"YOLUN SONU: AÇIK AÇIK BİR BELA GELİYOR"

CÜBBELİ HUSUMETİN İSTİKAMET ÖLÇÜSÜ: DEVLET SEVİCİLİĞİ

 

Odatv.com, bir haberinde, Cübbeli Ahmet’in Habertürk TV’de Fatih Altaylı’nın sunduğu Teke Tek programında sarfettiği bazı laflarını aktarmıştı.

Sözleri arasında şu da vardı:

“FETÖ meselesi... Şimdi hükümetçi olan adamlar [benim uyarılar yaptığım zaman], "Saptırıyor" diye telefonla [konuştuğum televizyon programına] bağlandı. "Bu adamlar din hainidir, devlet sevicisi olamaz" diyordum.”

(https://www.odatv.com/siyaset/feto-ismailaga-cemaatine-mi-sizdi-245020)

"Din haini.. Devlet sevicisi.." Vehbi'nin kerrakesi böylece ortaya çıkmış oluyor.

Adamın kıstası/ölçütü/mihengi/mi'yarı bu: Devlet sevicisi olmak..

Vay hain vay, diyelim ki adam Esed Suriyesi'nde yaşıyordu, dindar olması onun devlet sevicisi olmasını mı gerektiriyordu?

Hz. İbrahim ile Hz. Musa, devlet sevicisi mi olmalıydılar?

Sonra da utanmadan pişkin pişkin Siyasal İslam karşıtlığı yapıyor.

Siyasal İslam (laik devletin "siyasal dinsiz" siyasetine uydurulmuş çakma İslam) bundan başka birşey midir, a kabak kafa?!

Seni sevici seni!..

Seni Atatürk devleti sevicisi seni!..

Atatürk'ünü de al git, İslam'dan elini ve dilini çek!

Git başka yerde, Siyasal Dinsizlik bahçesinde ve Kemalizm balosunda sev devletini!..

Tuhaf (ya da ibretlik) olan husus ise, bu Cübbeli sefalet ile FETÖ'cülerin (Fethullahçı Takiyye Örgütü mensuplarının) "Siyasal İslam düşmanlığı" söyleminde buluşuyor olmaları.

Aslında yok birbirlerinden farkları, fakat birinin üstündeki damga yerli-milli (küresel patentli yerli-milli), diğerinin üstündeki damga ise doğrudan küresel.. 

*

Cübbeli'nin başka zırvaları da var:

“Diyanet'in DEAŞ raporu var. Ondan sonra Türkiye'de Selefiliğin durumunu Hilmi Demir Hoca, ben sizin kanalda dinledim. 2020'de Selefiliğin nüfusa oranının 3.6'ya kadar yükseldiğini söylüyor. Bazı vilayetlerde yüzde 8-10. Bu vilayetlerdeki durum... Orada hangi hocanın da dinlendiği söyleniyor. Diyelim AK Parti'nin fazla olduğu yerde Nihat Hatipoğlu. Ben Türkiye ikinciliğini kaybetmemişim. Konya, Adıyaman... 10 vilayet ismi veriliyor bu raporda. Yüzde 8-10 ne demek biliyor musunuz? Ben burada sokağa çıktığım zaman yüz kişiden 8'i, 10'u benim kanımı, canımı, karımı helal sayıyor. yani beni gavur sayıyor. Bundan büyük nasıl tehdit olacak? Orada kim fazla dinleniliyor, misal Nurettin Yıldız.”

Nurettin Yıldız'ı ihbar ediyor.. Referans aldığı kişi de, Hilmi Demir.. Laik (siyasal dinsiz) düzene biat etmiş bulunan kafası boş, kalbi loş ilahiyat dolmuşçusu..

Sözünü ettiği DEAŞ ise, MİT'in kadim müttefiki CIA'in aparatıydı, kullandı attılar. 

*

Selefîliğe gelince.. Selefîler, tıpkı (İmam Matüridî'yi okumadan) Matüridîyiz diyenler gibi, yekpare bir grup değil..

Selefî olmak, özü itibariyle yanlış birşey değildir, gereklidir, şarttır. Matüridî ve Eş'arîler de esas itibariyle selefîdir, selefin (Allah Resulü'nün ashabının) yolunda gitme iddiasında ve arayışındadır.

Bu anlamda selefî olduğunu (Matüridî ve Eş'arî olmadığını, onların sonradan tartıştıkları konulara girmeyip salt selefin söyledikleriyle yetindiklerini) söyleyen sufîler de mevcuttur. 

Mesela Halid-i Bağdadî rh.a. ve müridanı bazı sufîler..

Türkiye'deki bütün Nakşîlerin tarikat silsilesi Mevlana Halid rh. a.'e dayanır. Bediüzzaman Said-i Nursî'nin belirttiği gibi, yaşadığı asrın müceddidi kabul edilir. Osmanlı coğrafyasında İslamî duyarlılığı ayağa kaldırmıştır. Bugün Türkiye'de yapılan dinî hizmetlerin büyük çoğunluğu onun toprağa attığı tohumların yeşermesinin ürünüdür.

