İLBERKOS ORTAYLICAKİS’TEN “PUTPERESTLİĞE SON ÇAĞRI”

 

Osmanlıca’yı doğru dürüst bilmeyen (mesela tahfîf ile istihfâfı karıştıran) Osmanlı tarihçisi Prof. İlber Ortaylı da bozkurta bir “idol” (put) olarak saygılarını sunmuş.

Sözleri şöyle:

“Türk tarihinde ‘Bozkurt’ bir semboldür, idoldür. Öyle sadece bir partinin, grubun sembolü değildir. Biz çöl takımından değiliz, steplerden gelen bir milletiz. O yüzden kurt bizim için mühim ve manalı bir semboldür. Destanları, hikâyeleri var. …

“Millî Mücadele’de de sembol olarak vardır. Devlet çok kullandı. Eserlerde vardır. Kimseyi alakadar etmez. Gamalı haç ve Naziler ile bir benzerlik kurmak saçmalıktır. Bozkurt birinin kafasından çıkmış, sonradan üretilmiş bir sembol değildir. Bir milletin mücadele azmi ve kararlığını ifade eden tarihi bir derinliği vardır. Roma’nın (Remus ve Romulus’u büyüten) kurduyla bağlantısı var mıdır bilemem ama başka milletler de kullanmıştır onu. Macarlar mesela. Ayrıca Volga Nehri boyunca kullanılır o sembol. Ecnebiler de Atatürk’e ‘Bozkurt’ diyordu. Atatürk de bozkurt sembolünü benimserdi. Paraların üzerinde kullanıldı, hatırlayın o dönemi. Başka yerlerde de semboldü. Dönemin siyasi ortamı gereği İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra kalktı o semboller.”

(https://www.hurriyet.com.tr/gundem/bozkurt-turk-milletinin-semboludur-42485401)

Görüldüğü gibi sözlerinin başı ile sonu birbirini tutmuyor.

Lafa “Türk tarihinde ‘Bozkurt’ bir semboldür, idoldür” diyerek girmiş.

Diyelim ki doğru.. Türk tarihinde bozkurt her zaman mı semboldü, idoldü?!

Bu bir..

İkincisi, tarihte olan herşey, sırf tarihte yer aldığı için değerli midir, iyi midir, faydalı mıdır?!

Fî tarihinde bir eşeklik yaptın diyelim, o andan itibaren artık eşeklik her zaman için değerli birşey haline mi gelir?!

*

Bozkurtun bir idol olduğunu söylüyor.

Türk Dil Kurumu’nun Güncel Türkçe Sözlük’üne göre, “idol” şu anlama geliyor: “Çok tanrılı dinlerde tapınılacak nesne.”

Yani put..

Tanrı diye tapınılan nesne.

Dolayısıyla, Ortaylı şunu demiş oluyor: ““Türk tarihinde ‘Bozkurt’ bir semboldür, tapınılan bir nesnedir.”

Yani, Türk tarihinde bir putperestlik dönemi varmış ve akılsızca kurta tapıyorlarmış.. 

Kurtun bozu, bozarmış kızarmışı daha makbulmüş.

İyi halt etmişler..

Senin akılsız deden bir halt yedi diye senin de aynı haltı yemen mi gerekiyor?!

İlla da atalarının izinden gitmek istiyorsan daha geriye git.. Nuh aleyhisselamın gemisindeki atalarına tabi ol!..

Daha da geriye git, ilk deden Adem aleyhisselamın “tevhid” inancına sımsıkı sarıl!

*

Ortaylı’nın ikinci cümlesi: “Öyle sadece bir partinin, grubun sembolü değildir.”

Yani, geçmişte akılsız atalardan biri kurta tapmış diye, günümüzde kendisine Türk diyen herkes, "Benim kafam basmaz, ben bilmem dedem bilir; dedelerimden de muvahhid olan değil müşrik olan bilir" diyerek kurtu idol (tapınılan tanrı) bellemeliymiş.

Kafaya bak!

Sadece bir partideki üç beş kafasız değil, bütün bir millet, put diye kurta “kul” olmalıymış.

Allah seni bildiği gibi yapsın e mi!

*

Sonraki cümleler: 

“Biz çöl takımından değiliz, steplerden gelen bir milletiz. O yüzden kurt bizim için mühim ve manalı bir semboldür. Destanları, hikâyeleri var.”

Tamam da, o steplere nerden gittin?..

Nuh aleyhisselam’ın gemisinden..

Daha geriye gidersek, asıl vatan, Cennet.. İlk ana ve babamızın yurdu Cennet’ti.. (Belki sen bunlara da inanmıyorsundur ya, neyse.. Diyelim ki en eski ataların olarak maymunları ya da maymunsuları kabul ediyorsun, sence nerde yaşıyor olabilirlerdi?)

