Dinî konularda yazıp konuşmak, görüş beyan etmek, başka konularda yazıp konuşmaya benzemez.
Tek bir derdiniz olmalıdır, hakikati söylemek. [Başka dertleriniz de olabilir de, bu sizi, hakikati/doğruyu söylemekten alıkoymamalı, yanlışa meylettirmemelidir.]
Niyetiniz sadece bu olmalıdır [doğrudan sapmamak olmalıdır].
İşin içine başka kaygılar girince sapıtır ve sözünüze itimad eden insanları saptırırsınız.
Ahiretinizi de mahvedersiniz.
*
Hayrettin Karaman, dâru’l-harb konulu yazısında, mesele ile ilgili olarak kendisinden farklı düşünenlere böyle bir niyet bozukluğu atfediyor.
Önce, rüşvet-i kelâm kabilinden, bu konuyu sorgulayanlar arasında “iyi niyetli” bazı insanların da bulunabileceğini ifade ediyor.
Sonra da, meseleyi getirip olmadık yerlere bağlıyor.
Bunu yaparken de gayet rahat.
Evet, Karaman’ın Yeni Şafak gazetesinin 21 Haziran 2020 tarihli sayısında yer alan “Dâru’l-harb konusu” başlıklı yazısında şunları söylediği görülüyor:
Bundan altmış yıl öncesinden beri bu soru bana ve tabii diğer ilgililere soruluyor. Elbette soranlar arasında iyi niyetli ve öğrenmek isteyen insanlar da vardır. Ancak genel olarak bu soru masum bir soru değildir. Soranların önemli bir kısmının maksadı, Türkiye ve benzeri ülkeleri dâru’l-harb ve kâfir ülke ilan etmek, sonra yetkisi kendinden menkul veya yetkisiz kişiler tarafından seçilmiş bir kişiyi halife, Mehdî, Îsâ ilan etmek, onun etrafında toplanıp İslâm ve ümmet düşmanı kâfir ülkelerden ve istihbaratlarından aldıkları destek ile ülke içinde terör eylemleri yapmak, “Allahu ekber” diyerek kâfir ilân ettikleri Müslümanları boğazlamak; kadın, çocuk, yaşlı demeden ele geçirdikleri aciz insanlara esir muamelesi yapmaktır.
*
30 sene önce böyle bol keseden atıp tutamaz, esip gürleyemezdi.
Çünkü henüz Türkiye Hizbullahı denilen (Özel Harp ve MİT güdümlü, tabiri caizse “iti ite kırdırmak için” PKK‘ya karşı kurulmuş) terör örgütü imal edilmemişti.
(Eski Hizbullahçılar yıllar sonra Peygamber Sevdalıları diye şiirli, ilahili Mevlevîvari mevlid kandili kutlamaları yapmaya başladıklarında, MİT‘in bu hareketin kalıntılarını ve mevcut potansiyeli değerlendirmek, ortaya çıkan boşluğu bu defa “yasal” şekilde doldurup “kullanmak” ve eski militanları başıboş bırakmayıp “sisteme dahil etmek” için bunlara parti kurduracakları tahmininde bulunmuş ve bunu açıkça yazmıştık. Tabiî önce bunların imajlarının kamuoyu önünde ilahilerle, şiirlerle, “gözlerde kalan veya kalmayan” sevda vs. ile düzeltilmesi gerekiyordu.)
Evet, Hayrettin efendi 30 yıl önce bu kadar rahat esip gürleyemez, içini bu kadar açık bir biçimde dökemezdi.
Çünkü, IŞİD’in başındaki Ebubekir Bağdadî adlı soytarı CIA tarafından hapishanede keşfedilip piyasaya sürülmemiş, malum icraatını sergilememişti.
Şimdi, bu kötü örneklerin gölgesine sığınarak, sû-i misalin emsal olmayacağını gözardı ederek, dâru’l-harb meselesi hakkında kendisi gibi düşünmeyenleri Allah yarattı demeden dövüyor.
*
Karaman, yukarıya aldığımız ifadelerinde “Türkiye ve benzeri ülkeleri dâru’l-harb ve kâfir ülke ilan etmek”ten söz ediyor.
Kâfir olmamak, mümin-müslüman olmaktır.
Türkiye Cumhuriyeti Devleti (İslam nokta-i nazarından) kâfir ülke değilse, müslüman (yani Allahu Teala’ya, O’nun hükümlerine teslim olmuş) ülke demektir.