O, (Türkçe tercümesi yayınlanmış olan) Mektubat'ında yer alan bir mektubunda açıkladığı gibi itikaden selefîliği benimsemişti. 

Bunu, (mektuplarını derleyen) yeğeni Şeyh Esad Sahib de belirtiyor, itikaden selefî olduğunu söylüyor.

*

Öyle anlaşılıyor ki Sadettin Ustaosmanoğlu Cübbeli için "Kezzabî" (çok yalan söyleme tutkunu) derken abartma yapmıyor.

Çünkü, selefî olmak, kâfirlerin (Cübbeli’nin iddia ettiği şekilde) mutlak olarak canlarının, kanlarının, karılarının helal sayılmasını gerektirmez.

Bu, büyük bir iftira, Halid-i Bağdadî rh. a. bunu mu savunuyordu, dangalak kabak?!..

Mesela şu anda Türkiye Cumhuriyeti, bazı PKK'lıların kanlarını ve canlarını "helal" sayıyor. 

Ama her PKK'lının değil.. 

Silahı eline alıp fiilen savaşmaya, asker öldürmeye devam eden PKK'lının..

Ayrıca, (yürürlükteki hukuka göre) böylesi PKK'lının kanı ve canı herkes için de "helal" değildir, bunun için "yasal yetkili" güvenlik görevlisi olmak gerekir.

Fakat bu da yetmez, silah kullanmayı gerekli kılan bir zaruret durumunun oluşması şarttır. Görevli bile olsan, PKK'lı olma iddiasıyla durup dururken adam öldüremezsin. 

Mesela Cübbeli, katil bir PKK'lıyı sokakta görüp teşhis etse, yapabileceğinin en fazlası devlete ihbardır, kendisi öldüremez ya da hapsedemez.

*

Mutlak (kayıtsız şartsız) olarak her kâfirin kanı ve canı müslümana helal olmaz.. 

Şeriat'e göre eşyada ve hayvanatta (istisnalar dışında) genelde mübahlık (helal olma durumu) öne çıkarken, insanda ise (her konuda) haramlık esastır. 

Esas itibariyle helal olan eşyanın haram olması belirli şartların varlığıyla ortaya çıkar, eşya durduk yere haram olmaz; insanın canının, kanının, ırzının ve namusunun helal olması ise bunun tam tersidir, insanın herşeyi esas itibariyle haramdır, helallik belirli şartların oluşması ile gerçekleşir. 

Mesela selefîlik (ya da vatanseverlik veya devlet seviciliği adına) insanların canlarını, kanlarını, karılarını kendiniz için helal sayamazsınız. 

Vatan haini ya da kâfir diye insanları öldüremezsiniz.

*

Öldürebilmeniz için belirli şartların oluşması gerekir. Mesela, haksız yere cinayet işleyen kişi kısas olunur. 

Ya da İslam devletinde, evet laik (siyasal dinsiz) devlette değil İslam devletinde, bir müslüman (baştan beri kâfir olan değil, bir müslüman) küfrünü ilan eder, sonra da tevbeye davet edildiği halde küfrünü ilan etmekte ısrar ederse, aklî melekeleri yerindeyse mahkeme kararıyla ve yasal-resmî görevliler eliyle idamla cezalandırılabilir. Fakat bunu, devlet tarafından yetkilendirilmemiş biri yapamaz.

Bu, laik devletteki "vatan hainliği" suçunun muadilidir.

Vatan denilen taş toprak nerde, o vatanın, yerlerin ve göklerin yaratıcısı Allahu Teala nerde!.. 

Bu ülkede İstiklal Harbi yıllarında Selanikli Mustafa Atatürk'e biat etmeyi kabul etmeyip Osmanlı Devleti'ne sadakatini sürdürdüğü için "vatana ihanet" suçuyla az adam asılmadı.

Yerlerin ve göklerin yaratıcısı Allahu Teala nerde, Ali Rıza ile Zübeyde'nin senin benim gibi yiyip içen, tuvalete giden ölmüş oğlu Atatürk nerde!

*

Hiçbir aklı başında selefî böyle aptalca, Şeriat'e açıkça aykırı birşeyi savunmaz, savunamaz.

Ha, selefîliği içeriden bozmak ya da imajını yerle bir etmek için aralarına sızmış ajanlar böyle şeyler söyleyemez mi?.. 

Söyleyebilirler.

Her grup, parti ve cemaatte olduğu gibi, selefîlerin arasında da (kimisi yerli-milli, kimisi yabancı) ajanlar, provokatörler vardır. (Selefîlik iddia etmekten kolay ne var, camiyi cumayı terk edersin olur biter. Aralarına sızmak için birşeyler yapman gerekmiyor, birşeyleri yapmaman yeterli.)