Ha çölde olmuşsun, ha steplerde, ne farkı var?

Yaşadığın yerde hangi hayvandan korkuyorsan onu tanrı bellemen mi gerekiyor?!

*

Bozkurtun destanları, hikâyeleri varmışmış..

Zannetmiyorum ki Anadolu’nun bir Türkmen ya da yörük köyünde kurtlu masallar, hikâyeler anlatılmış olsun.

Gerçekte Türk kültüründe (halk kültüründe) ne kurt var, ne de boz kurt denen hayvan.

Hele böyle, “Ninemiz bir erkek kurt tarafından becerilmiş” ya da “Dedemiz bir dişi kurtu becermiş” şeklinde “destan” anlatılmış olabileceğine hiç ihtimal vermiyorum.

Bu kurt masalının Türk kültüründe bir yeri olsa, halk kültürünü araştıranların “Yaşayan Türk Masalları” vs. şeklindeki derlemelerinde bunların yer alması ve hemen her ilde kurtlu rivayetlere rastlanması gerekirdi.

Yok!

Anladığım kadarıyla Türkiye’deki Türkçülüğün mucidi Yahudiler bu millete yoz boz kurt üzerinden esaslı bir “kültürel kazık” atmış durumdalar.

Türkler'e "Hayvanoğlu Mehmet, Hasan, Hüseyin" demenin kurnazca bir yolunu keşfetmişler, tepe tepe kullanıyorlar.

*

İlber efendi çok zeki ya, Milli Mücadele’ye atıfta bulunmayı da ihmal etmemiş..

“Millî Mücadele’de de sembol olarak vardır” diyor.

Nerde var, göster!

Hadi göster, bekliyorum.

Milli Mücadele’deki sembollere bu kadar değer veriyorsun madem, asıl değer verilen semboller hilafetti, ezandı, TBMM’nin açılışında okunan Sahîh-i Buharî idi, besmeleydi, dua idi, Şeriat’ti.

Erzurum Kongresi kararlarında hilafet mi geçiyor, yoksa kurt mu?

TBMM zabıtlarında kurta kaç kere atıfta bulunulmuş?

İlber efendi, masal anlatma!. Lütfen!

*

Bir defa gaza gelmiş, kim tutar İlber’i!.. “Gamalı haç ve Naziler ile bir benzerlik kurmak saçmalıktır” da diyor.

Ya, öyle mi?

Hangi açıdan benzemez sence?

Ben söyleyeyim: Naziler’in gamalı haçı tabiatta bulunmayan, insan eliyle çizilmiş bir figür.. 

Kurt ise steplerde, dağlarda yiyecek arayan, açlık canına tak etmiş zavallı bir hayvan.

Şunu mu demek istiyorsun: Tapınılan put olmaya kurt, gamalı haçtan daha uygun.

*

İlber efendinin bir sonraki cümlesi, dört dörtlük bir saçmalığın nasıl olması gerektiği konusunda fikir veriyor.. “Bozkurt birinin kafasından çıkmış, sonradan üretilmiş bir sembol değildir”miş.

Birinin kafasından çıkmadıysa neresinden çıkmıştır sence?

Neresinden çıkmış olması sana uyar?

“Sonradan üretilmiş bir sembol değildir”miş.

Sonradan üretilmemiştir de, bir “tanrı” olarak ezelden beri varola mı gelmiştir?

Sonradan üretilmemişmiş..

Ağzından çıkan lafı kulağın duyuyor mu?

Bunu duyan biri, “Bu laf birinin kafasından çıkıyor olamaz, illa ki başka bir yerinden çıkıyordur” diye düşünmesin de ne yapsın!

İlber bey, kendini rezil kepaze etmeye niye bu kadar düşkünsün?

Türk'ün yolunda cihat ettiği Allahu Teala için asla gayrete gelmez, öfkelenmez, şiddet ve celal göstermezsin, fakat sıra bir puta, bir hayvana gelince sende ne bu şiddet bu celal?

*

İlber efendinin bir sonraki zırvası şu: “Bir milletin mücadele azmi ve kararlığını ifade eden tarihi bir derinliği vardır.”

Tarihteki kurtla bugünkü kurt arasında bir fark yok ki tarihî derinliği olsun.

Sonra, bir milletin mücadele azmi ve kararlılığının tespitinde aynı coğrafyada yaşayan bir hayvan ölçü olamaz.. Önemli olan o milletin karakteri, eserleri ve yaptıklarıdır.

