E-KİTAP: ATAŞEYH HEYKELİNE RABITA CUMHURİYETİ

https://archive.org/details/ataseyh-heykeline-rabita-cumhuriyeti

ATAŞEYH

HEYKELİNE RABITA

CUMHURİYETİ

 

Dr. Seyfi SAY

 

İÇİNDEKİLER

 

LAİK (SİYASAL DİNSİZ) DEVLETİN RESMÎ TARİKATI ATATÜRKİYYE’NİN HEYKELLİ-FOTOĞRAFLI RABITA AYİNİ 5

TEK OLAY, ÜÇ AYRI HİKÂYE 18

SANSÜRLENEN ATATÜRK 23

MUHAFAZAKÂRLAR ATATÜRK'E DECCAL DİYORMUŞ 29

TÜRK’ÜN SELANİKLİ İLE İMTİHANI 35

KARABEKİR’İN, SELANİKLİ’NİN İHANETİNE ÇANAK TUTAN BÜYÜK GAFLETİ 41

İHTİRAS RÜZGÂRLARI 58

SAPI SİLİK MUSTAFA KEMAL, PADİŞAH VAHİDEDDİN İLE KÂZIM KARABEKİR'İN SIRTINDAN ATATÜRK OLDU 64

İNGİLİZ’LE ANLAŞAN SANA SARAYIN YOLLARI, SAFDİL FEDAKÂR KAHRAMANLARA İSE İDAM, HAPİS, SÜRGÜN, İTİBAR SUİKASTI VE KURŞUNLAR 74

ATATÜRK MİLLİYETÇİLİĞİ VAR DA ATATÜRK HUKUKU YOK MU: "ON YIL HAPSİ BEĞENMEDİN Mİ?.. NANKÖR, AL SANA İDAM!" 81

"MEVZUBAHİS OLAN BENİM HORMONLU AZMAN İHTİRASLARIMSA VATAN DA TEFERRUATTIR" 90

BİR GİZLİ GÜNDEMCİLİK HARİKASI: TAKİYYE VİRTÜÖZÜ SELANİKLİ MUSTAFA ATATÜRK 108

SELANİKLİ ATATÜRK’ÜN, ANASINA YAZDIĞI MEKTUPLA OSMANLI DEVLETİ RİCALİNİ ALDATMA ‘NUMARA’SI 123

KÂZIM KARABEKİR'İN DAMADI PROF. ÖZERGİN (ÖZERENGİN) ANLATIYOR 154

ADI CUMHURİYET, KENDİSİ PADİŞAHLIĞI MUMLA ARATAN TAM DİKTATÖRLÜK 163

İNGİLİZ İLKE VE İNKILAPLARI: "KETEN BİR FÖTR ŞAPKA, BÜTÜN BİR TÜRK MİLLETİNE BEDELDİR" 170

SELANİKLİ NAPOLYON’UN KARABEKİR YÜZÜNDEN GİRİFTÂR OLDUĞU DAYANILMAZ ACILAR 175

ATTAN (TAM DA İHTİYAÇ DUYDUĞU ANDA) DÜŞEN ŞANSLI GAZİ 182

PAŞAMA DİZBAĞI NİŞANI DA NE GÜZEL YARAŞIR! 185

HEYKEL VE PUTLARI KORUMA KANUNUNUN GÖLGESİNDE 191

BÜYÜK İHTİRAS ZAMBAKLARI, ZAMPARALIKLARI VE YALAN DOLANLARI ÜLKESİNDE 196

TÜRKİYE'Yİ "İNGİLİZ MUHİPLER DEVLETİ" HALİNE GETİREN İNGİLİZ DOSTU 208

FİRARLARIN EFENDİSİ SELANİKLİ MUSTAFA ATATÜRK’ÜN FİLİSTİN İHANETİ 222

SELANİKLİ RİCAT VİRTÜÖZÜ, TOPAL OSMAN’IN KORKUSUNDAN ÇANKAYA’DAN KARA ÇARŞAFLI KADIN KILIĞINDA NASIL KAÇMIŞTI? 233

GİRESUNLU YARBAY TOPAL OSMAN AĞA, SELANİKLİ MUSTAFA ATATÜRK’Ü NEDEN ÖLDÜRMEK İSTEDİ? 241

HAİN YAVERİNİN GADRİNE UĞRAYAN SULTAN 251

DİN İSTİSMARCISI ATATÜRK’ÜN CENNET KADINLARININ UÇKURU İÇİN GARKOLDUĞU DERİN ACILAR 262

FİLİSTİN VE SURİYE'Yİ BATIRAN SELANİKLİ, İSTANBUL'U GÖMMEK ÜZERE TRENE ATLAR 278

BÜYÜK İHANETLER İKSİRİ: KÜÇÜK ADAMLARIN DEVASA İHTİRASLARI 285

ATATÜRK, İNGİLİZ İSTİHBARATININ (GİZLİ SERVİSİNİN) “BLACK JUMBO” KOD ADLI AJANIYDI 299

YENİ OYUN: KEMALİZM-KAMALİZM KAVGASI 318

*

LAİK (SİYASAL DİNSİZ) DEVLETİN RESMÎ TARİKATI ATATÜRKİYYE’NİN HEYKELLİ-FOTOĞRAFLI RABITA AYİNİ

 

Türkiye’de “Atatürk’ü Koruma” işi tümden çığırından çıkmış gibi görünüyor.

Tavşanın suyunun suyu kabilinden iş, Atatürk’ün fotoğraf ve heykellerini, onların yanını yöresini, kenarını köşesini, kaidesini hatırasını, tozunu toprağını korumaya dönüştü.

Atatürk heykelinin kaidesinin kenarının uç kısmına yan baksan suç..

Atatürk’ün fotoğrafı Kur’an muamelesi görüyor: Yere atmayacaksın, üstüne basmayacaksın, işyerinde en tepeye asacaksın.. Yırtıp çöpe atamazsın.