Ancak, Cübbeli gibi iftiracı ve kışkırtıcı yaygaracıların bulunduğu yerde böylesi ajanlara fazla ihtiyaç da kalmaz, o da ayrı mesele..

PALAVRALARIN EFENDİSİ ULU YALAN ATATÜRK

 

UĞUR MUMCU'NUN DİLİNDEN KARABEKİR-ATATÜRK KAVGASI – 87

 

Buradaki değerlendirmelerimizi, Selanikli Mustafa Atatürk’ün kendi beyanlarını temel alarak yapıyoruz.

Bu “savunma hakkı” tanımaktan daha fazlasını yapmak anlamına geliyor. “Saldırma ve suçlama hakkı” da tanıyoruz.

Son olarak, Selanikli’nin 15 Mayıs 1919 günü (Samsun’a hareketinden bir gün önce) Osmanlı Genelkurmayı’na ve Sadrazamlığa (Başbakanlığa, Babıali’ye) yaptığı ziyaretten söz etmiştik.

Aynı gün, Padişah Vahideddin’i de ziyaret etmiş bulunuyor.

Falih Rıfkı’ya şunları söylemiş durumda:

“… Zat-ı şahaneyi (Padişah’ı) ziyaret etmek üzere Babıâli'den ayrıldım.

"Yıldız Sarayı'nun ufak bir salonunda Vahdettin'le adeta diz dize denecek kadar yakın oturduk. Sağında, dirseğini dayamış olduğu bir masa ve üstünde bir kitap var. Salonun Boğaziçi'ne doğru açılan penceresinden gördüğümüz manzara şu: Birbirine muvazi (parallel) hatlar üzerinde düşman znhlıları! Bordalarındaki toplar sanki Yıldız Sarayı'na doğrulmuş! Manzarayı görmek için oturduğumuz yerlerden başlarımızı sağa sola çevirmek kâfi idi. Vahdettin hiç unutmayacağım şu sözlerle konuşmaya başladı:

"- Paşa paşa, şimdiye kadar devlete çok hizmet ettin, bunların hepsi artık bu kitaba girmiştir (elini demin bahsettiğim kitabın üstüne bastı ve ilave etti:) tarihe geçmiştir."

“O zaman bunun bir tarih kitabı olduğunu anladım. Dikkatle ve sükûnla dinliyordum:

"- Bunlan unutun, dedi, asıl şimdi yapacağın hizmet hepsinden mühim olabilir. Paşa paşa, devleti kurtarabilirsin!

"Bu son sözlerden hayrete düştüm. Acaba Vahdettin benimle samimi mi konuşuyor? O Vahdettin ki ecnebi hükümetlerin yüzüncü derece aletleri ile temas arayarak, devletini ve saltanatını kurtarmaya çalışıyordu, bütün yaptıklarından pişman mı idi? Aldatıldığını mı anlamıştı? Fakat böyle bir tahmin ile başka bahislere girişmeyi tehlikeli addettim. Kendisine basit cevaplar verdim:

"- Hakkımdaki teveccüh ve itimada arz-ı teşekkür ederim. Elimden gelen hizmette kusur etmeyeceğime emniyet buyurunuz."

“Söylerken, kafamdaki muammayı da halletmeye uğraşıyordum. Çok iyi anladığım, veliahtlığında, padişahlığında bütün his ve fikirlerini, temayüllerini, sahtekârlıklarını tanıdığım adamdan nasıl yüksek ve asil bir hareket bekleyebilirdim? Memleketi kurtarmak lazımdır, istersem bunu yapabilirmişim. Nasıl hemen hüküm veririm: Vahdettin demek istiyordu ki hiçbir kuvvetimiz yoktur. Tek mesnedimiz İstanbul'a hakim olanların siyasetine uymaktır. Benim memuriyetim, onların şikâyet ettikleri meseleleri halletmektir. Eğer onları memnun edebilirsem, memleketi ve halkı bu siyasetin doğru olduğuna inandırabilirsem ve bu siyasete karşı gelen Türkleri tedib edersem (yola getirirsem), Vahdettin'in arzularını yerine getirmiş olacaktım.

"-Merak buyurmayın efendimiz, dedim, nokta-i nazar-ı şahanenizi anladım. İrade-i seniyeniz olursa hemen hareket edeceğim ve bana emir buyurduklannızı bir an unutmayacağım."

"- Muvaffak ol!" hitab-ı şahanesine mazhar olduktan sonra, huzurundan çıktım.

“Naci Paşa, padişahın yaveri, fakat benim hocam, derhal benimle buluştu. Elinde ufak mahfaza içinde bir şey tutuyordu.

"- Zat-ı şahanenin ufak bir hatırası.." dedi.

“Kapağnın üzerine Vahdettin'in inisiyalleri (Mehmed Vahideddin olan isminin baş harfleri) işlenmiş bir saatti.

"- Peki, teşekkür ederim", dedim, yaverim aldı.