Diyelim ki sen evine aslan kaplan resimleri astın, aslan ve kaplanı idol (tanrı) belleyip tapmaya başladın, bu, senin “mücadele azmini ve kararlılığını ifade eden tarihî derinlikte” gıpta edilecek bir meziyet mi olur, yoksa kafayı resmen sıyırmış olduğunun belgesi mi?

Bence sen bunu bir psikoloğa sor..

Yalnız sen bu kafayla psikolog diye tutup şişirilmiş balon boş davul Celal Şengör’e başvurabilirsin, sakın yapma!

*

Son söz:

Hayvana tapan, hayvandan aşağıdır.

Çünkü, daima, tapınılan nesne, tapandan daha üstündür.

İSLAM'I GÜNCELLEME DENSİZLİĞİ İÇİN DİLLERİNİ SİVRİLTEN AK PARTİLİLER, MHP'NİN BOŞ (YA DA YOZ) KURTU KARŞISINDA TUHAF BİR NOSTALJİ İLE İLKÇAĞ HURAFESİ SİMÜLASYONUNA HİZMET EDİYOR, DONUK, DONMUŞ VE TUTUK PUTPERESTLİK ZİHNİYETİNE SAYGILARINI SUNUYORLAR

 

Bir internet sitesinde, MHP’lilerin ‘ellerinden düşürmedikleri’ bozkurt işaretinin kökeni şöyle açıklanıyor:

El ile yapilan kurt isareti, yaklasik 10 asirdir Gagauz Türkleri tarafindan yapildigini biliyormusunuz?

Bu işaret, 1984 yilindan önce Türkiye’de bilinmezdi. 1984 yilinda, Gagauz yeri kültür bakani Maria, MHP nin bir davetine bu selami yaparak girince yer yerinden oynadi….

1984 yilinda Gagavuz Kültür Bakani Maria Maruneviç, Ankara Bulvar Palas Oteli’ndeki (bu otel artik yok) bir toplantiya katilmisti. Toplantinin yapildigi salona Bozkurt isareti yaparak girdi. MHP’liler bu isareti çok begendiler ve o günden sonra kendilerine mâl ettiler….

Yani binlerce yıllık Türk simgesini Hıristiyan olmalarına rağmen Gagauz yani Gök Oğuzlar unutmamış el işaretiyle simgeleştirmişlerdir.

http://www.siyasiforum.net/viewtopic.php?f=9&t=18081&start=30&view=print

Gagauzlar’ın, “hristiyan olmalarına rağmen” eski bir simgeyi unutmamış olmaları şaşırtıcı değil.

Asıl şaşırtıcı olan, bazılarının, bir yandan müslüman olduklarını söylerken, diğer yandan da Türkler’in cahiliye (putperestlik, müşriklik) dönemine ait bir sembolü/şiarı yüceltmeye çalışmalarıdır.

Bozkurt figürü irticaî bir semboldür; Türkler’i bin yılı aşkın bir süredir aydınlatan İslâm’ın ışığını bırakıp, binlerce yıl öncesinin karanlık dönemlerine dönüş arayışının simgesidir.

*

“Türklerin belli başlı bütün destanlannda bozkurt‘un merkezî bir rol oynadığı ve ata, rehber ve kurtarıcı fonksiyonları ifa ettiği görülüyor” diyen Mehmet Dönmez, “Türk Kültüründe Bozkurtun Mânâsı” başlıklı, hemen hemen bütün Türkçü internet sitelerinin yayınladığı makalesinde şunları söylüyor:

… Bu destanlar sözlü olarak Türkler arasında uzun zaman çok canlı olarak yaşadıktan sonra yazıya geçirilmiştir. Yazılı tarihin bulunmadığı zamanlarda destan ve efsanelerin birçok tarihî hakikatleri aksettirmek bakımından ne derece büyük önem taşıdığını belirtmeye gerek yoktur. 

Destanlarda bir milletin manevî hayatı, düşünüşü ve hayat felsefesi gizlidir. Destanlardaki her motif bir gerçeğin, bir inanışın sembollerle ifadesidir. Bu çerçevede bakıldığında bozkurt‘un Türk destanlarındaki, dolayısıyla Türk Milletinin duyuş ve inanışındaki rolü şu ana fonksiyonlarda toplanmaktadır: 