Üstüne bastın diyelim, büyük “devletçi günah” işlemiş oluyorsun.. Affedilmez günah.

İslam’a göre günah değil, fakat batıl “devletçilik dini”ne göre günah.

(Niye “devletçilik dini” dediğimizi anlamak isteyenler bir zahmet TDV İslâm Ansiklopedisi’nin “Din” maddesini okusunlar.)

Kur’an Allahu Teala’nın kelamı olduğu için kutsal, “Atatürk Ekber” diye şiir yazan, “Kâbe Arab’ın olsun / Bize Çankaya yeter” diyerek (hırlama vezninde) ırlayanların “devletçilik dini”ne göre de, tanrımsılarına ait olduğu için Atatürk fotoğrafı ve heykeli kutsal..

*

Bu ülkede ara sıra tarikatlardaki “şeyhe rabıta” pratiği tartışma konusu olur.

Olmuştur.

Rabıta; rabtiye (raptiye), irtibat (bağlantı), merbut (bağlı, ilişkili), ribat, murabıt gibi aynı kökten türeyen kelimelerden de anlaşılabileceği üzere, “bağ, bağlantı” anlamına gelir.

Şeyhe rabıtadan kasıt, müridin şeyhini hatırlayarak, zihninde canlandırarak onunla manevî bağ kurması, tabiri caizse bir tür telepatik iletişime geçmesidir.

Birşeyleri zihinde canlandırmanın insan üzerindeki etkisini herkes bilir.. Limona rabıta yapar, onu alıp kestiğinizi, bir bardağa suyunu sıktığınızı, sonra da yudum yudum içtiğinizi ayrıntılı bir şekilde kare kare düşünür, hayalinizde canlandırırsanız, tükürük bezleriniz harekete geçer..

Hayalinizde kimleri çok ve devamlı canlandırıyorsanız onlara bir ölçüde benzemeye başlarsınız.

Salih, müttekî, âlim, fazıl, kâmil insanları düşünürseniz bu sizde onlar gibi yaşama isteği uyandırabilir.

Buna karşılık heva ve hevesi, zevk ü sefası peşinde koşan ehl-i keyfi düşünürseniz bu defa da onlara imrenmeniz, “Ben neden böyle yaşayamıyorum, keşke ben de onlar gibi olsam” şeklinde bir ruh hali içine girmeniz zor olmaz.

*

Şeyhe rabıta da böyle bir şey..

Şeyh gerçekten âlim, kâmil ve fazıl ise ona rabıta yapmanız size manen fayda sağlar, fakat şeyh diye bir Müslüm Gündüz, bir Fatih Nurullah, bir Ali Kalkancı’ya rabıta yaparsanız belanızı bulur, din istismarcısı bir sahtekâr fırıldak olma yolunda jet ski hızıyla yol alırsınız.

Türkiye'de örnekleri bol.

Bana müridini söyle, sana nasıl bir şeyh olduğunu söyleyeyim.

Evet, tarikatlardaki “şeyhe rabıta” meselesi sıkça tartışma konusu olmaktadır.

Hatta buna şirk (Allahu Teala’ya ortak koşma) diyenler de var.

Şeyhe rabıtayı tavsiye eden mutasavvıflar da böylesi bir riskin bulunduğunu, rabıta vasıtası ile alınan feyzin kaynağının şeyh olduğunun düşünülmesinin şirke neden olabileceğini, feyzin ancak Allah’tan olduğunun bilinmesi gerektiğini hatırlatmaktadırlar. (Mesela Risale-i Halidiye’de bu belirtilir.)

*

Peki şeyhe fotoğrafı üzerinden rabıta yapılabilir mi?

Böylesi bir uygulamaya başvuran bir tekkeden söz edildiği olmuştu.. Fakat, diğer tekkeler buna şiddetle karşı çıkmışlardı.

Bunun caiz olmayacağı, mahzurdan halî bulunmadığı açık..

Ancak, Türkiye’de asıl şeyh rabıtasının, bildiğimiz geleneksel tarikatlarda değil, Atatürkçü “medeniyet tarikatı”nda (ya da Atatürkiyye tarikatında) yapıldığını herkes görmezden geliyor.

Üç maymunları oynamak herkesin hesabına uyuyor: "Geldim, görmedim, duymadım. Hatta gelmedim bile."

Mustafa Atatürk’ün “En doğru, en hakiki tarikat, tarikat-ı medeniyedir” demiş olduğu biliniyor.

Eğer böyle bir tarikat varsa, bunun Türkiye’deki pîri, şeyhi kim olabilir diye düşündüğümüzde aklımıza ilk gelen isim Selanikli Atatürk..

Buna itiraz edenler olabilir, fakat şurası bir gerçek ki, Atatürk'ün sözünü ettiği “medeniyet tarikatı”nda kendisine en çok rabıta yapılan kişi, Selanikli Mustafa Atatürk..

*

Laik (siyasal dinsiz) devletin “resmî” tarikatı olan medeniyet tarikatı rabıta işini öyle geleneksel tarikatlarda olduğu gibi “gönüllülük” esasına dayalı “ders alma, intisap” formalitesinin insafına da bırakmamış..

Meseleyi getirip zorunlu intisap ve “zorunlu rabıta”ya bağlamış..

Öyle bir zorunluluk ki, ilkokula giden altı yaşındak mini minnacık kız çocuğu, haftanın başında ve sonunda karda kışta kıyamette, yağmurda çamurda, kışın Sibirya soğuğunda, yazın çöl sıcağında “şeyh Atatürk”ün heykelinin karşısına geçip İstiklal Marşı ilahisinin eşliğinde ona rabıta yapmak zorunda.

Okula, resmî bir devlet dairesine gidersin, bulunduğun odada mutlaka ve mutlaka bir “şeyh Atatürk efendi” resmi vardır, ona istemeden de olsa rabıta yaparsın.