Bir defa bu, Türkiye’yi İslam devleti ilan etmek, laikliğe aykırıdır. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nı tanımamak anlamına gelir.
*
Hukuk ilkesi olarak, gerçek ya da hükmî şahısların (tüzel kişilerin) kendi beyanı esastır.
[Mecelle kaidesi: "Kişi ikrarıyla ilzam olunur." Karaman "usul" edebiyatı yapıyor ya, al sana usul ilkesi! İkrar söz konusu olduğunda artık delil ve şahit getirmeye gerek kalmaz.]
Türkiye Cumhuriyeti Devleti, kendi beyanına/ikrarına göre, bir İslam devleti değildir, “Atatürk milliyetçisi ve laik (siyasal dinsiz)” bir devlettir.
Devlet idaresi söz konusu olduğunda din (İslam, Allahu Teala’nın emir ve yasakları) diye birşey tanımamakta, bunun istenmesini bile “tehlike” kabul etmektedir.
Tabiî ki bu, resmî ideolojiye göre çağdaşlık/uygarlaşma, İslam’a göre ise küfür (gerçeği tanımama, gerçeği örtme, Allahu Teala’ya şirk koşma, kâfirlik) anlamına gelmektedir.
Soru şu: Türkiye’yle ilgili olarak bu gerçeğin söylenmesi, yani Türkiye’nin İslam devleti/cumhuriyeti olmadığının (dolayısıyla küfür devleti olduğunun) açıklanması, Hayrettin efendiyi neden rahatsız etmektedir?
*
İhsan Süreyya Sırma şöyle bir hatırasını anlatıyor:
… Allah rahmet eylesin, bir Mela Ali vardı Van’da.. Çok büyük bir hocaydı. Rahmetli Erbakan Hoca çok mühim meselelerde onu uçakla getirtir; sorar geri gönderirdi. Türkçe’yi sonradan öğrenmiş, … Arapça’sı çok iyiydi. Muazzam bir vahiy kültürü vardı…. Bir bayramda, Beşir Atalay Bey’le Van’a gidip Molla Ali’yle bayramı yapalım, diye bir karar verdik…. Oraya ulaştığımızda Hoca namazı kıldırmış, eve geçmişti. Hoca’nın bir salonu vardı. Oturmuş, suratı beş karış.. “İstemiyorsan gidelim, bu ne surat böyle bayram sabahı? Böyle surat edeceksen biz gidelim” dedim. “Sizinle alâkası yok, kendime kızıyorum. Bu genç, Ankara’dan gelmiş, birşeyler soruyor. Sorduğunu dahi anlamıyorum, onun için kendime kızıyorum” dedi…. “Gel oğlum, gel bakalım.. Hoca’ya ne soruyorsun?” dedim. “Hocam, ben Ortadoğu Teknik Üniversitesi’nde okuyorum … Hoca’yı duymuştum….” “Peki sorun ne?” dedim. Soru “ülke”. “Darü’l-İslam, darü’l-harb” meselesini soruyor. Ama “ülke” diyor, Seyda [Molla Ali Hoca], “ülke”nin ne olduğunu bilmiyor. “Seyda! Bu, dâr meselesini soruyor” dedim. “Öyle mi, gel oğlum gel. Kâğıdın kalemin var mı?” dedi…. Yazdırdığı cümleyi aklımda tutuyorum: … “Ülke… virgül…” Noktalamasını da söylüyor. “Başkalarının değil… Noktalı virgül… Benim ilkelerimin uygulandığı yerdir… Nokta.” [ÜLKE (VATAN), BAŞKALARININ DEĞİL; BENİM İLKELERİMİN (ŞERİAT’İN) UYGULANDIĞI YERDİR.]
(Adnan Demircan, İhsan Süreyya Sırma Kitabı, İstanbul: Beyan, 2018, s. 136-8.)
*
Başka bir örnek: Seyyid Abdülhakîm Arvasî k. s..
Şöyle diyor:
Dâr’ül-harb diye, ahkâm-ı şer’iyyenin (Şeriat hükümlerinin) cârî (yürürlükte) olmadığı memâlike (memleketlere) denir.
Ahkâm-ı şer’iyyenin cârî olmadığı ülke (ahali olarak) ister müslümân ister müslümândan gayri kimselerle meskûn olsun dâr’ül-harbdir.