1) Ata olarak Bozkurt

2) Rehber olarak Bozkurt

3) Kurtarıcı olarak Bozkurt

Bozkurt‘tan türemiş olmak inancı Türklere uzun zaman boyunca büyük bir gurur, kendine inanış emniyet ve geleceğe güvenle bakma duygusu vermiştir. Bazı Türk destanlannda ana, bazı Türk destanlarında baba olarak görülen bozkurt çok defa Türk neslinin yok olacağı zaman ortaya çıkmakta ve Türklerin neslinin devam etmesini sağlamaktadır. Böylece Türklerin soyunu kutsallaştırmaktadır. Türklerin müşkül zamanlarında millet hayatında büyük tesiri olacak geniş şümullü hareketlere girişecekleri zamanlarda bozkurt onlara yol göstermekte ve eşi bulunmaz şekilde rehberlik yapmaktadır. Ergenekon Destanı’nda ve Kut dağı efsanesinde bozkurt millî bir kılavuz rolünü oynamaktadır. Türk‘ün başı çok sıkıştığı zaman bozkurt‘un meydana çıkarak onu kurtarması, evladı üzerine eğilen bir ananın veya babanın şefkat duygusunu hatırlatacak derecede derin bir mana da taşımaktadır.

*

Görüldüğü gibi, Mehmet Dönmez, bozkurt masallarını cahiliye dönemi Türkler’inin batıl inanışları olarak görmek yerine, “yazılı tarihin bulunmadığı zamanlara ait tarihî hakikatleri aksettiren destan ve efsaneler” olarak kabul ediyor.

Bu tarihî hakikatleri ise, üç başlık altında topluyor: Ata olarak bozkurt, rehber olarak bozkurt, kurtarıcı olarak bozkurt.

İlkinden başlayalım… Ata olarak bozkurt “tarihî hakikati” konusunda rivayet muhtelif..

Bir rivayete göre bozkurt Türkler’in anası, bir başka rivayete göre de babası..

İlk rivayeti dikkate alırsak, Türkler’in babaannesi kabul edilen bir kadının, erkek bulamadığı ya da başka kavimlerden erkekleri beğenmediği için bir hayvan aramış olduğunu kabul etmek gerekiyor.

Muhtemelen ayıları, domuz sürülerini, hain köpekleri, kurnaz tilkileri, çakalları, sırtlanları, leş kargalarını, sülükleri, kurtları vs. incelemiş, sonunda kurtta karar kılmış.

Kurt vahşi bir hayvan olduğu için teknik olarak çok zorlanmış olabilir, ancak üstün bir yetenek sergileyerek çocuk sahibi olmayı başarmış.

İkinci rivayete göre, Türkler’in babası olan adam kadın bulamamış ya da başka milletlerden kadınları beğenmemiş, bir hayvan aramış.

Gerisini söylemeyelim.

*

Evet, böyle ‘sapık’ bir masalı, birileri “tarihî hakikatler” ifadesiyle birlikte aktarabiliyorlar.

Üstelik, bunun Türkler’in soyunu “kutsallaştırdığını” yazabiliyorlar. 

Meleklerin bile secde ettiği Hz. Adem’in soyundan gelmek birilerine yetmediği için, illa da bir hayvanın hayvanca ve sapıkça ilişkiden doğmuş çocuğu olmaya özeniyorlar. “Allah’ın izni olmadan hiçbir kimsenin iman etmesi mümkün değildir. O, akıllarını kullanmayanları (manevî) pislik (murdarlık) içinde bırakır.” (Yûnus, 10/100)

Şu bir gerçek ki, bozkurt hikâyesini bu şekilde aktaranlar, manevî pislik ve murdarlık içinde olma yarışında birinciliği kimseye bırakmamaya niyet etmiş gibi görünüyorlar.

*

Doğal olarak bu kurtlu inanç, çağdaş biyoloji bilgilerimiz ışığında devasız salaklığa karşılık geliyor.

Ancak, Türkler’in soyunu bir hayvana bağlamak, ahmaklıktan daha fazla bir şey…

Düpedüz hayvanlık.

Aslında, Türkler’e sinsice yapılmış bir hakaret..

Kendi kendisine hakaret edecek derecede ahmaklık, dünya milliyetçilikleri arasında muhtemelen sadece Türkler’inkine özgü.

Elin Alman’ı “üstün insan” nazariyesini ortaya atıyor, bunlar ise “üstün hayvanlık” ya da “üstün kurtluk”..

Yani insanlık ve insanlar arasında yer mi kalmadı da hayvanlığı seçiyorsunuz?!.. Ve mine’l-garâib..

*

Gelelim bozkurtun rehber olmasına.. Bu konuda “Kılavuzu karga olanın…” atasözü yeterince fikir veriyor.

“Kılavuzu kurt olanın dişleri leşten çıkmaz” deyip geçelim.

Çok şükür ki Müslümanlar’ın rehberleri peygamberler ve şirkten kaçınan rabbânî âlimlerdir.