"Sonra, sanki Yıldız Sarayı'ndan çıktığımızı ve hareket etmek üzere olduğumuzu gizlemek, saklamak ister gibi bir ihtiyatla, ayaklarımızın patırdısını işittirmekten korkarak, saraydan uzaklaştık.”

(Falih Rıfkı Atay, M. Kemal’in Mütareke Defteri ve 19 Mayıs, haz. Nurer Uğurlu, İstanbul: Yeni Gün Haber Ajansı Basın ve Yayıncılık, Mayıs 1999, s. 155-6; Falih Rıfkı Atay, Çankaya, İstanbul: Pozitif Yayınları, s. 201-3.)

Selanikli’nin bu sözleri, karakterinin anlaşılması bakımından turnusol kâğıdı işlevi görüyor.

Padişah bunu önce övmüş, taltif etmiş, tabiri caizse gelecekte yapacağını düşündüğü hizmetler için “gaza getirmek” istemiş. “Paşa paşa, şimdiye kadar devlete çok hizmet ettin, bunların hepsi artık bu kitaba girmiştir, tarihe geçmiştir” demiş.

Aslında tarihe geçmeyi hak edecek doğru dürüst bir hizmeti yok.

Sonuçta asker.. Zorunlu vatan hizmeti yapmıyor, maaş alıyor, apolet taşıyor, hizmetinde özel emir eri vs. var (Karlsbad'a, tam da savaş sürerken tedavi bahanesiyle gittiği zaman bile yanında emir eri var, devlet-millet kesesinden), subay olması hasebiyle bir yerlerde görev yapmak zorunda kalmış. Görev yerlerinden en çok pohpohlananı Çanakkale, orada da fiilî savaş hizmeti üç beş günü geçmiyor. (Orada da "Size ölmeyi emrediyorum" demiş, kendisi hariç.. "Ya birlikte öleceğiz, ya da birlikte zafere koşacağız" dememiş, işini biliyor.) Üstelik savaş bitmeden cepheden ayrılmak istemiş ve ayrılmış.

Daha sonra da her yere ayak sürüyerek gitmiş.. Buna “Git Hicaz’ı savun!” demişler, “Hicaz’dan bize ne ki!” demiş, görevi kabul etmemiş.

“Bari Suriye savunmasında yer al!” demişler, Genelkurmay’a “Suriye’yi boş verelim, askerimizi vatana çekelim!” diye rapor sunmuş ve görevinden istifa edip İstanbul’a gelmiş, Pera Palas Oteli’nin lüks bir odasına postu sermiş. 

("Mevzubahis olan vatansa..." diye palavra sıkan adama bak, 400 yıllık Osmanlı eyaleti, 800 yıllık Türk yurdu olan Suriye’yi vatandan saymıyor. Nerdeyse "Anadolu'dan bize ne, Orta Asya'ya gidelim" diye akıl verecek.. Bunları ben demiyorum, manevî kızı Afet İnan M. Kemal Atatürk’ün Karlsbad Hatıraları kitabında anlatıyor.)

*

Daha sonra, Vahideddin padişah olunca, onun yaveri sıfatıyla Suriye’ye döndü ve Genelkurmay’a yazdığı raporlardaki düşüncesini hayata geçirdi.

Tek bir kusurla.. Askerimizi “vatan”a çekmek yerine İngiliz esaretine ve katliamına teslim etti.. Ölenler savaşırken değil, kaçarken öldüler. Fakat Selanikli esir düşmeden ve ölmeden kaçmayı başardı, becerikli adamdı, İzmir-Kayseri arası kadar bir mesafe olan Nablus-Halep arasını sağ salim aştı.

Onun İngilizler karşısındaki beklenmedik kaçışı, gerideki birliklerimizin de hazırlıksız yakalanmasına ve paniğe kapılmalarına neden oldu. Selanikli’nin yol açtığı yenilgi, Birinci Dünya Savaşı boyunca dört yıldır İngilizler’e ve müttefiklerine direnen, Çanakkale’yi geçilmez kılan, Kûtü’l-Amare’de İngiliz’i perişan eden Osmanlı’nın teslim bayrağı çekmesine yol açtı.

Selanikli’nin o güne kadarki "tarihe geçecek başarıları" işte bunlar!

 *

Padişah Vahideddin, gaz verme faslından sonra buna “Paşa paşa, devleti kurtarabilirsin!” diyor. Ve de biz millet olarak toptan ahmağız ya, Selanikli hemen "Bu son sözlerden hayrete düştüm” yalanını ekliyor.

Çok sırıtkan bir yalan..

Aslında adam yalan söylemeyi de pek iyi beceremiyor, fakat biz zekâ bakımından millet olarak biraz Aziz Nesin’in “iltifat”ını hak ediyoruz. Her yalanı yutmaya hazır ve nazır saftirik olursan seni Selanikli Mustafa Atatürk gibi bir adam bile kandırır, tefe koyar.