Bu kadar da değil, rabıta işini abartmış olan bazıları ya masasının üstüne, ya da kıyıya köşeye bir şeyh Atatürk büstü oturtmayı da ihmal etmezler. Her yere bir Atatürk resmi iliştirirler.

Laik (siyasal dinsiz) devlet, yolu okula ve devlet kurumlarına fazla düşmeyen vatandaşlarımızı da unutmamış, onların rabıta ayininden nasiplenip feyz almaları için bütün paraların üstüne şeyh Atatürk resmi koymayı da adet edinmiş.

Böylece paralar pullar, resmî “rabıta aleti” ya da “rabıta tesbihi” haline getirilmiş.

Hatta Cumhuriyet Altını diye bir şey icat etmişler, ona da şeyh Atatürk’ün resmini basmışlar.. Maksat “rabıta” olsun, rabıta ihmal edilmesin..

*

Atatürkiyye tarikatının fanatik müritleri işi burada da bırakmayıp "şeyh Atatürk resimleri"ni gündelik hayatlarının ve özel yaşamlarının bir parçası haline getiriyorlar.

Bunun için tutup devletin bayrağının üstüne Atatürk resmi basarak “bayrak kanunu”na muhalefet edenler bile var.

Dükkânına, mağazasına, yanına yöresine Atatürk resmi asan mı dersin, sosyal medyadaki facebook, twitter vs. türünden hesaplarını Atatürk’leyenler mi dersin, her cinsten coşkulu fanatik mürit türemiş durumda.

Tabiî kuru kuruya rabıta biraz yavan kalır, yanına “Atatürk zikri ve tesbihatı” eklemek de gerekiyor.

Memleket öyle bir hale geldi ki, futbol maçlarının yapıldığı stadyumlar bile Atatürkiyye tarikatının tekke ve zaviyelerine dönüştü.. Burada vecde gelip kendinden geçen çılgın müridan taifesi “Mustafa Kemal’in askerleriyiz” türünden zikirler yapmaktan asla vazgeçmiyorlar.

Vazgeçemedikleri gözde ilahileri de var.. Bunlardan birinde İzmir dağlarındaki çiçekler bile Atatürk diye açıyor.

Bir ara, “Mustafa Kemal’in askerleriyiz, ihtimal bazı kafaları keseriz” diyenler bile vardı.

*

Atatürkiyye tarikatının diğer tarikatlardan farkı sadece kafa kesmeye, baş ezmeye olan düşkünlükleri değil.

Farklarından biri de bunlarda herşeyin cehrî (alenî, açık) olması, hafî (gizli) zikir ve rabıtaya önem verilmemesi.

Tamamen gösteriş ve riyakârlık üzerine kurulu bir tarikat olduğu için bütün zikir ve rabıtalarını göstere göstere yapmak durumundalar.

Mesela Atatürk resmi eklenerek aslî biçimi tahrif edilmiş bir Türk bayrağını pencereye asmazlarsa kahırlarından ölürler. İlla da pencereye asacak, gösterecekler.

*

Evet, bu “Atatürk’e rabıta” ayini ilköğretimin birinci sınıfından itibaren başlıyor.

Daha temyiz yaşına bile gelmemiş ağzı süt kokan çoluk çocuğa, sabi sübyana (kendilerinin ve ana babalarının rızası alınmadan, zorla) "Atatürk'e rabıta" telkini yapılıyor.

Dayatılıyor.

Her okulun önüne (dünyanın parası harcanıp) bir Atatürk büstü ya da heykeli konduruluyor ki öğrenciler medeniyet tarikatının şeyhine sürekli rabıta yapma imkânına kavuşsunlar.

Zihinlerinde canlandırmaya çalışıp yorulmasınlar, karşılarında betondan, demirden, bakırdan ya da tunçtan bir Atatürk görüp daha kolay rabıta yapsınlar.

Sınıfa girsinler, tepelerinde asılı duran Atatürk fotoğrafına bakıp “Atatürk’e rabıta” ayininin gereğini sürekli yerine getirsinler.

Fakat iş bununla da sınırlı değil.. Milli bayramlarda, okulların açılış kapanışlarında Atatürk heykelinin önünde saygı duruşunda bulunularak “toplu rabıta” da yapılıyor.

*

Milletçe hayatımız baştan ayağa "Atatürk'e rabıta" haline gelmiş durumda..

Çünkü her resmî kurumun önünde bir Atatürk heykeli.. Her devlet dairesinde bir Atatürk fotoğrafı..

Meydanlar da unutulmamış, neredeyse her meydanda bir Atatürk heykeli..

Ders kitaplarının başında Atatürk..

Milletvekili göreve başlar, besmelesi Atatürk yemini..

Alışveriş yaparsınız, paranızın üstünde Atatürk..

Bütün bunlar yetmiyormuş gibi bir de "Atatürk isterük, cuma namazı hutbelerinde de Atatürk isterük" diye höyküren meczup Atatürkiyye tarikatı müritleri türemiş durumda.

Her "milli bayram"da cezbeye kapılıyor, hutbede Atatürk'ü anmayan imamları kör testereyle kesecekmiş gibi galeyana geliyorlar.

*

Geleneksel tarikatlar ile medeniyet tarikatı arasındaki farklardan biri, "bireysellik-cemaatsellik" ayrımı.. 

Bunu "gönüllülük-zorunluluk" ayrımı izliyor.

Klasik tarikatlar işi bireysellik ve gönüllülük temelinde ele alıyor.. Herkes kendi başına (bireysel) ve gönüllü olarak (zorlama olmaksızın) rabıta yapmak durumunda..

Rabıta yaptın mı, yapmadın mı diye hesap soran da yok..

Paşa gönlüne kalmış, yaparsan yapıyorsun.

Medeniyet (ya da Atatürkiyye) tarikatı ise işi bireysellikten çıkarmış, “toplu” hale getirmiş, ve kurala dönüştürüp sağlam kazığa bağlamış. (Milletin tosuncuklarını kendi haline bırakmaya gelmez, bağlayacaksın.)