Kurtarıcı olarak bozkurta gelince… “De ki: Allah kurtarır sizi ondan ve her sıkıntıdan. Sonra da siz müşriklik edersiniz.” (Enâm, 6/64)

Yaşar Kalafat isimli birisi de, Türkler’deki “hayvanlık tutkusu”nun derinliğini göstermek için “Göktürklerden Günümüze Türk Halk İnançlarında Kurt” başlıklı bir makale kaleme almış. Epeyce ter dökmüş, geniş bir araştırma yapmış. Yazdıklarından bir kısmı şöyle:

… kurdun Türk inanç sistemindeki yerini belirlemeye çalışacağız.

… Kök–Türklerin atalarını düşmanları tamamen imha edince bir tek çocuk kurtulur. Kolları ve bacakları da kesilmiş olan bu çocuğu kurt besler. Efsaneye göre Tanrı bu kutlu soyun yok olmasını istememiştir. Çocuk ile Kurt birleşirler ve dünyaya 10 çocukları gelir. Kurt Tanrı’dan gelen buyruğu dinleyerek bunlara yol gösterir….

… Kendisinden türetilmiş olunan, yol gösteren, manevi güç yüklü, kut bulmuş olan kurt boz olan ismi verilmesinden çekinilen ve ondan bahsedilmesi gerekince Kırkaş-Kaşkır gibi isimlerle tanımlanan kurttur.… Zira bu kurdun semavi boyutu vardır. Bunun verebileceği muhtemel zararlardan korunmak için de birtakım saçılar yapılmaktadır. Mesela ona nezir adanmaktadır.

… Göksel bir varlık olduğuna inanılan Kurt da şüphesiz Tanrı değildi, Göksel olması itibariyle Kut bulmuş olacağından sadece kutsaldı.…

… Bahattin Öğel, Doğu Sibirya ilkel kavimlerinin de atalarının kurt olduğuna inandıklarını belirtmektedir.

Afyon–Bolvadin’de yaşayan Karabağlı Karapapah Türkleri Nevruzda (Yeni gün) tarlaya “Kurt Kafası” dikip bereketi cezbetmek için Onun etrafında dönerler. Kurt kafasının koruyuculuğuna da inanılır. Bu uygulamada Artova-Tokat’ta da vardır.

*

Özetle, Türkler’e göre bozkurt tanrı değilmiş ama tanrısal özelliklere sahipmiş. Yani Allahu Teala’nın hâşâ ortağı.

Bazıları, yukarıdaki kurt inancını benimsemediklerini, ancak atalarına olan bağlılıklarından dolayı bozkurta saygı duyduklarını söyleyebilirler. Bu, sonucu değiştirmez. Çünkü, Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in haber verdiğine göre “bir kavme benzeyen onlardandır”.

İkincisi, küfür ve şirk genellikle saf ve pür olmaz; hakkı batıla karıştırma şeklinde kendisini gösterir: “Hakkı batıla karıştırıp da bile bile hakkı gizlemeyin!” (Bakara, 2/42)

Üçüncüsü, belirli bir sembol, küfrü/şirki ya da belirli bir kâfir topluluğu temsil eden bir alâmet durumundaysa, onun benimsenmesi küfürdür.

Mesela, Hristiyanlar’ın zünnarını giymenin hükmünün küfür olduğu itikad kitaplarımızda belirtilir.

Üstelik zünnar, bozkurt sembolünün aksine, tek başına, şirk içeren bir anlam da taşımaz.

*

Bozkurt sembolünün yanında üç hilal simgesinin de yer alması, bozkurtu İslâmîleştirmez, fakat hilalin şirk zihniyeti için istismar edilmesi anlamına gelir.

Resulullah s.a.s. zamanındaki müşrikler de, hak ile batılı karıştırmış durumdaydılar. Bir yandan Kâbe’ye hürmet ediyor, Hz. İbrahim’den beri yapılmakta olan hac ve umre ibadetlerini sürdürüyor, diğer yandan da Kâbe ile putları bir arada benimsemekten geri kalmıyorlardı. Putlar, tıpkı Türkler’in bozkurtu gibi, tanrı değildiler, fakat tanrısal nitelikteydiler.

Lafı uzatmadan sonuca gelmek gerekirse:

Bir küfür şiârı/sembolü olan bozkurta tâzim, şirktir ve küfürdür.

Çünkü, İslâm ulemasının üzerinde ittifak etmiş bulundukları küfür tarifi gereğince, “şer’an tâzimi vacip olanı tahkir, tahkiri vacip olanı tâzim küfürdür”.

