul 1989, s. 145.)

Yine Özel’e göre, “İslamî hareket, kendine Müslüman kimliğini seçmiş insanların .... bir siyasî partiyle dalga dalga merkezden muhite tesirini hissettirdiği hareketi olsa gerektir”. (İsmet Özel, Cuma Mektupları III, İstanbul 1990, s. 168.)

*

Evet İsmet, siyasî iktidar değişikliğini değil sosyal alandaki yeterliliği önemsediğini söylerken, kendisiyle çelişiyor.

Fakat çelişkiler bununla sınırlı değil,

Özel (esasında yanlış olan) kendi siyaset tanımıyla da çelişmektedir.

Bir an için siyasetin “araçları aşma mücadelesi” olduğunu kabul edelim; siyasal parti bir araç değil midir?

Ve Özel’in savunduğu şey, bir araca bağlanmaktan başka nedir?

Buna cevap olarak, parti kurumunun “teknolojik bir araç” olmadığı söylenebilir.

Fakat bu, daha olumsuz bir duruma işaret eder. Çünkü “siyasal parti” Batı medeniyetine ait bir kurumdur ve Batılı siyasal kültür içinde neşv ü nema bulmuştur.

Böylece Özel, sözümona medeniyeti (Batı medeniyetini de değil, mutlak olarak ‘medeniyet’i) reddedip “siyaset”i çözüm olarak gösterirken, aslında yine, (kendinden habersiz biri olduğu için farkında olmaksızın) Batı medeniyetinin çığırtkanlığını yapmaktadır.

Bununla birlikte Özel’in, “partinin öncü rolü”nden söz eden Lenin’den (yine farkında olmaksızın) etkilenip etkilenmediği de meraka değer bir konudur.

*

Evet, “Waldo”, “sosyal” alanda pek fazla bulunmamıştı.

Bununla birlikte, oraya ara sıra uğradığı zamanlarda, teknolojiye olan “sosyal” ihtiyacı keşfetmeyi başarabilmiştir:

“Eğer siz bana elektrik, basınçlı su ve asfalt yol gelmeden önce köyümüzün insanları dinlerine daha bağlılardı, ama elektrikli ev aletleri, otomobiller ve televizyon dindarların sayısını azaltıyor derseniz, ben de size modern müdahaleden önce de bu köyde dinin doğru anlaşılmadığını, bir alışkanlık olarak sürüp geldiğini söylerim.”

(İsmet Özel, Taşları Yemek Yasak, 3. b., İstanbul 1986, s. 101.)

Gerçekte, teknoloji aleyhtarlığına gündelik hayatta yer yoktur.

Bu ancak, yaşamın soğuk yüzünün unutulduğu anlarda savunulabilecek birşeydir.

Vasıtaya binmek yerine yürümek, spor olsun diye yapıldığında zevk verebilir, ama mecbur kalındığında zor katlanılabilir bir durumdur.

Bu bir yana, teknoloji aleyhtarı kişiler, evlerini seçer, eşyalarını alır, elbiselerini beğenirken, genelde onların “modern” teknoloji ürünü olmaması çabası içine girmezler.

Değil bunları yapmamak, teknolojinin ‘zevk ü sefa ve israfı’ndan uzak durduklarını bile söylemek zordur.

*

Evet, teknoloji karşıtlığı, ancak söylem düzeyinde sürdürülebilir, ‘eylem’ sözkonusu olduğunda, bunu yapana pek rastlanmaz. 

Yapana tesadüf edilse bile, bunun “teknoloji aleyhtarlığından” değil, başka etkenlerden kaynaklandığı görülür. ‘İsraf’tan, lüksten, ‘günah’tan kaçınana rastlanabilir, ve bu kısmen, lüks ve eğlence amaçlı bazı teknolojik ürünlerden uzak durmak anlamına da gelebilir, fakat teknolojinin “özü”nden ve ‘kendisi’nden kaçana ‘eylem’ düzeyinde rastlayamazsınız.