Gönüllülük serazatlığı, tabutuna kalem kalınlığında paslı çiviler çakılarak mezara gömülmüş.

Evet, medeniyet tarikatında Atatürk rabıtası cemaatle (cümbür cemaat) yapılıyor.. Zorunlu..

Gönüllülük mü?.. Hak getire!

Hatta 10 Kasım’larda saat 9’u 5 geçe bütün millet aynı anda rabıta yapmak zorunda.

Medeniyet tarikatı "seçmeli tarikat" değil, "zorunlu tarikat"..

Rabıtası da zorunlu..

*

Meseleye en hakiki mürşit ilim açısından bakmakta fayda var.

Bu Atatürk rabıtası, aslında irticaî bir eylem durumunda.

Bin 400 yıl öncesinden söz etmiyoruz, 4 bin 400 yıl öncesinden, 5 bin 400 yıl öncesinden bahsediyoruz.. 

Memleketi Nemrut Dağı’na benzeterek Atatürk heykelleriyle doldurmak, irticanın (gericiliğin, ilkelliğin) ta kendisidir.

Bu noktada Atatürk’ün medeniyet tarikatının geleneksel tarikatlardaki ilim ve irfandan istifade etmeye ihtiyacının bulunduğu kesin..

Çünkü geleneksel tarikatlarda şeyhlerin müritlerini fotoğraf ve heykelleri karşısında saygı duruşunda bulunmaya çağırmadıkları, buna yol açacak söylemlerden uzak durdukları biliniyor.

Atatürk ise, memleketin en fakir zamanında (Yol yok, hastane yok, sanayi yok, yok oğlu yok) dünyanın parasını verip yurtdışından heykeltraşlar getirip milletin rızkından çalarak heykellerini yaptırmış durumda..

Millet açlıktan ölüyor, hastalıktan kırılıyor, bu heykel derdinde.. İmam şöyle yaparsa cemaat de şöyle yapar hesabı, şeyh Atatürk böyle yaptığı için müritlerini tutabilmek, akl-ı selîm limanına yanaştırabilmek mümkün değil.. Tutabilene aşkolsun!

Tamam, heykelini yaptırma firavunların, nemrutların, Roma ve Bizans kayzerlerinin geleneğinde var da, bu milletin hangi padişahı, hangi sultanı, hangi hakanı heykelini diktirmiş?

Bilge Kağan bile geriye sadece nasihat kitabesi bırakmış.

*

Bu milletin en hakiki mürşit ilimden nasiplenerek “Atatürk’e rabıta” gericiliğinden, ilkelliğinden, saçmalığından, akılsızlığından artık kurtulması gerekiyor.

 

CUMHURİYET BAYRAMI’NI KUTLAYAN CÜBBELİ ATATÜRKÇÜLÜK (NEO KEMALİZM)

 

Cumhurbaşkanı Erdoğan, yıllar önce, yeni hizmet binasının açılış töreninde MİT‘e epeyce bir övgüde bulunmuştu.

Mesela, “MİT Libya‘da üzerine düşen görevleri hakkıyla yerine getiriyor” demişti.

Daha önce de, 15 Temmuz darbe teşebbüsünü kendisinin eniştesi ile hemen hemen aynı saatlerde öğrenebilmek gibi muhteşem bir istihbarat başarısı sergilediği ileri sürülen MİT için, darbe teşebbüsünden sadece 20 gün sonra, TRT ekranlarında, “İstihbarat örgütü yıpratılacak bir örgüt değildir” diye konuşabilmişti.  

O tarihten iki yıl önce, Haziran 2014’te ise, “Herkes zannediyor ki biz Irak’ta bir şey yapmıyoruz. Irak’ta çok şey yapıyoruz biz. Bütün kılcal damarlara kadar girdik çalışmamızı yapıyoruz” diyerek, MİT’in başarısını ilan etmişti.

Hiç kuşkusuz MİT’çiler, sadece Libya ya da Irak’ta değil, yurtiçinde de görevlerini hakkıyla yerine getiriyor.

Mesela 28 Şubat‘ta (İsrail’in, ABD’nin ve Masonların da yönlendirme ve yardımıyla) yerine getirmiş, dönemin başbakanı Erbakan’a ve “irticacı”ların cem-i cümlesine kök söktürmüşlerdi.

*

MİT’in, yurtiçindeki atardamarlar, toplardamarlar ve de kılcal damarlar vasıtasıyla, kimi çevrelerin “dinci, İslamcı” olarak nitelendirdikleri toplulukların “laikçi” hale gelmelerinde dinamo, motor ve katalizör rolü oynadığını fark etmemek için insanın dört yaşındaki bir çocuk zekâsı ile hayatını idame ettiriyor olması gerekir.

Eski MİT’çi Mehmet Eymür, Fatih Altaylı‘nın MİT’le olan bağlantısını açıklamıştı. 

Peki, onun Cübbeli Ahmet‘i ekranlara taşıyarak popüler hale getirmesini “tavşanın suyunun suyu” kabilinden de olsa MİT’le (28 Şubat MİT’iyle) bağlantılı kabul edebilir miyiz?

Ya da, edemez miyiz?

Ki bu Cübbeli Ahmet 29 Ekim 2019’da, cübbe, take, kabak kafa ve gür sakalından beklenmeyen bir kıvraklıkla acayip bir akrobatik hamle yaparak cumhuriyet bayramı tebriği yayınlamıştı: 

“Vatanımızın küffârın işgâlinden kurtarılması netîcesinde gerçekleşen Türkiye Cumhûriyeti Devleti‘nin kuruluşunun 96. Sene-i devriyesini tebrîk eder, dînî ve millî değerlere dayanan kuruluş felsefesine sadâkatle pâyidâr olmasını Cenâb-ı Mevlâ’dan niyâz ederim. Bu vesîleyle vatanımızın halâsında ve devletimizin teşkîlinde emeği geçen tüm şehîd ve gâzîlerimize Yüce Rabb’imden ğarka-i ğarîk rahmetler talep ederim.”

Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin, vatanın Yunan işgalinden kurtarılması neticesinde gerçekleştiği doğrudur.

Fakat, kuruluş felsefesinin dinî ve millî değerlere dayandığı iddiası yanlıştır.

Cumhuriyet, dinî gayelerle ilan edilmedi.

Osmanlı Devleti yıkılsın, “halife”nin yerini İngiliz piyonu Selanikli Mustafa Atatürk alsın diye ilan edildi.

*

Evet, Cumhuriyet’in ilanının değil fakat Millî Mücadele ya da İstiklal Harbi’nin “icra felsefesi” dinî ve millî değerlere dayanıyordu.

Daha doğrusu öyle zannediliyordu.

Daha sonraki süreçte İstiklal Mahkemeleri‘nde birileri için kalem kıracak, darağaçlarını şenlendirecek olan Mazhar Müfit Kansu’dan dinleyelim:

“Erzurum Kongresi’nin bittiği, 7 Ağustos 1919 gecesi Mustafa Kemal Paşa, Süreyya Bey (Yiğit) ile dertleşmesini sürdürürken, aniden beni uyandırıp yanına çağırdı. Bir süre, sonra aramızda şöyle bir konuşma geçti:

“- Mazhar not defterin yanında mı?

“- Hayır Paşam!

“- Zahmet olacak, ama bir merdiven inip alacaksın. Hadi al gel!

“… Hemen aşağıya indim.… Defteri getirdiğimi görünce, sigarasını bir kaç nefes üst üste çektikten sonra; ‘Ama, defterin bu yaprağını hiç kimseye göstermeyeceksin. Sonuna kadar mahrem kalacak. Bir ben, bir Süreyya, bir de sen bileceksin ! Şartım bu!’ dedi. Süreyya da, ben de; ‘Buna emin olabilirsiniz Paşam!’ dedik…. ‘Pekâlâ, yaz! Zaferden sonra şekl-i hükümet (hükümetin şekli) Cumhuriyet olacaktır!… Bu bir. İki!; Padişah ve Hanedan hakkında zamanı gelince icap eden muamele yapılacaktır. Üç!; Tesettür (örtünme) kalkacaktır! Dört!; Fes kalkacak, medeni milletler gibi şapka giyilecektir!’ Bu anda, gayri ihtiyari kalem elimden düştü. Yüzüne baktım. O da benim yüzüme baktı. Bu bakış, gözlerin bir takılışta birbirlerine çok şey anlatan konuşmasıydı. Paşa ile zaman zaman senli benli konuşmaktan çekinmezdim. ‘Neden durakladın?’ deyince, ‘Darılma ama Paşam, sizin de hayalperest taraflarınız var.’ dedim. Gülerek; ‘Bunu zaman tayin eder. Sen yaz!’  dedi. Yazmaya devam ettim: ‘Beş!; Lâtin (Avrupa) hurufu (harfleri) kabul edilecek!” deyince ‘Paşam, kâfi, kâfi’ dedim ve biraz da hayal ile uğraşmaktan bıkmış bir insanın edasıyla, ‘Cumhuriyetin ilânına kadar muvaffak olalım da üst tarafı yeter!’ diyerek defterimi kapadım, koltuğumun altına sıkıştırdım ve inanmayan bir adamın tavrı ile; ‘Paşam, sabah oldu! Siz oturmaya devam edecekseniz bana müsaade edin!’ diyerek yanlarından ayrıldım.”

(Mazhar Müfit Kansu, Erzurum’dan Ölümüne Kadar Atatürk’le Beraber, C. 1, Ankara, 1966, s. 131 vd.)

Cumhuriyet’in ilanı, sonradan Atatürk İlke ve İnkılapları olarak adlandırılan (Yahudi-İngiliz zihniyeti patentli) program çerçevesinde gerçekleştirildi.

Nasıl gerçekleştirildi?

İlim ve irfan, dinî ve millî değerler esas alınarak değil..

Öyle olsaydı Hilafet’in ilgası, Şeriat’in aşağılanması ve yerine laikliğin (siyasal dinsizliğin) benimsenmesi, dinî eğitim ve öğretimin yasaklanması, Kur’an harflerine geçit verilmemesi, millete zorla şapka satılması ve giydirilmesi, Ezan’ın tahrifi vs. zorbalıkları yaşanmazdı.

*

Yahudi-İngiliz zihniyeti patentli program ilim ve irfan, dinî ve millî değerler esas alınarak değil, şöyle bir siyaset anlayışıyla gerçekleştirildi:

“Hâkimiyet ve saltanat hiç kimse tarafından hiç kimseye, ilim icabıdır diye; müzakere [fikir alışverişi, görüşme] ile, münakaşa ile verilmez. Hâkimiyet, saltanat kuvvetle, kudretle ve zorla alınır. Osmanoğulları, zorla Türk milletinin hâkimiyet ve saltanatına, vazıulyed [el koyan] olmuşlardı; bu tasallûtlarını [hakimiyetlerini] altı asırdan beri idame eylemişlerdi. Şimdi de, Türk milleti bu mütecavizlerin [saldırganların] hadlerini ihtar ederek, hâkimiyet ve saltanatını, isyan ederek kendi eline, bilfiil, almış bulunuyor.

“Bu bir emrivakidir [oldu bittiye getirmedir]. Mevzuubahs olan; millete saltanatını, hakimiyetini bırakacak mıyız, bırakmıyacak mıyız meselesi değildir. Mesele zaten emrivaki olmuş [olup bitmiş] bir hakikati ifadeden ibarettir. Bu, behemehal, olacaktır.

“Burada içtima edenler [toplananlar], Meclis ve herkes meseleyi tabiî görürse, fikrimce muvafık olur. Aksi takdirde, yine hakikat usulü dairesinde ifade olunacaktır.

“Fakat ihtimal bazı kafalar kesilecektir.”