Ahkâm-ı şer’iyyenin cârî olduğu yerler dâr’ül-İslâm’dır. Ahâlî gerek müslim ve gerek gayrimüslim olsun.
Bu cereyândan (carî/yürürlükte olmadan) murâd, mehâkim (mahkemeler) ve hukûmetce olan cereyândır.
Yoksa eşhâs (bireyler) beyninde (arasında) cereyân-ı ahkâma (hükümlerin yürürlükte olmasına) bu bâbda (konuda) hüküm yokdur (itibar edilmez).
Zîrâ şahs-ı müslim[in] (müslüman kişinin) her ne zamân ve mekânda olursa olsun ahkâm-ı şer’iyye ile âmil olmasına bir mâni’ yokdur.
(http://buyukveli.com/efendi-hazretleri-nden/muhtelif/74-d%C3%A2r-%C3%BCl-harb-ve-d%C3%A2r-%C3%BCl-isl%C3%A2m)
*
Demek ki neymiş, Türkiye dâru’l-harpmiş.
Bunu ben söylemiyorum. Seyyid Abdülhakîm Arvasî k. s. söylüyor.
Dâru’l-harp olduğu için resmî ideolojiye dolaylı ifadelerle onay vermeyen, devlete, yani siyasetçi/bürokrat tanrılaştırılmış ekabire devletin laikliğini/dinsizliğini umursamadan biat etmeyenlere bu ülkede bazı zamanlar yaşama hakkı bile çok görüldü.
Görünüşte fikir ve inanç hürriyeti tanınırken perde arkasında, ideolojik anlamda tehlikeli bulunanlar zehirleme, trafik kazası vs. gibi usturuplu yöntemlerle ortadan kaldırılmaya çalışıldı.
Psikolojik harp, taşeron terör örgütlerinin, mafyanın vs. kullanılması gibi “konvansiyonel olmayan harp biçimleri” kesintisiz bir biçimde sürdürüldü. Faili meçhuller bunun sonucuydu.
Takip, taciz, tuzak, örtülü ya da açık tehditlerle yüzleşmek zorunda kalanlar oldu.
*
Seyyid Abdülhakîm Arvasî k. s.’nun sözlerine dönelim.
İfade ettiği gibi, müslüman bireyin davranışlarının, daru’l-harbde bile, azimet ya da ruhsat şeklinde, Şeriat’in sınırları içinde gerçekleşmesine bir engel yoktur.
Hatta, bir müslüman, fiilen öldürülme ya da yaralanma tehlikesi yaşadığında küfür söz söylese bile, kalben razı olmamak şartıyla, Şeriat sınırları içinde kalmış olur.
Beldenin daru’l-harb olması, orada müslümanın mutlaka savaşmak zorunda olması veya fiilen savaşıyor olması anlamına da gelmez.
Daru’l-harp, İslam’a ve müslümanlara karşı açık veya örtülü bir biçimde savaş açılan, aşikâre ya da gizli biçimde (özel harp yöntemleriyle, gizli servisler ve taşeronları marifetiyle) düşmanlık yapılan yerdir.
*
Bir ülkede İslam’ın tam ve eksiksiz biçimde, çarpıtılmadan, olduğu gibi anlatılması ve hayata geçirilmesi için çalışılması “yasalar çerçevesinde” (yani yasaların ve devlet kurumlarının himayesi altında) mümkün değilse, kanun baskısı ve sınırlaması ile karşılaşılıyorsa, orası kesinlikle daru’l-harptır.
Orada, Allah’a c.c. ve Resulü’ne savaş açılmış demektir.
Önce Diyanet İşleri Başkanlığı (Süleyman Soylu’nun ifadesiyle “sıkıysa, sıkıyorsa”) camilerde Şeriat konulu bir cuma hutbesi okutsun, sonra Hayrettin Karaman çıkıp böyle konuşsun.
*
Evet, Hayrettin efendi, vakıayı çarpıtıyor.
Bir defa, bir kişiyi halife, Mehdî, Îsâ ilan etmek için önce bir ülkeyi daru’l-harp ilan etmek gerekmez.
Mesela Sudan Mehdîsi, Sudan’ı daru’l-harp mi ilan etmişti?
(...)
Birilerini Hz. İsa ilan etmeye gelelim..
Bir İsa‘mız var, Hasan Mezarcı.. (Emekli İsa’mız Mehmet Ali Ağca‘yı saymıyoruz.)