Çünkü teknolojinin özü diye birşey gerçekte yoktur; o, düşünür geçinen boş bir kafanın icaıt ettiği hurafedir.

Türkiye gibi ülkelerde yapılan teknoloji karşıtlığının, teknolojinin açgözlü, görgüsüz ve ‘çılgın tüketiciler’i olmaya hiçbir olumsuz etkisi görülmediği halde, teknoloji üretme ve bu alanda öncü hale gelme yönünde bir ‘zihniyet’ dönüşümünü imkânsız hale getirmeye ya da zorlaştırmaya hizmet edeceği açıktır.

‘Sömürgeci’ kapitalist-hristiyan dünyanın, teknoloji karşıtı İslamcı (!) söylemi takdir ve minnet duygularıyla izleyeceklerinden şüphe edilemez.

MÜSLÜMANLAR'I BEDEVÎLEŞTİRME OPERASYONUNUN KOÇBAŞISI İSMET'İN MEDENÎ YELDEĞİRMENLERİYLE "ZOR" SAVAŞI

 

WALDO, SEN NEDEN ORMANDA DEĞİLSİN? 

(KURNAZ OPERATÖR İSMET’İN SAHTE MEDENİYETSİZLİĞİ)

 

İsmet Özel, “Üç Mesele” adlı zırvalar koleksiyonunda medeniyetin üç özelliği bulunduğunu öne sürer:

1. Medeniyet sınıflaşmayı ve insanın insanı sömürmesini öngörür ve sınıflaşma ve sömürü medeniyeti doğurur.

2. Medeniyet insanların madde karşısındaki zaaflarının ve maddi gelişmeye mahkum olmalarının somutlaşmış halidir.

3. Medeniyet toplum yapısını ve insan kişiliğini karşılıklı olarak bozar, kokuşturur. (İsmet Özel, Üç Mesele, İstanbul 1988, 3. b., s. 113-115.)

İlk iki madde Marksistlerden araklanmıştır, üçüncüsü ise Rousseau’dan. 

(Yozlaşma bahsi İbn Haldun’da vardır fakat İsmet onu bilmez. Daha doğrusu İsmet müslüman alim ve düşünürlerden hiç kimseyi bilmez.)

İsmet’in medeniyete atfettiği bu özellikleri ispat etmesi beklenirdi, fakat bunu yap(a)mamıştır.

Bu iddialarını birer aksiyom imişler gibi dile getirmekle yetindi.

Sözkonusu özellikleri, doğrulukları ispata muhtaç olmayan gerçekler olarak kabul eden okurların, o özellikler üzerine temellendirilen yorumları tartışmaları elbette beklenemezdi.

*

Medeniyete bu gözle bakan Özel’in, İslam’ın toplumsal tezahürlerini medeniyet boyutuyla görmesi olacak şey değildi. O nedenle şu saçmalıkları yazmıştır:

“Müslümanların bir bölümü medeniyete muhafazakâr bir tepki göstererek Batı’ya karşı direndiler. Bu direniş bazı zihinlerde Batı’nın sunduğu medeniyet anlayışının karşısına başka bir medeniyet, İslam medeniyeti anlayışını çıkarma düşüncesini doğurdu. Böylece Batı’ya karşı direniş bir anlamda devrimci bir kimliğe bürünüyordu ama medeniyete medeniyetle cevap vermenin niçin gerekli olduğu da açıklık kazanmış olmuyordu.”

Gerçekte medeniyete medeniyetle cevap vermenin niçin gerekli olduğuna açıklık getirmek gerekmiyor.

Çünkü Batı’ya direnmek ve cevap vermek için bir medeniyet üretilmez; doğru olan tam tersidir, farklı bir medeniyetin mensupları olunduğu için direniş gösterilmekte ve cevap verilmektedir.

Düşüncesiz düşünürlük işte tam da böyle birşeydir, nedenlerle sonuçları birbirine karıştırmak, ayıramamak.

Sorun şurada ki, ("derin" destekli, derin pazarlamayla şişirilen) İsmet gibi operasyon çocukları bunu kafasızlıklarından değil, kafaları derin gazla aşırı kurnaz çalıştığı için yapıyorlar.