(M. Kemal Atatürk, Nutuk, C. 2, İstanbul: Türk Devrim Tarihi Enstitüsü, Milli Eğitim Basımevi, 1969, 9. b., s. 690-691; Atay, Çankaya III, s. 149.)

Demek ki, Cumhuriyet’in ilanı, gericilik kabul edilen dinî ve millî değerlere değil, “çağdaş uygarlık seviyesi“ne ulaşmayı amaçlayan bir zihniyete dayanıyordu.

Ve bu zihniyet, Cumhuriyet’in (daha doğrusu Selanikli Atatürk’ün adı konulmamış padişahlığının, diktatörlüğünün) ilan edildiği gün bayram yapılarak çok daha açık ve net bir biçimde ortaya konulmuştur.

Cumhuriyet 1923’te ilan edildi, bayram olarak kutlanması kararı ise, devletin laik gidişatının artık tamamen açığa çıktığı 1925 yılında alındı. 2 Şubat 1925’te, Dışişleri Bakanlığı’nın yaptığı bir kanun teklifi ile 29 Ekim’in bayram olması önerildi. 19 Nisan günü ise teklif TBMM tarafından kabul edildi.

*

Devlet, bayramsız da devlettir.. Fakat, bu bayramı Cübbeli gibi tebrik etmek, Türkiye’nin laikleştirilmesini (siyasal dinsiz hale getirilmesini)  onaylamaktır.

Devlete sahip çıkmak değildir.

Devlete sahip çıkılsaydı, bugün Osmanlı Devleti (birtakım kurumsal reorganizasyon ve reformlar yapılmış olsa bile) ayakta kalmaya devam ediyor olurdu.

Kanun gereği bu bayramı kutlamak (ya da kutluyor gibi görünmek) zorunda olan (müslüman) devlet memurları belki (niyetlerine göre) mazur sayılabilirler, fakat buna hiç de mecbur olmayan Cübbeli gibi biri böyle bir tebrik mesajı yayınlıyorsa, bunun anlamı, laik (siyasal dinsiz) rejim yalakalığıdır.

Cahil sofular bu din cambazının lüzumsuz sakalına, süslü takkesine, kendisinden daha kıymetli cübbesine, huşulu abid görüntüsü vermek için yaptığı teatral numaralara aldanabilirler, fakat kendisini deşifre etmiş durumda.

*

Cübbeli Ahmet, gelen tepkiler üzerine kendisini şöyle savunmuştu (Savunma hakkı kısıtlanamaz):

“Bizim devletin kuruluşunu tebrikimize itirâzı olanlar devlet ve düzen arasındaki farkı fark edemeyecek kadar basîretsizseler, biz ne yapalım?! İlk Meclis’in ekseriyetinin din adamlarından oluştuğu, Buhârî hatimleri ile açıldığı ve devletin anayasasında resmî dîninin İslâm olduğu unutulmamalıdır.

“Şapka kânunu ve buna karşı çıkan bâzı ulemânın îdâmı gibi nâhoş hâdiseler ise kuruluştan yıllar sonra meydana gelmiş olup o günkü düzenle alâkalı konulardır. Yine böylece 1938’de yâni devletin kuruluşundan on beş sene sonra anayasaya giren lâiklik ise devletle özdeşleşmiş bir şey olmayıp ancak düzeni temsil etmektedir. Düzene karşı çıkmak ise devleti reddetmeyi îcâb etmez, dolayısıyla devlete sâhip çıkılmalı, İslâm’a muhâlif düzenlere ise itirâz edilmelidir. Aksi takdirde Suriye ve Irak gibi komşularımızda ne can, ne mal, ne ırz, ne de din güvenliğinin kalmadığı görülmektedir.

“Dolayısıyla devlete karşı çıkanlar, hdp ve pkk ile aynı safta bölücülüğe hizmet ettiklerini unutmamalıdır.

“Bizim tebrîkimiz ise; zâten Osmanlı devleti yıkılmışken, halîfe mevcut değilken ve kâfirler memleketimizin vilâyetlerini işgâl etmişken, Çanakkale ve Kurtuluş Savaşları’yla onların püskürtülmesi netîcesinde devletsiz kalan milletin muhâfazası maksadıyla Müslüman Türk milleti tarafından tasvîb edilerek kurulan devlet ile alâkalıdır ve bu devlet devâm etmekte olup “Devlet-i Ebed Müddet” tâbiri de bu mânâda kullanılmaktadır. Ama ârızî olan düzenler bugünkü başkanlık sisteminin getirilmesinde de görüldüğü gibi değişmeye elverişlidir. Bu yüzden devlet ile düzeni birbirine karıştıranlar büyük yanlışa düşmüş olurlar!

“Devletsiz ve vatansız kalanların dinlerini de yaşayamadıkları ve nâmuslarını dahî koruyamadıkları en yakın komşularımızda net bir şekilde görülmekteyken devlete karşı açıklamalarda bulunmak Müslüman ferâsetiyle bağdaşmaz!”

Cübbeli komedyenin ifadeleri bunlar..

Bu komik adamın, devlet-düzen ayrımı çerçevesinde, Çınaraltı Kahvehanesi kültür düzeyinde bir devlet ve siyaset felsefesi ürettiği görülüyor.

Aynı ayrımı, İngilizperest (Kral Charles Hüseyin hayranı) Mehmet Şevket Eygi de yapıyor, bir taraftan İslamcılar’a lanet okurken diğer taraftan İngiltere’deki sınırlı sorumlu Şeriat mahkemeleri için övgüler düzüyordu.

Devlet ve düzen ayrı ya, işi, Avrupa Müslümanları’nın İngiltere Kraliçesi‘nin hakimiyeti altında bir halife seçmeleri uçuk-kaçık-sapık teklifine (mezhepsiz içtihadına) kadar vardırmıştı.

Cübbeli, henüz yolun başında..