Sözde Selanikli, “Acaba Vahdettin benimle samimi mi konuşuyor?” diye içinden geçirmişmiş.. Sanki “Elleme, vatan kurtulmasın” diye düşünebilirmiş gibi..

Adam, atalarının mirasçısı.. Diyelim ki sen ağa çocuğusun, baban öldü, yeni ağa oldun, başka ağalar gelip babandan kalan mülkünü işgal etmişler, “İyi olmuş, onların olsun” mu dersin, sivriltilmiş zeka?!.. 

Mal canın yongasıdır derler, insanın fıtratında malını koruma içgüdüsü vardır. Bunun için “iyi” insan olmak gerekmiyor, iyi kötü herkeste bu duygu bulunur. Dolayısıyla, Vahideddin’in, kötü bir adam bile olsa, vatanın kurtulmasını istememesi düşünülemez. 

(Nitekim, zamanında “Suriye’yi boş verelim, bırakalım” diye Genelkurmay’a rapor üstüne rapor sunan Selanikli, gün gelecek, Hatay için Fransa’yla papaz olmayı göze alacaktır. Çünkü artık Türkiye, Osmanlı’nın elinden çıkmış, kendisinin çiftliği haline gelmiştir. En kıytırık köşesi bile “vatan” olma onuruna erişmiştir.)

Hülasa, Selanikli’nin sözleri, kendisinin ya iflah olmaz bir aptal, eblehlikte nirvanayı yakalamış bir ahmak, ya da herkesi aptal yerine koyarak yalan söylemekten kaçınmayan bir süper sahtekâr ve yalancı olduğunu ispatlar.

Şahsen aptal olduğunu düşünmüyorum. İsteyen düşünebilir.

*

Sahtekâr Selanikli yalanlarını şu şekilde sürdürüyor:

“O Vahdettin ki ecnebi (yabancı) hükümetlerin yüzüncü derece aletleri ile temas arayarak, devletini ve saltanatını kurtarmaya çalışıyordu, bütün yaptıklarından pişman mı idi? Aldatıldığını mı anlamıştı? Fakat böyle bir tahmin ile başka bahislere girişmeyi tehlikeli addettim.”

Seni utanmaz sahtekâr seni, ulan sen değil misin, Suriye’de İngiliz ordusunun karşısından palaspandıras kaçtıktan sonra hemen Padişah Vahideddin’e telgraf çekip “İngilizler ile behemahal (her ne pahasına olursa olsun) sulh/barış yapılsın” diyen?! (İnanmayan, MHP'nin genel başkan yardımcısı Prof. Semih Yalçın'a sorsun.. Bir makalesine söz konusu telgrafın metnini almıştı.)

Sen değil misin, istediğin barış için Mondros Mütarekesi otobanı inşa edildikten sonra hemen İstanbul’a gelip İngiliz subaylarının yerleştiği Pera Palas Oteli’ne postu serip (İngiliz gazeteci Ward Price’ın ifadesine göre) İngilizler’e “Türkiye’yi yönetmek için valilere ihtiyacınız olacak, ben varım!” mesajını veren?!

Sen değil misin, aynı günlerde arkadaşın Fethi Okyar ile (ömrü iki ay bile sürmeyen) Minber diye bir gazete çıkarıp orada İngiliz yağcılığı yapan, “İngilizler şöyle iyidir, böyle centilmendir, medenîdir, iyi dosttur” vs. diye beyanatlar veren?

Sen değil misin, ecnebî İngiliz’in yüzüncü dereceden değil, birinci dereceden ajanı Robert Frew (Fro, Fru) ile (Ki, İngiliz gizli servisinin Türkiye şefi idi) gizli saklı başbaşa görüşmeler yapan, onlarla mercimeği fırına veren?! (Yalancı Selanikli, Nutuk’unun bir yerinde onunla bir defa, bir yerinde ise iki defa görüştüğünü itiraf etmiş durumda. Yalancının iyi bir hafızası olmalıdır demişler, Selanikli’nin yalanı o kadar çok ki, buna hafıza dayanmaz.)

Padişah’ın, "devletini ve saltanatını kurtarmak" istemesi, bunun için başka devletlerin (ister yüzüncü, isterse de bininci dereceden olsun) aletleri ile temas kurmaya çalışması ne ayıptır, ne de yanlış. (Bu temas işini günümüzde her devlet gizli servisi marifetiyle sürekli olarak yapıyor.)

*

Ayıp ve yanlış olan, bir devlet görevlisinin, kendi kişisel çıkarı için milletine zarar vermeyi kabul etmesidir. Üstlendiği vazifeye, işgal ettiği makama ihanette bulunmasıdır.

İngiliz istihbaratı, o süreçte, Osmanlı Devleti’ne ve Türk milletine zarar vermek için Osmanlı Devleti’nin “temas kurulmaya ve satın alınmaya elverişli” aletleriyle temas kurdu.