*

İsmet, sözünü ettiği sözde “hata”yı bugün “Türklük” konusunda bizzat kendisi yapmaktadır.

Durumu kendi laflarıyla izah edelim: 

“Müslümanların bir bölümü ırkçı Batı’ya karşı direndiler. Bu direniş bazı zihinlerde Batı’nın milliyetçiliğine karşı başka bir milliyet, Türk milliyeti anlayışını çıkarma düşüncesi doğurdu. Böylece Batı’ya karşı direniş bir anlamda devrimci bir kimliğe bürünüyordu ama milliyete milliyetle cevap vermenin niçin gerekli olduğu da açıklık kazanmış olmuyordu.”

Ancak, Cumhuriyet Türkiyesi’nin yüzer gezer derin gevezesi İsmet için mantıksız konuşmak, çelişki sergilemek, bir söylediği diğer söylediğini tutmayan bir zırvamatik makinası haline gelmek önemli değildir.

Önemli olan şudur: İslam’ın Batı karşısında (ümmeti temsil eden) bir medeniyeti olmasın, fakat laik (siyasal dinsiz) devlete özgü Türkçülüğün (İslam'ı istismar ederek tepe tepe kullanan) bir ırkçılığı olsun.

*

Özel, medeniyetle ilgili olarak şunu söyler: “Medeniyet ancak, kendi teknolojisiyle ayakta durabiliyor.” (A.g.e., s. 14.)

Ayrıca ona göre, “teknolojiyi hesaba katmadan hayatın idamesinin bile mümkün olmadığı bir dünyanın insanlarıyız”. (A.y.)

Burada cevap aranması gereken soru şudur:

“Günümüz teknolojisi" Batı medeniyetinin teknolojisi olduğuna göre, teknolojiyi hesaba katmadan hayatın idamesinin bile mümkün olmadığı bir dünyada yaşıyorsak, bu doğruysa, Batı medeniyetini hesaba katmadan yaşayamayan insanlar durumunda olduğumuz ortaya çıkmaz mı?!

Eğer öyleyse, medeniyete medeniyetle (kendi teknolojisi olan bir medeniyetle) cevap vermemek; hayatımızı idame ettirmekten vazgeçmek, yok oluşu seçmek olmaz mı?!

Bunlar "zor" sorular.. Ve de İsmet'in dar, dargın, karanlık ve çirkin havsalası bu soruların cevabını taşıyacak güce sahip değil.

Onun sanatı, zor zamanda koşarak meydandan kaçmak ve boş konuşmak. Zor zamanda sıvışmak.

O yüzden, imtihan kâğıdındaki zor sorulara şu şekilde anlamsız, saçma ve ilgisiz cevaplar veriyor olmasını anlayışla karşılamalıyız:

“... bugün yürüttüğümüz yahut gündeme getirmeye gayret ettiğimiz islamî mücadelenin bir İslam medeniyetine varacağını istemek abestir.” (A.g.e., s. 89.)

“.... Öyleyse ‘medeniyet’ gibi tamamen tarihi ve toplumsal şartların çerçevesinde anlaşılabilen bir kavram müslümanın davranışında belirleyici bir öge (unsur) olma imkan ve imtiyazına sahib olamaz.” (A.g.e., s. 104.)

E, ne yapalım, medeniyet kavramını lugatlardan silelim mi?

Sanki bu memlekette medeniyet kavramı etrafında gürültü koparan vardı.. 

Medeniyet kavramı etrafında gürültü koparan tek kişi şu anda, iyi niyetli fakat kafası karışık Yusuf Kaplan. 

İsmet'in mücadelesi İslamî mücadele değildir, hiçbir zaman da olmadı.. Onun mücadelesi derin devletin Türkiye'de yaşayan bütün müslümanları laik (siyasal dinsiz) devletin gelir hanesine yazılacak şekilde Türkleştirme mücadelesidir.