Evet, bu komik şahsın şunu anlaması gerekiyor: Devlet ayrı, rejim ayrı ise, mesela müslüman olan bir Alman, şöyle mi düşünecektir: “Devlet ayrı, düzen ayrı. Buradaki düzene karşıyım, fakat devletime bağlıyım.”

Devlet ve düzen ayrımı, gerçeklikte var olan bir ayrım değildir, zihinsel bir soyutlamadan, salt zihinde var olan “itibarî” bir ayrımdan ibarettir.

Gerçeklikte ikisi aynı şeydir.

Ki bu, Cübbeli’nin cumhuriyet bayramı tebriğinin muhtevasında da kendisini göstermektedir; bu tebrik ile, “düzen” de dolaylı biçimde aklanmakta ve onaylanmaktadır.

*

Fatih Altaylı’nın komik çömezi şunu da söylüyor:

“İlk Meclis’in ekseriyetinin din adamlarından oluştuğu, Buhârî hatimleri ile açıldığı ve devletin anayasasında resmî dîninin İslâm olduğu unutulmamalıdır.”

Müşrik Mekke şehir devleti de, kuruluşu itibariyle bir peygambere dayanıyor: Hz. İsmail a. s’a...

O toplumda putçuluk sonradan başladı..

Yine de aralarında tek tük hanîfler (tevhid ehli) kalmıştı.

Peygamber Efendimiz s.a.s., “Devlet ayrı, düzen ayrı.. Ben, devletime bağlıyım” mı diyordu?

Evet, Mekke’den hicreti, Medineliler’in davetinden sonra oldu.. Fakat ondan önce Resulullah s.a.s. Ukaz Panayırı’nda bütün Arap kabilelerine tek tek başvurmuş, onlara iman edip kendisini barındırmaları teklifinde bulunmuştu.

Bu gayeyle Taif’e de gitmişti.

*

1924 Anayasası‘ndaki “devletin resmî dini” kaydına gelince..

Önemli olan şu anki durumdur.. Mesela herhangi bir kimse İslam’ı bırakıp dinsiz ya da ateist olsa, o kişiyi, “Ama eskiden onun nüfus cüzdanının din hanesinde İslam yazıyordu” diye, ancak bir geri zekâlı savunabilir.

Ya da milleti geri zekâlı zanneden bir şarlatan..

Devletin dinsizliğinden yana olan devletçi taife, anayasada İslam kaydının yer almasına razı olmayacak, bu konuda milim geri adım atmayacak, asla taviz vermeyecek, fakat Cübbeli gibi mugalatacıların aldattığı müslüman millet, “Fî tarihinde anayasada resmî din olarak İslam gözüküyordu” diye ahmak tesellisi ile kendisini avutacak..

Muhteşem bir dönme dolap..

*

Cübbeli zayiat bir de Osmanlı Devleti’nin yıkılmış olduğu müjdesini veriyor. Sanki haberimiz yokmuş gibi..

Osmanlı’yı yıkan, Cumhuriyet’in ilanıydı.

İstenilseydi, cumhuriyet ilan edilmezdi. Fakat o zaman, Mustafa Kemal cumhurbaşkanı unvanı ile devletin başına geçemez, diktatörlüğünü kuramazdı. Dolmabahçe Sarayı’nda yaşayıp ölemezdi.

Cübbeli zahmet bir de, “Halife mevcut değilken” diyor.. Halife mevcut değildi de, Abdülmecid kimin yerine halife yapılmıştı?

Devlet-i ebed müddet lafına gelince.. Ahmak adam bunu söylerken Osmanlı Devleti’nin yıkılmış olduğunu söylemiş bulunduğunu unutmuş durumda..

Bu devlet-i ebed müddet hurafesi ne ayetlerde geçer ne de hadîslerde.. Birilerinin uydurmasıdır..

“Allah ile birlikte başka bir tanrıya tapıp yalvarma! O’ndan başka tanrı yoktur. O’nun zâtından başka her şey yok olacaktır. Hüküm O’nundur ve siz ancak O’na döndürüleceksiniz.” (Kasas, 28/88)

Ancak, Kur’an‘a göre değil, “derin” birilerinin üfürdüğü hurafelere göre düşünen Cübbeli fecaat farklı kanaatte..

Ona göre, devlet, ebed-müddettir, ebedîdir, “ârızî olan düzenler bugünkü başkanlık sisteminin getirilmesinde de görüldüğü gibi değişmeye elverişlidir”.

Cübbeli gibiler, “basiret” sahibi ilan ettikleri cehennemliklerin felsefesi ve üslubu ile konuşmaya ne de meraklılar:

“İnsanları, kendilerine azabın geleceği gün ile uyar. Zira o gün zalimler, “Ey Rabbimiz! Yakın bir süreye kadar bizi ertele de senin çağrına uyalım ve peygamberlerin izinden gidelim” diyecekler. Onlara şöyle denilecek: “Daha önce siz, sonunuzun gelmeyeceğine (sizin için zeval bulunmadığına) yemin etmemiş miydiniz?” (İbrahim, 14/44)

*

Cübbeli’nin bir başka demagojisi de şu cümle:

“Devletsiz ve vatansız kalanların dinlerini de yaşayamadıkları ve nâmuslarını dahî koruyamadıkları en yakın komşularımızda net bir şekilde görülmekteyken devlete karşı açıklamalarda bulunmak Müslüman ferâsetiyle bağdaşmaz!”

Mesela Doğu Türkistanlılar da böyle mi düşünmelidir?

“Devlet ayrı, düzen ayrı; mevcut devlete bağlıyız, düzenine karşıyız” mı demeliler?

İster İslam devleti olsun, isterse küfür devleti, bir yerde siyasal otoritenin bulunması önem taşır. O yüzden bir hadîs-i şerîfte “Sultanın (devletin) bulunmadığı yerlere gidilmemesi” tavsiye edilir.