En başta geleni, Black Jumbo Selanikli Mustafa Atatürk.

İngilizler’in “Büyük Ortadoğu Projesi” için Osmanlı Devleti’ni yıkmayı kabul etti. Karşılığında Türkiye’yi çiftliği haline getirebilmesi şartıyla.

Bunu ben söylemiyorum, Selanikli Mustafa Atatürk’ün sağ kolu, başbakanı, Türkiye’nin ikinci cumhurbaşkanı, İstiklal Harbi’nin Batı Cephesi Komutanı Orgeneral İsmet İnönü söylüyor:

"İstiklâl mücadelesinin başarısı da esasında İngilizlerin buna karar vermesi ve diğer müttefikleri de bunu kabule mecbur etmesiyle mümkün olmuştur."

(Milliyet Gazetesi‘nin 29 Ekim 1973 tarihli sayısından aktaran Fikret Başkaya, Paradigmanın İflası, İstanbul: Yordam Kitap, 2018, s. 60.)

Adam daha ne desin!

*

Selanikli yalancıya göre, Padişah “devletin kurtulmasından” şunu kastediyormuş:

“Vahdettin demek istiyordu ki hiçbir kuvvetimiz yoktur. Tek mesnedimiz İstanbul'a hakim olanların (İngilizler ile müttefikleri Fransa ve İtalya’nın) siyasetine uymaktır. Benim memuriyetim, onların şikâyet ettikleri meseleleri (Doğu Karadeniz’de Türkler ile Hristiyanlar arasındaki anlaşmazlıkları) halletmektir.”

Padişah Vahideddin bunları, bu palavraları demek istemiyordu. Tam da ağzından çıkan kelimelerden anlaşılanı demek istiyordu.

Onun için, bu sahtekâra olağanüstü yetkiler vermişlerdi. Van’dan Ankara’ya kadar bütün illerin vali ve kaymakamlarına emir verme, onları görevden alıp yerlerine başkalarını atama yetkisine sahipti. 

Aynı şekilde bölgedeki bütün askerî birlikler de emrine veriliyordu. Fiilen "Anadolu genel valisi" yapılmış durumdaydı. 

Üstelik cebine dünyanın parasını koymuşlardı. 

Savunma Bakanlığı’nın yanı sıra İçişleri Bakanı Mehmet Ali Bey de örtülü ödenekten külliyetli bir parayı ona teslim etmişti. 

Altına da (o zamanlar memlekette pek bulunmayan) iki otomobil çekmişlerdi. 

Ayrıca, sözde basit bir müfettiş olduğu halde maiyetine 30’a yakın adam verilmişti. 

Ondan istenen, İngilizler'in arzusunu yerine getirmesi değildi, vatan savunması için gerekli tertibatı yapması, milleti uyandırmasıydı. 

Ki bunu Selanikli, TBMM'nin açılışı münasebetiyle 24 Nisan 1920 günü yaptığı konuşmada bu şekilde ifade etmiş durumda.. Sonradan lafı çevirdi, yalan ve iftiralarla, ihanet ettiği Padişah'ı karalamaya başladı. 

Padişah, aklınca, İngilizler’in ürettiği bir krizi fırsata çeviriyordu. Gerçekteyse, İngilizler o krizi, Padişah’ın bu şekilde düşünerek (Frew vasıtası ile anlaşmış oldukları) Selanikli yaverini olağanüstü yetkilerle görevlendirmesi için yapıyorlardı. 

İngilizler, sahnede Selanikli ile rol icabı danışıklı döğüş tiyatrosu oynayacaklar, gerçekte ise, İnönü’nün açıkladığı şekilde, Selanikli’nin zaferi için ellerinden geleni yapacaklardı.

*

Selanikli, “Vahdettin demek istiyordu ki …” diyerek ona mal ettiği herşeyi bizzat kendisi yaptı. Kendisi düşündü.

Tek mesnedi İstanbul'a hakim olanların, yani İngilizler’in siyasetine uymaktı. İngiltere Dışişleri Bakanı Lord Curzon, başkenti Anadolu’da olan, hilafeti kaldırmış bulunan, İslam dünyası ile köprüleri atıp Batı’ya yanaşan, yanaşma olan bir yeni Türkiye devleti istiyordu.

Osmanlı Devleti’ni yıkmak için usta işi bir senaryo yazdılar ve başrolü taşeronları Selanikli’ye verdiler.

Selanikli’nin memuriyeti, onların, yani İngilizler’in şikâyet ettikleri meseleleri halletmekti. Bunlar nelerdi?.. Samsun’a çıkışının üzerinden daha üç ay geçmeden, Erzurum’da, bunları bir gece hempaları Mazhar Müfit ile Süreyya’ya açıkladı: Osmanlı Devleti yıkılacaktı, cumhuriyet ilan edilecekti, fakat cumhurbaşkanı olma fırsatı başkasına tanınmayacak, kendisi cumhurbaşkanı (İngiliz’in taşeronu) sıfatıyla millete Latin alfabesini dayatacaktı. Tesettür (İslamî örtünme) kalkacaktı. Millete zorla şapka giydirilecekti.