Türk devleti Osmanlı zamanında olduğu gibi misyonu îlâ-yı kelimetillah davası olan bir devlet olsa, Şeriat'ın Şeriat-ı Garrâ (Aydınlık Şeriat) ve Şer'-i Şerîf (Serefli, Saygın Şeriat) denilerek tebcil edildiği bir devlet olarak falan putlaştırılmış şahıs için değil Şeriat için koruma kanunu yapsa, kimseye (sırf vatandaşlık bağından dolayı) Türk olduğunu söyleme dayatması yapılmasa, isteyenin kendisini (sırf kendisi istediği için) Türk olarak tanıtabildiği bir siyasal iklim oluşturulmuş bulunsa, ve gâvurlar Türk devletine baktığı zaman onda İslam'ı görse, işte o zaman, birilerinin çıkıp "Türk demek müslüman demektir" diye konuşması anlaşılır birşey kabul edilebilir.

Fakat bu, laik (siyasal dinsiz) ve Atatürkist (Selanikli zamparanın putlaştırıldığı), İngiliz ilke ve inkılaplarının Şeriat'e üstün tutulduğu Türkçü (Anayasa'sında İslam'ı hiç anmazken Türklüğü bayraklaştıran) bir devlette yapılıyorsa, ancak, devletin derin bir operasyonu olarak kabul edilebilir.

Gerçek budur.. İsmet, suret-i haktan gelen bir operasyon çocuğudur.

Acı da olsa gerçeği söylemek zorundayız.

*

"Mesele"nin (bedevi İsmet'in anlayamadığı ya da anlamaz göründüğü) aslı şu: 

Türkiye'de Batılılaşma "Batıcılık" etiketi altında başlamadı.. Batılılaşma yanlıları sözde "medeniyet" (terakki/ilerleme) taraftarıydılar. Onlara göre İslam medeniyeti ölmüş, bitmişti.. Hatta böyle bir medeniyet hiç olmamıştı.. Millî bekamız, istikbal ve ikbalimiz, hatta istiklalimiz medenîleşmeye bağlıydı. 

Öyle ki, Selanikli Mustafa Atatürk şunları diyebilmiştir (https://www.ktb.gov.tr/TR-96462/medeniyet.html):

"Millet açıkça bilmelidir, medeniyet öyle kuvvetli bir ateştir ki, ona kayıtsız olanları yakar, mahveder. İçinde bulunduğumuz medeniyet ailesinde lâyık olduğumuz yeri bulacak ve onu koruyacak ve yükselteceğiz. Refah, mutluluk ve insanlık bundadır."

"Medenî dünya çok ilerdedir. Buna yetişmek, o medeniyet dairesine dahil olmak mecburiyetindeyiz. Bütün boş ve temelsiz sözleri ortadan kaldırmak lâzımdır. Şapka giyelim mi, giymeyelim mi gibi sözler mânasızdır. Şapka da giyeceğiz, Batının her türlü medenî eserlerini de alacağız. Medenî olmayan insanlar, medenî olanların ayakları altında kalmağa maruzdurlar."

Selanikli böylece, Batılı emperyalistlerin (sömürü ve işgallerini meşrulaştırmak için) kullandıkları söylemin propagandisti olarak arz-ı endam etmiş oluyordu.

Çünkü, sömürgeci İngiltere ve Fransa, işgal etikleri beldelere "medeniyet (uygarlık)" götürme iddiasındaydılar.

Tıpkı ABD'nin yakın zamanlarda çöreklendiği Afganistan ve Irak gibi beldelere "insan hakları ve demokrasi" götürme iddiiasında bulunmuş olması gibi.

*

İslamî duyarlılığı olan insanlar buna karşı "Medeniyet demek bugünkü Batı uygarlığı demek değildir, bizim de bir medeniyetimiz var" dediler. 

Demek zorunda kaldılar. 

Ayrıca Batı'nın "medeniyet" iddiasının arkasında sömürü ve vahşetin yattığını göstermek istediler. Mehmed Akif'in "Medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar" derken anlatmak istediği buydu.