Avrupa‘da yaşayan Türkler için Danimarka, İsveş, Fransa, Almanya, Hollanda, Avusturya vs. kendi devletleri de, vatanları da olmayabilir, fakat orada bir devlet bulunduğu için, o devletle aralarında, belirli hak ve hürriyetlerini garanti altına alan bir sözleşmeleri/anlaşmaları mevcuttur.

Bu, vatanını ve devletini terk edip mülteci/sığınmacı konumunda olanlar için de böyledir.

Muhammed Hamidullah gibi “vatansız” (heimatlos/haymatlos) statüsünde yaşamış olanlar, yaşayanlar için de böyle..

*

Ayrıca, küfür devletlerinin (ya da zalim devletlerin) İsrail’de olduğu gibi bizzat kendileri bazen düzen/rejim karşıtlarının can, mal ve namusu için tehdit haline gelebilir.

Alenen ya da örtülü yöntemlerle (gizli servisler eliyle) tehlikeli ilan ettikleri rejim/düzen muhaliflerini öldürebilirler.

Mesela İttihat ve Terakki Çetesi, iktidarda olduğu dönemde İstanbul’da iki muhalif gazeteciyi güpegündüz sokak ortasında fedaileri eliyle katletmiş, böylece iki bin gazetecinin kendisine sansür uygulamasını, “düzen” açısından suya sabuna dokunmaz yazılar yazmasını sağlamıştı.

Irz ve namus için de aynı durum söz konusu..

Laik (siyasal dinsiz) devletlerin, kimi zaman muhaliflerine (kadın olsun, erkek olsun) şantajla kullanabilmek için resmen (“gizli servis / istihbarat teşkilatı” yasaları ile “koruma” altına alınmış) namus tuzakları kurdukları bilinen birşey.

Şantaj alenen yapılmadığı için toplumun haberi olmuyor, o başka..

(Mesela 2011 seçimleri öncesinde MHP’nin üst düzey yöneticilerinin bel altı kasetleri şantaj için değil, kamuya açık “itibar suikasti” ya da infaz için kullanılmıştı.

Belki daha önce şantaj için de kullanılmış olabilir, fakat yayınlandıklarında gaye şantaj değildi, infazdı.

Aynı durum Deniz Baykal için de geçerli.

İnfaz edilmeyen, farklı odakların şantajına maruz kalanlar ise, şantajcıların önündeki oryantal icracılar olarak rollerini ifa etmeye ve itibarlı vatandaşlar olarak vatana ve millete hizmet sunmaya devam ederler.)

*

Cübbeli, Ehl-i Sünnet şampiyonluğu yaptığına göre, şu satırları da okumalıdır:

“el-Hülasa’da şöyle varid olmuştur: Kim ki, bir mecusiye nevruz günü (ilkbaharın birinci günü ki, martın dokuzuncu günüdür) bir yumurta hediye etse kâfir olur. Çünkü böyle yapmakla küfründe ona yardım etmiş, azgınlığını teşvik etmiş olur. Yahut hediye vermekle onlara hediyeleşmekte benzemiş olur.

“Bunun aksi ifadesi şöyledir ki, eğer aynı günde müslümana hediye verse kâfir olmaz. Bu meselenin incelenmesi gerekir, çünkü bunda da benzemek vardır. Ancak bu güne mahsus olmasında kasıt bulunmazsa bu durum hariç.

“Mecmaü’n-Nevazil’de varid olmuştur ki, mecusiler nevruz günü eğlenmek için toplanırlar, bunları gören müslüman da, “Koydukları bu adet ne güzel bir adettir” derse, o kimse kâfir olur. Çünkü o kimse, bunun İslam sîret ve adetini çirkin göstermesini tazammun etmesiyle beraber küfrün koyduğu ve kâfirlerin benimsedikleri şeyi güzel görmüştür. [Böylece, nevruzla ilgili hadîste bildirildiği şekilde, Allahu Teala’nın bayram konusunda yaptığı değişikliği kötü görmektedir.]

“Fetava-yı Suğra’da varid olmuştur ki, kim ki nevruz günü birşey satın alsa, bundan evvel aynı şeyi satın almazdı ise ve bu satın alışı ile nevruz gününe tazim ve hürmeti murad ederse o kimse kâfir olur. Çünkü o kimse kâfirlerin bayramına tazîm etmiştir. Eğer alışı o güne tesadüf eder de, o günün nevruz günü olduğunu bilmezse kâfir olmaz. Şârih (ifadeyi şerh edip açıklayan alim), “O günün nevruz olduğunu bilirse ve fakat başka bir sebepten dolayı satın alırsa, bu sebepler de ziyafet vermek ve benzeri gibi hususlar olursa, o kimse kâfir olmaz derim” diyor.

“Bir kimse birine nevruz günü hediye verse ve bununla o güne tazim etmeyi (saygı göstermeyi) murad ederse o kimse kâfir olur. Eğer bir kimse, nevruz gününe ait olan birşeyi isterse onun küfre düşmesinden korkulur.

“el-Yetîme’de zikredilmiştir ki, bir kimse nevruz günü hiçbir müslümanın satın almadığı birşeyi o güne tazim için satın alırsa kâfir olur.

“Ebu Hafs el-Kebîr’den rivayet edilmiştir: Bir adam Allah’a elli sene ibadet edip nevruz günü gelir de o güne tazim etmeyi kastederek bazı müşriklere birşey hediye ederse, o kimse yüce olan Allah’a küfretmiş olup, elli sene içinde yapmış olduğu ibadet ve taat boşa gider. Çünkü o toplantıda küfrü ilan etmek vardır. Ve oraya çıkan da onlara yardım etmiş gibi olur. Kâfirlerin toplantı yerine çıkmaya kıyas etmekle, mecusilerin nevruz gününe çıkmayı, o günde onların yaptıklarına uymayı da ele alarak, bu hususun da küfrü mucip olduğunu söyleriz.”

(Aliyyü’l-Karî, Fıkh-ı Ekber Şerhi, çev. Hüseyin S. Erdoğan, İstanbul: Hisar Y., s. 479-480.)