"BİLİN Kİ HAYATINIZ TEHLİKEDEDİR"
Yeni Akit gazetesi
yazarı Ahmet Varol, 4 Mayıs 2024 tarihli yazısında, 3 Mayıs 2024 günü vefat
eden İsam el-Attar’ı konu edinmiş bulunuyor.
Şunları söylüyor:
“Suriye’deki
Müslüman Kardeşler’in kurucu lideri Mustafa Es-Sıbai 1957’de, bazı sağlık
sorunlarından dolayı görevi sürdüremediği için cemaatin liderliğini Şamlı ve
1927 doğumlu Isam El-Attar’a devretmişti. Onun cemaatin liderliğine geçtiği
sırada Suriye rejiminin Müslüman Kardeşler’e yönelik baskı ve zulüm
uygulamaları da ciddi şekilde artmıştı. Dolayısıyla henüz gençlik yıllarını
yaşayan Isam El-Attar bu cemaati çor zor ve sıkıntılı bir dönemde yönetmiştir.
… 1961’de baskıların nispeten yumuşaması üzerine seçimlere ve parlamentoya
girebilen Müslüman Kardeşler, 1963’te Baas Partisi’nin darbesi
sonucu yeniden baskılara maruz kaldı ve El-Attar da vatanından sürgün
edildi. O tarihten bu yana sürekli vatanından uzakta, gurbet hayatı
yaşadı.
“Vatanından
çıkarılan El-Attar daha sonra Almanya’ya yerleşti. Ancak Suriye’deki zulüm
rejimi ve Baas diktatörlüğü onun peşini bırakmadı. Ailesiyle birlikte
Almanya’nın Aachen şehrinde ikamet ettiği apartmanda 1981 yılında düzenlenen
bir suikastta eşi Bennan Et-Tantavi şehit edildi. …. Baas rejiminin cinayet
şebekesi kendisine de birkaç kez suikast teşebbüsünde bulundu ama
başarılı olamadı.
“Isam
El-Attar, Suriye’deki Müslüman Kardeşler’i 1970’li yıllara kadar sürgünden
yönetmeye devam etti. …”
(https://www.yeniakit.com.tr/yazarlar/ahmet-varol/isam-el-attarin-ardindan-45290.html)
Görüldüğü gibi, Suriye’de yaşananlar
Türkiye’de yaşananlara bir nebze benziyor.
Müslüman Kardeşler
Suriye’de seçimlere ve parlamentoya girebilmiş.
Türkiye’de de Erbakan’ın Refah Partisi
seçimlere girip iktidar ortağı olabildi.
Suriye’de Baas Partisi darbe yapmış..
Benzer şekilde Türkiye’de de 28 Şubat darbesi ile Erbakan’ın partisi derdest
edildi.. Kapatıldı.. Kendisi de siyasî yasaklı hale getirildi..
Erbakan, adamlarına yeni bir parti (Fazilet
Partisi’ni) kurdurdu, fakat bu da “Refah’ın devamı” denilerek
kapatıldı..
O arada AK Parti kuruldu ve
Erbakan’ın partisinin hem tavanı hem tabanı bu partiye kaydı..
Dolayısıyla Fazilet’in yerine kurulan Saadet
Partisi bir tabela partisi olarak doğmuş oldu..
O, kapatılmadı, çünkü tabela partilerine
yaşama imkânı verilmesi, “Memlekette demokrasi var” palavrasının revaçta
tutulabilmesi bakımından işlevsel ve yararlıydı.
*
Ancak, Erbakan, İsam el-Attar gibi
ülkesini terk etmiş değil..
Suikaste
de uğramadı..
[Uğradı da, “itibar suikasti”ne
uğradı..
Bir “kayıp trilyon” davası icat edildi,
Erbakan’a hırsız muamelesi yapıldı, ve sürekli olarak “hapis korkusu” ile
yaşamak zorunda kaldı..
Ancak, Refah Partisi’nin eski
milletvekillerinden Hasan Hüseyin Ceylan Erbakan’ın ölümünün, Özal’ınki
gibi zehirlenmeden kaynaklandığını iddia etti, fakat buna itibar eden
çıkmadı.
Bu arada şunu da söyleyelim: İsam el-Attar’ı
fikriyat.com yazarı Mustafa Özcan da 5 Mayıs 2024 tarihli
yazısında konu edindi ve onun Almanya’daki hayatı hakkında şunu yazdı:
“Münir Gadban gibi
yaşayarak demokrasinin faziletlerini idrak etmiştir. Demokrasinin özgürlüğe
açılan medeni bir kapı olduğunu fark etmiştir.”