Selanikli daha başka şeyler de söyleyecekken, Mazhar Müfit bunların olacağına inanmadığı için not defterini kapatıp yatmaya gitmişti.

Fakat, Selanikli inanıyordu, geleceğe güvenle bakıyordu, çünkü İngilizler’den güvence almıştı.

*

Utanmadan şunu da diyebilmiş:

“Eğer onları (işgalci İngilizler’i) memnun edebilirsem, memleketi ve halkı bu siyasetin doğru olduğuna inandırabilirsem ve bu siyasete karşı gelen Türkleri tedib edersem (yola getirirsem), Vahdettin'in arzularını yerine getirmiş olacaktım.”

Bunları yaptı, fakat Padişah’ın arzularını yerine getirmek için değil, kendi arzuları yerine gelsin, Türkiye kendisinin çiftliğine dönüşsün diye..

Memleketi ve halkı, "ajan Frew vasıtasıyla İngilizler’den aldığı talimatlar çerçevesinde oluşturulmuş bulunan siyasetinin" doğruluğuna inandırmak için takiyye yaptı, büyük büyük yalanlar söyledi, devasa palavralar savurdu, ve de bu hain siyasetine karşı gelen Türkler’i “tedib” etti.

Bu te’dib ameliyesine, TBMM’nin açıldığı ilk hafta çıkardığı Hıyanet-i Vataniye Kanunu ile başladı. Bu kanuna göre vatan, Selanikli’nin arzuları demek oluyordu. Osmanlı Devleti’ne, devlet başkanına (padişaha) ve Osmanlı Hükümeti’ne sadakatinizi sürdürmeniz durumunda otomatikman “hain” oluyordunuz ve idamı hak ediyordunuz.

Selanikli, bu te’dib ameliyesi çerçevesinde on binlerce, hatta yüzbinlerce Türk’ü ve Osmanlı tebasını astı, kesti, öldürdü.

İngilizler’in arzuları yerine geldi.

Selanikli’nin de..

*

Ve Selanikli, sözlerini şöyle bağlıyor:

"Sonra, sanki Yıldız Sarayı'ndan çıktığımızı ve hareket etmek üzere olduğumuzu gizlemek, saklamak ister gibi bir ihtiyatla, ayaklarımızın patırdısını işittirmekten korkarak, saraydan uzaklaştık.”

Araplar’ın şöyle bir atasözü var: “el-Hainü, hâifün.” Anadolu’da halk arasında bu söz “Hain, hovf olur” şeklini almış durumda. (“Hain hovflu/hoflu olur” diyenler de var.)

Selanikli, Saray’dan çıkarken tam da bir haine yakışır psikoloji içindeymiş.

Neyi gizlemeye, saklamaya çalışıyorsun, bu neyin ihtiyatı behey gafil?

Ayaklarının patırtısını bile işittirmekten niye korkuyorsun, ayaklarının patırtısından ne istiyorsun?

Fakat korkmakta hakkıydı, çünkü, yağ çektiği, dalkavukluk yaptığı, ihsanı olan altın saati alıp cebine koyduğu Padişah’ın mekânından, onu sırtından hançerlemek niyetiyle, bir “ihanet destanı” yazmak üzere çıkıyordu.

O, bir Brütüs’tü..

 

HALİD-İ BAĞDADÎ, ŞEYH ŞAMİL, VE CÜBBELİ CEHALET

 

"Dağlar Şamil'in heykelleridir."

Lesley Blanch

 

Cübbeli Ahmet, bir zamanlar, Habertürk TV’de Türkiye’nin Nabzı Özel programında şu ifadeleri kullanmıştı:

“Şeyh Şamil, Mevlana Halid'e bağlı. Orada kartal diye lakaplanmış büyük mücahit. Bizim tarikat anlayışımızda köşeye çekilin, zikir yapın, memleket işgal olmuş, savaşa katılmayın diye bir şey yok. Mevlana Halid, Buhara, Maturidi ekolü.”

(https://www.haberturk.com/ahmet-mahmut-unlu-haberturk-te-sorulari-yanitliyor-2559404)

Nef’î’nin kendisine kelp (köpek) diyen Tahir Efendi diye biri için yazdığı şöyle bir dörtlük var: “Tahir Efendi bize kelp demiş / İltifatı bu sözde zahirdir / Malikî mezhebim zira / İndimde kelp tahirdir (temizdir).”

Mevlana Halid-i Bağdadî’nin itikaden selefî olduğu dikkate alınırsa Cübbeli için de herhalde şuna benzer bir dörtlük yazılabilir:

“Cübbeli ona Matüridî demiş

“İltifatı bu sözde zahirdir

“Selefî mezhebdir o zira

“İndinde Cübbeli kim bilir nedir!”