Hayrettin efendiye bakılırsa, Hasan Mezarcı’nın şu sıralarda etrafında adam toplamaya çalışıyor olması gerekiyor.
Yabancı istihbarat teşkilatları da, akıl hastanelerinde yani tımarhanelerde kurulan örgütler oldukları, ajanlarını seçerken adaylardan “tımarhane yeterlilik belgesi” getirmelerini istedikleri için, Hasan Mezarcı’yla işbirliği yapmak için sıraya girmiş olmalılar.
Biz farkedemiyorsak suç bizim, Hayrettin efendi ne yapsın!
*
Ha, Hayrettin efendinin bir de Mehdî ilan etme keşf ü kerameti var..
Nazar değmesin, bu ülke Mehdîsiz de kalmadı.
En meşhurları Adnan Oktar..
Nurcuların bir bölümüne göre de (kendisi aksini söylediği halde) Bediüzzaman “beklenen Mehdi” idi. (Yani artık başka bir Mehdi gelmeyecek, “siyasal dinsiz” devletlerin istikbali kurtuldu.)
Hayrettin efendiye göre, Bediüzzaman’ın Mehdi olduğuna inanan Nurcuların “Allahuekber” diyerek birilerini boğazlamış olması gerekiyordu.
Adnan’ın da..
Ancak Adnan, Hayrettin efendiden de uyanık olduğu için böyle yapmadı..
Etrafında insan toplamasına topladı da, özellikle nisa taifesini toplamayı, onlarla çiftetelli oynayıp dans etmeyi daha çağdaş buldu..
İslam’ı bu yönde güncellemek için acayip atraksiyonlar icra etti.
Uzun süre keyfe mâ yeşâ, ferih fahur Mehdîlik yaptı, karışan görüşen olmadı.
Sonunda hakkındaki şikâyetler ayyuka çıktı, Arş’a kadar yükseldi, Mehdîliği değil fakat şüpheli sıfatıyla soruşturma konusu yapıldığı adi suçlardan dolayı tutuklandı.
Suçlandığı konular arasında Allahuekber diyerek adam boğazlama da, karı kızla televizyon ekranında dans etme de yok.
Bu şekilde dans etmek, Atatürkçü bir eylem olduğu için suç değil.
Çağdaşlık.
*
Nerdeyse unutuyorduk, bu ülkenin bir de “Son Peygamber” s.a.s.’den sonra gelen bir (tuluatçı görünümlü) post-nübüvvet peygamberi vardı: İskender Evrenesoğlu.
Bu soytarı da, Türkiye’nin daru’l-harp olup olmaması gibi konularla ilgilenmemiş bulunmasından kaynaklanıyor olsa gerek ki, tıpkı Adnan Oktar gibi, Hayrettin efendinin radarına yakalanmadan gönlünce peygamberlik yaptı.
Karışan görüşen, hakkında istihbarat teşkilatlı, gizli servisli komplo teorileri üreten olmadı.
Gerçi 28 Şubat sürecinde ismi akredite zamane şeyhlerinden Ömer Öngüt’ünkiyle birlikte geçmişti.
Öngüt, Kemalistlerle ortak bir düşmana sahipti: Erbakan.
Bu yüzden, rejimperestlerin doğal müttefiki durumundaydı.
28 Şubat süreciyle ilgili belgelerden, darbeci taifesinin (BÇG vs.), siyasal İslamcılara karşı (ki siyasal İslamcılar daru’l-harp gibi konuları yok saymayanlardı) Ömer Öngüt ve İskenderkebapoğlu gibilerden yararlanılması yönünde karar aldıkları anlaşılıyordu.
Belgelere göre, bunlardan yararlanmak isteyenler ABD ve İsrail gibi kâfir ülkeler ve onların istihbarat örgütleri değildi.
*
Hayrettin efendinin “İslâm ve ümmet düşmanı kâfir ülkelerden ve istihbaratlarından aldıkları destek” ifadesine gelelim..
28 Şubat‘ta bunu kim yapmıştı?
Senin Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin MİT’i ile TSK’sı..
Türkiye’nin daru’l-harp olduğunu söyleyenler değil.
(Karaman'ın zırvalarına verdiğimiz cevapların devamı için bakınız: https://seyfisay.blogspot.com/2023/03/darul-harb-konusu.html
İlk yayınlanma tarihi: 24 Mart 2023)