(Mehmed Zahid Kotku rh. a., Nefsin Terbiyesi adlı kitabının başlarında, öncelikle lâzım olanın sağlam bir itikad olduğunu belirtir ve bu hükmü aktarır. Daha iman ile küfrü bile ayıramayan ya da böylesi bir hassasiyeti bulunmayan kişilerin sofuluğu, tasavvufçuluğu, sözde irfanı ve riyakâr ahlâkçılığı “Cahilin sofusu Şeytan’ın maskarasıdır” hükmüne dâhildir.)

*

Şeyh, mürşit, doğal lider, reis vs. diyerek peşine takılıp gittikleri kişilerin bozkurtçuluk gibi akılsızca işlerini ve söylemlerini açıkça ya da (susmak suretiyle) zımnen onaylayanlar, şu ayet-i kerîmenin kıyamet gününde aleyhlerinde hüccet olacağını unutmamalıdırlar:

“Onlar, Allah’ı bırakıp hahamlarını ve rahiplerini, bir de Meryemoğlu İsa’yı rabler edindiler. Oysa ki, hepsi ancak bir ilaha ibadet etmekle emrolunmuşlardı ki, O’ndan başka hiçbir ilah yoktur. O, onların ortak koştukları her şeyden münezzehtir.” (Tevbe, 9/31)

Önceden hristiyan olan Adiyy bin Hatem r. a., “Biz rahiplerimize ibadet edip tapmazdık” anlamına gelen şeyler söylediğinde, Peygamber Efendimiz s.a.s., “Onların helâl dediğini helâl (meşru, uygun), haram dediğini haram (yasaklanması gereken şey) kabul etmiyor muydunuz?! İşte bu, onları rab edinmektir” buyurmuştur. Ev ke mâ kâle..

“Hayır, bize haydutluk, hırsızlık, yol kesicilik, yağmacılık, çapulculuk, vahşet, kan dökücülük, ısırıcılık ve eşkıyalık gibi hususlarda ilham kaynağı olan boş kurtumuzdan (ya da yoz kurtumuzdan) senin hatırın için vazgeçmeyiz" diyenlere de söyleyeceğimiz şudur: Cehennem’e kadar yolunuz var.

“Dediler ki: Ey Hûd! Bize doğruluğu apaçık belli bir kanıt getirmedin; ve biz, senin sözünle tanrılarımızı terk edecek de değiliz, sana inanacak da değiliz.” (Hud, 11/53)

*

Şeâir (şiarlar, semboller, simgeler) konusu, dinde çok önemlidir.

Bu yüzden, Şah Veliyyullah Dihlevî rh. a., muhalled eseri Hüccetullahi’l-Baliğa’da bu konuya özel bir bölüm ayırmış bulunuyor.

Aynı şekilde Bediüzzaman da, şeâir konusu üzerinde özellikle durmuştur:

“Sünnet-i seniyyenin içinde en mühimi, İslâmiyet alâmetleri olan ve şeâire de taallûk eden sünnetlerdir. Şeâir, adeta hukuk-u umumiye nevinden, cemiyete ait bir ubudiyettir. Birisinin yapmasıyla o cemiyet umumen istifade ettiği gibi, onun terkiyle de umum cemaat mesul olur. Bu nevi şeâire riya giremez ve ilân edilir. Nafile nevinden de olsa, şahsî farzlardan daha ehemmiyetlidir.”

Mesela ezan, şeâir arasında yer alır ve aslına uygun şekilde okunması çok büyük önem taşır.

Bayramlar, şeâirdendir.

Her inanç grubunun kendine özgü şeâiri (sembolleri, simgeleri) bulunur. O inanç grubuna mensup olmanın göstergesi, şeâire olan hürmettir.

Gamalı haça hürmet ediyorsanız, Nazisinizdir.

Sıradan bir haçı saygıya lâyık görüyorsanız, hristiyansınızdır.

Bozkurta kutsallık atfediyor ve tazimde bulunuyorsanız, müşriksinizdir.

*

Müşrik olmak için Allahu Teala’nın varlığını inkâr etmek gerekmiyor, ona bir şekilde ortak koşmanız yeterlidir.

Bir nesneye kutsallık (ya da manevî değer) atfetmede Kur’an ve Sünnet yerine putperest atalarınızın batıl inanç ve hurafeleri, küfrü ve şirki referansınız olduğunda, artık siz müşriksinizdir.

“Onların çoğu Allah’a ancak ortak koşuyor oldukları halde iman ederler.” (Yusuf, 12/106)

ÂL-İ İMRÂN, 3/188

 

ANLATILAMAYAN

Şu sözler Erdoğan’a ait:

Bakınız bunu gerçekten söylemek istemezdim.

Bunu söylemeye gerek duymazdım.

Ama mecbur kaldım.

Hiç kimse ne şahsımın ne de bu kutlu kadronun Filistin meselesindeki sorgulayacak kalibrede kapasitede değildir.