Türkiye'de Osmanlı'nın son döneminde öyle bir düşünce ortamı oluştu ki, İslamî duyarlılığı olan insanlar İslam'ın toplumsal hayattaki tezahürlerini savunmak için "Bunlar bizim medeniyetimizin yapı taşları" demek zorunda kaldılar. Cumhuriyet'in zorba devrimbazlık yıllarında ise ellerinde sadece "İslam medeniyeti" tabiri kalmıştı. 

Selanikli zorbaya ne diyeceklerdi, "Biz Şeriat istiyoruz" mu diyeceklerdi?! "Bizim de bir medeniyetimiz var, onun kurumlarına ve tezahürlerine ilişilmesin" dediler. Ancak bu kadarını diyebildiler.

İşte bahtsız bedevi İsmet'in 1970'li yıllarda yazmış olduğu zırvalarla yaptığı şey, Müslümanlar'ın elindeki kırık dökük son silahları da ellerinden almaya çalışma aptallığı (ya da "derin" kurnazlığı) idi. 

Selanikli zorbanın "Bir Türk dünyaya bedeldir" sözünü parlatmak için başlı başına bir kitap yazmış olan bu sahtekâr, sanki medeniyet kavramını terk edip doğrudan "Şeriat" kavramını mı kullanıyordu? Hayır! Tek yaptığı bozgunculuktu.

*

Bu (kendinden ve ağzından çıkanlardan habersiz) ahmak bedevi, Müslümanların medenî olduğu ve olmadığı zamanlardan da söz eder:

“İslam toplumları da zaman zaman medeni olmuşlardır. Fakat ne devr-i saadet, ne dört halife devri, ne de Osmanlı Devleti’nin ilk ikiyüz yılı medeni zamanlar değildir.” (A.g.e., s. 89.)

Medenî değil de neydi?.. 

Peki, bizim şimdi "medenî" olmamak için ne yapmamız gerekiyor?.

Şahsen, aptal bedevi İsmet'in "medeni olmamak" için ne yaptığını merak ediyorum.. Medeni olmamak onun boş kafasında neye karşılık geliyor?.. Mesela otomobile, uçağa filan binmemeye mi? Telefon kullanmamaya mı? Kışın doğal gazla ısınmamaya mı? Elektriksizliğe mi?

Gel gör ki şunları yazan da bir başkası değil, aynı İsmet’tir:

“İnsanın zihnî gelişmesi elbet onun çeşitli düşünce ürünleriyle karşılaşması, hesaplaşması, çeşitli düşünce usulleri hakkında bilgilenmesi yoluyla olur. Gelişmiş bir zihnin İslam’ı kavrayışı da elbet yüksek bir seviyede gerçekleşecektir. Bu açıdan bakılınca mü’minin farklı kültür iklimlerinde gelişmiş düşüncelerle teması adeta bir görev olarak üzerindedir. Çünkü kavrayışı ne kadar üstün olursa İslam’a olan vukufu da o derece derin olabilme imkanını kazanabilecektir.” (A.g.e., s. 41.)

Ne var ki Özel, bu yaklaşımını (iflah olmaz tutarsızlığıyla) “esaslı bir haddini bilmezlik” olarak nitelendirerek, esaslı bir ahmaklık ya da düşüncesizlik sergiler:

“İmanı kendi kaynakları dışında aramak benim görüşüme göre esaslı bir haddini bilmezliktir.” (A.g.e., s. 123.)

Dahası, İslam’a olan vukufun çeşitli kültürlerle temas sonucu yüksek bir seviyede gerçekleşeceğini düşünürsek, Sahabe’nin İslam’a olan vukufunun yüksek seviyede olmadığı sonucuna varmamız kaçınılmazdır.

Ayrıca, değişik kültürlerle temas neticesinde İslam’a olan vukufun seviyesi yükseliyorsa, Müslümanların Yunan felsefesiyle tanıştığı “medeniyetli” dönemin İslam’ın anlaşılması bakımından en parlak dönem olması, Asr-ı Saadet'i geçmiş bulunması gerekirdi.