O demokrasi Alman demokrasisi olduğuna
göre, bu faziletler Almanya’nın fazileti oluyor.
Doğal olarak özgürlüğe açılan medeni kapı
da Almanya..
Aynı Mustafa Özcan’ın İran
konusundaki tavrını da biliyoruz..
Öte yandan, Yeni Şafak
yazarı İsmail Kılıçarslan, 7 Mayıs 2024 tarihli yazısında şunu diyor:
“Her ne kadar İsrail’in silahlarının yüzde 30’unu tek başına
temin eden Almanya’nın kucağında oturan (ve tabii Almanya’ya tek kelime
edemeyen) FETÖ-PKK kırması etki ajanları ile İran’ın içerideki
gönüllü beslemeleri meseleyi çok bulandırmış olsalar da Türk firmaları ile
İsrail arasındaki ticarete muttali olur olmaz tavır alan yine biz olduk.”
Söylemediği
şu: Bu ticarete, yurtdışından yayın yapan FETÖ’cüler ile İran’ın “içerideki
gönüllü beslemeleri” sayesinde muttali oldu..
Meseleyi
hepimiz onlardan öğrendik.
Ayrıca Türkiye’yi,
gecikmeli de olsa bu tür adımlar atmaya iten etkenlerden birisi, İran’ın
uzlaşmaz tavrı karşısında ofsayta düşüyor, samimiyeti sorgulanır hale geliyor,
İslam dünyasında itibarsızlaşıyor olması..
İran’ın
oyun bozanlığı olmasa “El kârda gönül yarda” diyerek yollarına rahatça
devam edebilecekler..
Evet, FETÖ’cüler
söz konusu olduğunda “hainlerin hamisi” olarak görülebilen Almanya,
Mustafa Özcan’ın yazdığı gibi, mevzu değiştiğinde beyaz faziletler ülkesi
ve de özgürlüğe açılan kapı haline gelebiliyor.
Yine, mevzu
değiştiğinde, mesela Afganistan ve Taliban haline geldiğinde, İsmail
Kılıçarslan gibi “akredite” ve de aynı zamanda “besleme” tüccar yazarlar Haçlı
taifesiyle, NATO’cu güruhla, ABD ve Almanya ile, uyuzsal ulusal (yerli-milli) “çağdaş
uygarlıkçı” zerzevatla aynı dili kullanarak Afganistan’ın fakir, mazlum ve
gariban samimi mücahitlerine pis bir üslupla saldırabiliyorlar.]
*
Erbakan, 28 Şubat darbesi yüzünden
İsam el-Attar gibi ülkesini terk etmedi.. Fakat terk etmek zorunda kalan biri
vardı: Prof. Dr. Mahmud Esad Coşan Hoca.
Esad Efendi’nin bir değil iki “rejimsel
günah”ı vardı..
Birincisi, Muhsin Yazıcıoğlu’nu
Erbakan’ı desteklemeye ikna ederek Refah Partisi’nin iktidar olmasını
sağlamış olmasıydı.
İkinci günahı ise, 28 Şubat’ın hemen
akabinde, İslâm Dergisi’nin Mart 1997 tarihli sayısında
yayınlanan “Darbe Tahrikçilerine Dikkat!” başlıklı yazısıyla hükümete
yönelik bu postmodern darbeye sıcağı sıcağına tepki göstermiş olmasıydı.
Ayrıca, Yazıcıoğlu’na “Türkiye
İran olmayacaktır, Cezayir olmayacaktır, fakat Suriye de olmayacaktır. Buna
müsaade etmeyeceğiz” açıklamasını yaptıran da oydu.
Esad Efendi İslâm Dergisi’nin
Mart 1997 tarihli sayısında şunları yazmıştı:
“Bir kısım hain ve zalim basın-yayın ile onları
kışkırtan ve destekliyenler çok tehlikeli işler yapıyor, ateşle oynuyorlar.