Biz devlet yönetiyoruz. 85 milyonun emanetini taşıyoruz.

Bazı adımlarımız görünmüyor olabilir.

Bazı yaptıklarımızı anlatamıyor olabiliriz.

Ancak çıkıp da bizim Filistin hassasiyetimizi sorgulayanlar er ya da geç mahcup olacaklar. Rezil olacak tarih önünde. Haksızlık yaptıklarını göreceklerdir.

Biz Filistin davasını sadece savunmuş değil, bu uğurda çok ağır bedeller de ödemiş bir hareketiz, bir kadroyuz.

Böyle bir dönemde hakkı ve hakikati haykırmanın zor olduğunu biliyoruz.

Ama bütün bir dünya bilsin, anlasın, idrak etsin, ne suikast girişimlerine, ne darbe girişimlerinize, ne ekonomik saldırılarınıza, ne de algı operasyonlarınıza boyun eğmeyeceğiz.

Tayyip Erdoğan olarak tek başıma kalsam dahi, Allah ömür verdikçe Filistin mücadelesini savunmaya, mazlum Filistin halkının sesi olmaya devam edeceğim, devam edeceğiz.

(https://x.com/TheLaikYobaz/status/1808552358428746084)

*

Kutlu kadrodan söz ediyor..

Asr-ı Saadet simülasyonu yapar gibi..

Sanki karşımızda ashab-ı kiram var..

Sanki Allahu Teala’nın indirdiği ile yönetiliyoruz, ülkemizde Şeriat hakim.

Neyin kutluluğuysa?.

Herhalde totem boş ya da yoz kurt (haydut, yol kesici, eşkıya hayvan) kutluluğu.

Kurtlanmış, kurtlu kutluluk.

*

Tuhaf bir nostalji duygusuyla “Bazı adımlarımız görünmüyor olabilir” diyor.

Bazı adımlarınızın görünmediği doğru..

Muhtemelen sadece Filistin’de değil, memleket içinde de attığınız bazı adımlar görünmüyor.

Bazı şeyleri göstermeden yapıyorsunuz.

Peki, bir şekilde görenler için “paranoyak, vehimli, evhamlı” vs. denilmesini sağlıyor da olabilir misiniz?

Körler ve sağırların sizi ağırlayacağı şekilde.

Vazifesi görünmeyen adımlar atmak, görünmeyen işler yapmak olan kurumlarınız da var zaten.

Birinin adı galiba MİT’ti.

*

Erdoğan, “Bazı yaptıklarımızı anlatamıyor olabiliriz” de diyor.

Anlatmadığınız, anlatamadığınız kesin.

Nitekim, eski Dışişleri Bakanınız, Başbakanınız Ahmet Davutoğlu da aynı şeyi söylüyor.

Zamanında şöyle konuşmuştu:

"Terörle mücadele konusunda defterler açılırsa birçok insan, insan yüzüne çıkamaz. Bizi bugün eleştirenler insan yüzüne çıkamazlar, açık söylüyorum. Neden mi? Gelin hafızanızı bir yoklayın. İleride birgün Türkiye Cumhuriyeti tarihi yazıldığı zaman en kritik dönemlerden, aylardan biri 7 Haziran-1 Kasım arasındaki dönem olarak yazılacaktır."

*

Erdoğan gibi isimlerin “görünmeyen”li, Davutoğlu gibilerin de “insan içine çıkamaz”lı lafları beni derinden, çok derinlerden etkilediği içindir ki, Kayseri’de Suriyeliler’e yönelik saldırılar yaşanınca aklıma, “Görünmeden çalışanlar taifesi acaba bu işin neresinde?” sorusu geldi.

Gördüğünüz gibi, acizane, devlet adamlarımızın sözlerinden çok etkileniyor, laflarının etkisinden bir türlü kurtulamıyorum.

Kayseri’deki “görünmeyen” zamanlama ilginçti.

Normalde Sinan Ateş cinayeti davasının konuşulacağı, herkesin bu davaya odaklanacağı bir günün sabahına insanlar Kayseri’deki olayları konuşarak girdiler.

Yaşanan tuhaf olaylar yüzünden Sinan Ateş davası unutuldu, arada adeta kaynadı gitti.

*

Eski Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı (şu anki Ordu Büyükşehir Belediyesi Başkanı) Hilmi Güler’den duyduğum bir “Ordu atasözü” var, “Davulcu yellenmesi duyulmaz” derdi.

Zurnacı yellenmesi hiç duyulmaz.

Evet, Kayseri’de ne kadar çakal varsa sokağa salındı ve MHP’den çıkan yellenme sesi o gürültü ve şamata arasında kayboldu gitti.