Günümüz Batı medeniyeti karşısındaki İslam dünyası için de bu sözkonusu olurdu.

Oysa Özel, müslümanların Yunan felsefesiyle tanıştığı dönemi “medeniyet” olarak adlandırarak reddeder.

Bütün bu laflarıyla İsmet, zımnen, kendisinin düşünürlük taslayan bir zırvamatik olduğunu ispatlamaya çalışmaktan başka ne yapıyor olabilir?

*

Öte yandan, bu zırvaları ciddiye alırsak şunu söylememiz gerekir:

“Gelişmiş bir zihnin İslam’ı kavrayışının yüksek bir seviyede gerçekleşeceğini” söylemek mümkünse de, bundan hareketle “mü’minin farklı kültür iklimlerinde gelişmiş düşüncelerle temasını adeta bir görev olarak” görmek yanlış olur.

Böyle birşey “görev” olarak gösterilemez.

Üstelik böylesi bir temas, İslam’ın yanlış kavranılması sonucunu da verebilir. Özel’in kendisi bunun canlı örneğidir.

En temel İslamî kavram olan “ihlas” hakkında yazdıkları bunu açık biçimde ispatlamaktadır.

Şöyle diyor:

“Nerede ve ne zaman gerçek düşüncelerin gerçek insanları ifade ettiği izlenimi doğmuşsa orada ve o zaman düşünceler önemlerini kazanıyorlar, orada ve o zaman düşünceler hayatın ayrılmaz parçası haline geliyorlar. Buna İslamî ıstılah ‘ihlas’ karşılığını veriyor.”

(İsmet Özel, Cuma Mektupları II, İstanbul 1990, 2. b., s. 132.)

Bu bilmecemsi boş laf salatasını yenilir yutulur hale getirmek için, Özel’in “gerçek”e, bir başka kitabında (yani zırvalar koleksiyonunda) Hegelci çizgide, “yürürlükte olan, güncel olan, hükmünü yürüten” anlamını verdiğini hatırlamak gerekiyor (İsmet Özel, Taşları Yemek Yasak, İstanbul 1986, 3. b., s. 55).

Nitekim, bir başka kitabında da “.... gerçek düşünceler, gerçek, müşahhas, hayatta etkinliği devam eden insanlar anlamına gelir” şeklinde boş bir cümle kurmuş bulunuyor (Özel, Cuma Mektupları II, s. 132).

Kısacası gerçek düşünceden “gerçekleştirilmiş” olan düşünceyi, gerçek insandan da “hükmünü yürüten”i anlamaktadır.

Demek oluyor ki Özel’e göre “ihlas”, gerçek (yürürlükte olan) düşüncelerin gerçek (hayatta etkinliği olan) insanları ifade etmesi, böylece “düşüncelerin önem kazanması ve hayatın ayrılmaz parçası haline gelmesidir”.

Buna göre, Lut aleyhisselam “ihlas”sızdı.. Onu azarlayıp paylayan, ona konuşma yasağı getiren sapık toplum ise ihlaslıydı.

Şaşkın ördek aptal İsmet’in ihlas anlayışı..

İsmet mi daha aptal, yoksa onu düşünür zanneden budalalar mı, onu da bilmiyorum.

*

Aptal İsmet’in söyledikleri, “reel olanın real olan, real olanın de reel olan” olduğunu öne süren Hegel’in felsefesi çerçevesinde belki bir anlam taşıyabilir, ama bunun İslamî ıstılah olarak “ihlas”la hiçbir ilgisi yoktur.

"Hırhız" İsmet'in yaptığı, entel artistlik sergilemek için Hegel'in zırvasını çalmaktan, müslüman mahallesinde çalınmış mal satan dükkan açmaktan ibaret.. Kötü olan şu ki, domuz etinin üstüne "helal kesim kuzu eti" etiketi yapıştırıyor.