*

 

Cübbeli Cehalet, cahilliği anlaşılmasın diye, bilmediği konularda da kafadan atıyor.

Dinleyicilerinin "yutacağından" emin. Çünkü, bu tür konuları bilenler Cübbeli Cehalet'i dinleme zahmetine zaten kolay kolay katlanamazlar.

Büyük işkence..

Saçlarını başlarını yolmak zorunda kalırlar.

Evet Cübbeli, Halid-i Bağdadî k. s.'yu tanımıyor, bilmiyor.

Kafasında, kendisine göre bir "olması gereken Halid-i Bağdadî" var, masal formatında onu anlatıyor.

*

Bir defa, Halid-i Bağdadî rh. a., kesinlikle Matüridî değildir.

Bir mektubunda şöyle demektedir:

“Bu miskin kulun mezhebi seleflerin mezhebi, Sıddıkiyye olan [Hz. Ebubekir’e dayanan] tarikatı da, sahabe ve tabiîn büyüklerinin yolu olduğundan, onların yasakladıkları şeylere dalmak [kader, irade vs. konularını tartışmak] ona zor gelir.”

(Esad Sahib, Mektubat-ı Mevlâna Halid, haz. Dilaver Selvi ve Kemal Yıldız, İstanbul: Umran Yayınları, 1993, s. 138.)

Halid-i Bağdadî rh. a.'in mektuplarını biraraya getirmiş olan yeğeni ve Nakşî şeyhi Esad Sahib, eserde yer alan son mektubun yazılmış bulunduğu zat (Allame Muhammed Emin Süveydî) hakkında da şu bilgiyi vermektedir:

“Kendisi itikadda selefî, [amelî] mezhebde Şafiî, meşrebte Nakşibendî ve Halidî idi.”

(A.g.e., s. 315.)

Yani bu "ılımlı Kemalist" ahir zaman fenomeninin ifadelerinin aksine, Nakşbendî tarikatından olmak, itikadda Selefî olmaya engel değildir.

Ve her Selefî de Mücessime'den olacak, veya İbn Teymiyye'ci olacak diye birşey yoktur.

Bununla birlikte Halid-i Bağdadî rh. a., (selefin tutumunun aksine) itikadî konuları genişçe tartıştığı mektuplarında Eş'ariyye paralelinde görüşler ortaya koymuştur.

Matüridiyye değil.

*

Gelelim İmam Şamil rh. a.'e..

Şeyh Şamil’le ilgili en güvenilir kaynak, onun kâtipliğini yapan Muhammed Tahir el-Karahî adlı bir âlimin Arapça olarak tuttuğu notlar..

Mehmed Âkif bu kitabı hacca gittiği sırada Şeyh Şamil’in vârislerinden alıp Türkiye’ye getirmiş ve Tahirü’l-Mevlevî tercüme ederek Osmanlıca olarak (yani eski harflerle) yayınlamıştı.

(Kitabın Osmanlıca'sını 1985 yılında Beyazıt Kütüphanesi kataloğunu karıştırırken tesadüfen görmüş, asıl araştırdığım konuyu bir yana bırakıp, ilgimi çektiği için alıp incelemiştim.

Sonra kitabın fotokopisini alıp okumuş, ardından da, onunla ilgili olarak, Ali Bulaç yönetimindeki Kitap Dergisi'ne bir tanıtım yazısı yazmıştım.

İki yıl sonra kitap, Tarık Cemal Kutlu tarafından yayınlandı. Başka isimler tarafından hazırlanmış yeni baskılar da var. )

*

Söz konusu kitap, 19’uncu yüzyıl başlarında Dağıstan’ın Rus egemenliği altına girdiği dönemi anlatarak söze başlıyor.

İmam Şamil gibi Gimrili olan Gazi Muhammed’in önce köy köy gezerek halkı Rus işgaline karşı direnişe davet ettiğini, sonra da, etrafında toplanan İmam Şamil gibi birkaç arkadaşıyla beraber, kendisine mukavemet eden köyleri cezalandırmaya başladığını görüyoruz.

Ne yazık ki, en çok sorun çıkaranlar da, köylerdeki imamlar ve kadılar oluyor.

İlim bakımından İmam Şamil’den üstün olan (Ki bunu bizzat İmam Şamil söylüyor) Gazi Muhammed’in gece gündüz demeden çaba sarfettiği ve bir süre sonra, üzerine silahlı birlikler gönderen Ruslar’a karşı savaşmaya başladığı ve onlar tarafından şehit edildiği biliniyor.

*

Gazi Muhammed, tarihte eşine az rastlanan bir mücahitti.

Büyük insandı.

Ne yazık ki, ilk mücadele ettiği, ona ilk zorluk çıkaran kişiler, Ruslar değil..

Gâvur işbirlikçisi "ılımlı" hoca taifesi..