Allah var, taciz diye yorumlanan görüntüleri sosyal medyada yayanlar (O görüntüler muhtemelen eskidir.. Birileri hîn-i hacette lazım olur diye arşivlerinde saklamışlardır), bunun ardından adres gösterip Kayserili çapulcuları sokağa yönlendirenler, büyük iş çıkardılar.. Tam da Sinan Ateş davasına saatler kala.

Bunu nasıl yorumlamalıyız?

Şöyle mi demeliyiz: Birileri göstere göstere yellenmeyi de, yellenmenin üstünün nasıl örtüleceğini de gayet iyi biliyorlar.

Belki de tesadüftür.. Ancak, şöyle diyenler de var: “Başarı gayrete aşıktır. Hiçbir başarı tesadüf değildir.”

ABD eski başkanı Franklin D. Roosevelt hazretleri de şöyle demiş: “Siyasette hiçbir şey tesadüf değildir. Bir şey vuku buluyorsa o şeyin önceden planlandığından emin olabilirsiniz.”

Türkiye Cumhuriyeti’nin Başkanı Erdoğan da diyor ki: “Siyasette bazı adımlar görünmüyor olabilir. Bazı yapılanlar görünmüyor olabilir.”

Elhak, görünmüyor.

*

[Kayseri’de yaşanan türden olaylar bazen, saldırıya uğrayan kitleye “Önünüzde üç seçenek var, ya her konuda entegrasyona, asimilasyona razı olacaksınız, ya pılınızı pırtınızı, tasınızı tarağınızı toplayıp defolup gideceksiniz, ya da böyle şeyler yaşayacaksınız, seçim sizin” mesajının verilmesini, mültecîlerden şikayetçi kitlenin de “gazının alınmasını” sağlar.

Fakat bizim devletimizin derinlikleri böyle “anlatılamayacak” şeyler planlamazlar ve yapmazlar, çok dürüst, çok ahlâklıdırlar.

Onların kitabında suikast tipi şeyler de yer almaz.

Güldür Güldür Show’da (Tarkanvari Kara Mesut’un hanına, hanesine tecavüz ettiği) hancı İbrahimus’un “Hanıma tecavüz ettiniz” diye feryat etmesine yol açan türden sapıkça işler onların kitabında yazmaz.

Böyle işler akıllarına bile gelmez.

Ancak, bazı FETÖ’cüler gibi yurtdışına kaçmış hainler Atatürk tipi “namus” abidesi devlet görevlilerine, tutuklanmış FETÖ'cü kadınlardan bazılarına yapılan muamele hakkında böylesi iftiralar atabilirler.. Aldırmayın.. Ne mutlu Türküm diyene!. Bir Türk dünyaya bedeldir.. Türküm doğruyum çalışkanım…]

*

Bu söylediklerimizi detaylandırmak, derin analizler yapmak mümkün, fakat gerek yok.. Anlayana sivrisinek saz.

Ancak, şunu biliyoruz: Erdoğan, Filistin konusunda bedel ödemesini gerektirecek herhangi birşey yapmadı.. Bedel de ödemedi.

İktidarının ilk yıllarında Yahudiler’le yediği içtiği ayrı gitmiyordu.. Onlardan madalya vs. alıyordu.

Burada kritik dönemeç Aralık 2008.. O ay İsrail bir kalleşlik yaptı, Erdoğan’ı “ofsayt”a düşürdü.. Gazze’ye yaptığı saldırıya Erdoğan vize vermiş gibi bir izlenim uyandırdı.

Erdoğan, bu durum karşısında “saf seçmek”, İsrail’e tepki göstermek zorunda kaldı.

İsrail’le arası bozuldu.. Arası bozulmasaydı bu defa Necmettin Erbakan ona bedel ödetecek, onu “yahudi hortumu, maşası, uşağı, işbirlikçisi, acentası” olarak damgalayıp bütün imajını yerle bir edecekti.

İşte Erdoğan’ın ödediği bütün bedel bu..

Şimdi bize tutmuş “Bedel ödedim” diyor. Hangi bedel?.

*

Bir de suikast konusu var..

Burda kastedilen Bediüzzaman gibi zehirlenenler, Prof. Mahmud Esad Coşan Hoca gibi “tır”larla tokuşturulan, hurdahaş edilenler değil.

Sümeyye Erdoğan böyle bir konuda gazetelere manşet olmuştu.

Teferruatına girmeyelim.

*

Erdoğan’ın hiç hayırlı işi yok demiyoruz, fakat yanlışları tüm doğrularını götürüyor, ve geride devasa bir yanlış yığını kalmaya devam ediyor.