[Hegel’in Hukuk Felsefesinin Temel İlkeleri adlı kitabının önsözünde şu ifade yer alıyor:

“Ne ki makuldür (aklîdir, akla uygundur), o gerçektir; ve ne ki gerçektir, o makuldür (“Was vernünftig ist das ist wirklich und was wirklich ist das ist vernünftig.”

İngilizce’ye farklı ifadelerle aktaranlar var: “What is rational is actual; what is actual is rational.” "What is real is rational, and what is rational is real." “The rational is real, and the real is rational,”)

Böylece gerçek, gerçek olmaktan, makul de makul olmaktan çıkıyor.. İnsan için dünyada ölümsüzlük de makul bir durumdur, fakat gerçek midir?! Fiilen var olan, vaki olan (gerçek olan) herşey makul karşılanabilir mi?!. Bugün çok tartışılan kadın ve bebek cinayetleri, Epstein tarzı sapıklıklar ‘gerçek’ bir olgu olmaları itibariyle makul görülebilir mi?!

Kısacası, bir sözün yaldızlı, parlak ve çarpıcı olması, makul olması için yetmiyor.]

İslam’a göre ihlâs, insanın hayatta etkin olması ve düşüncelerini pratiğe aktarabilme becerisi göstermesi değildir; etkinliklerin (her etkinlik de değil, Şeriat’e uygun etkinliklerin Sünnet çerçevesinde) salt Allah’ın rızası gözetilerek yapılmasıdır.

İşte bütün bunlar, kelime oyunlarıyla artistlik yapan bir dikkat çekme meraklısı cahilin zırvaları..

Ancak, işinin hakkını veren, yaptığı işi temiz yapan bir adam olduğunu kabul etmek gerekiyor.

İllüzyonistliğin ve kafa karıştırıcılığın hakkını veriyor, düşünürlük kalpazanlığını ustaca icra ediyor. Başarılı.

*

Evet bu şaşkın ördek, İslam medeniyetine nasıl yaklaşılması gerektiği konusunda birbirini tutmayan şeyler yazmış durumda.

Bir yandan şunu savunur:

“.... İslam devleti geçmişte nasıl medenileşmiş bunu iyice anlayıp, böyle bir medenileşmeyi önleyici tedbirleri alma gayreti içinde bir İslam toplumuna gitmemiz esastır. Çünkü medenileşmek yetim hakkını gaspa yönelmek demektir.” (Özel, Üç Mesele, s. 119.)

Öte yandan da böylesi bir toptancı yaklaşımı “kesin ve gerekçesi zayıf bir tavır” olarak nitelendirir.

Böylece “Ben ne yazdığını bilmeyen bir aptalım, benim sesi gür çıkan boş bir davul olduğumu anlamayan okurlarım ise benden de aptal” demiş oluyor:

“İslam medeniyetlerini kesin ve gerekçesi zayıf bir tavırla bütünüyle kabul veya reddetmek yerine onları tanımak, öğelerini ayrıştırmak ve elde ettikleri sonuçlar hakkında bilgi sahibi olmak bugün bir İslam savaşçısının en uygun tavrı olacaktır sanırım.”

Breh breh breh, İslam savaşçısı!.. Gel de gülme.. Kendisini İslam’ın Don Kişot’u zanneden yerli milli Don Kişot.

*

Baş döndürücü zikzaklar, adamda omurga bırakmayan kıvraklık ve kaypaklıklar, fırıldak gibi dönüşler bitti mi?..

Hayır!

“Bakanlar ve Görenler”in yazarı İsmet Özel, “Üç Mesele”de sergilediği bu çelişkili tavrı terk eder ve tercihini medeniyetten yana yapar.

Hatta medeniyet, dine bağlı olmanın bir belirtisi halini alır:

“Batının medeniyettir diye icat ettiği şeylerin bir bakıma tekabül ettiği şey müslümanlar için dine bağlı olmanın dikkat çekmeyen bir belirtisinden başka bir şey değildi.” (A.g.e., s. 89.)

Burası sözün bittiği yer..

İsmet, neye niyet, neye kısmet!