Yaptıkları işlerden, uyandırdıkları fitne ve fesatlardan, çevirdikleri entrika
ve dolaplardan çok büyük zararlara uğrayabilirler. …
“Bunlar Hükümet'e karşı ta başından beri bir garip
düşmanlık içindeler. Kurulmasını engellemeğe kalktılar; ne yaptılarsa olmadı,
kösteklemeği başaramadılar. Şimdi de yıkmağa çalışıyorlar, ama çok gizli,
çok dolambaçlı, çok maskeli yollardan... Ramazan'da çok çirkin işler
yaptılar [Müslüm Gündüz, Fadime Şahin, Ali Kalkancı, Aczimendebur
katakullileri], o zaman halkımıza yazdık, ikazda bulunduk. O
düzenbazlıklara da aylar önceden beri hazırlandıkları sonradan ortaya çıktı
[Aczimendeburların yüzde kırkının asker olduğu ortaya çıktı. Kaç tanesinin
MİT’çi olduğu ise doğal olarak bilinmiyor]. Maksatları iktidar ortağını
lekelemek, dayandığı müslüman tabanından onu mahrum etmek idi. Silah geri
tepti, oyunlar ortaya çıktı, kendileri mahcup oldular.
“Şimdi de orduyu ve askeri kışkırtma peşindeler, darbe
tahrikçiliği yapıyor, demokrasiyi rafa kaldırtmaya çalışıyorlar, anayasal suç
işliyor, kendi idam fermanlarını kendileri imzalıyorlar. Gazetelerde
sıralanan çirkin istekleri, kötü niyetlerini çok iyi gösteriyor; demokrasi,
insan hak ve hürriyetleri yönünden hepsi birer facia ve felaket! Ne korkunç ve
menfur insanlar, bunlar ya Rabbi! İnşaallah, ve muhakkak ki ordu bu oyuna
gelmez; çünkü millet buna hiç mi hiç razı olmaz, asla fırsat vermez,
kazandığı hak ve hürriyetlerin elinden alınmasına kesinlikle göz yummaz.
Emareler ve ibretli olaylar ortadadır. Önce ülke karmakarış karışır; sonra
iş, bölgeye yayılır, İsrail'e kadar dayanır; o da yaptıklarına bin kere pişman
olur. Çünkü bu işlerle onun gizli ilişkilerini birçok aydın ve
uyanık kişi çok iyi biliyor.
“Bu tahrikkar ve baskıcı gidişin, müslümanları
sindireceğini sanan Avrupa ve Amerika'daki gizli merkezler de yanlış
hesap yapıyorlar, Türkiye'deki ajan ve uzantıları da.. …
“Müslümanlar sulhçudur, ama ne dereceye ve ne zamana
kadar? …
Görüldüğü
gibi Esad Efendi darbecilere aba altından da değil, üstünden sopa gösteriyordu.
O
günlerde Türkiye’de darbeye hiç kimse bu üslupta ve açıklıkta tepki
göstermedi.
Gerçekten,
Prof. Dr. Mahmud Esad Coşan Hoca, yiğit adamdı.. Mangal gibi yüreğe
sahipti.
“Zor
zamanda konuşma” edebiyatı yapan artistlik meraklısı bir boşboğaz geveze
değildi, herkesin tırsıp sustuğu, sindiği zor zamanda konuşmuş olan
adamdı.
Allah
rahmet eylesin, mekânı cennet olsun!
*
Peki
(Esad Efendi’nin sözünü ettiği) İsrail’in, ve Avrupa ile ABD’deki gizli
merkezlerin Türkiye’deki ajan ve uzantıları (acentaları) kimlerdi?
Maalesef
o kişiler, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin komuta kademesindeki bazı hainler
ile onları kışkırtan, onlara akıl veren MİT’çi “ajanlar”dı.
Bunu
Nazlı Ilıcak 28 Şubat darbesiyle ilgili “Demokrasiye İnce Ayar”
adlı kitabında anlattı.
Olayın
özeti Müyesser Yıldız’ın şu cümlelerinde gizli:
“28 Şubat davasının 106 celsesinden
103’ünü izlemiş, binlerce sayfalık klasörleri okumuş birisi
olarak hemen şunu belirteyim:
“ ‘Sermayeyi renklere ayıran’ TSK
değil MİT’ti. Dahası ‘irtica’ raporlarını
hazırlayan, önce dönemin Cumhurbaşkanı merhum Süleyman Demirel’e, ardından
Genelkurmay’a ve nihayetinde MGK’ya brifingler veren, özetle ‘28
Şubat'ın düğmesine basan da MİT’ti.”
(https://muyesseryildiz.com/2022/05/10/kozmik-odada-fetocu-28-subatta-degil-oyle-mi/)
*
Peki
MİT’teki ajanlar bunu Esad Efendi’nin yanına koydular mı?..
Ne
gezer!..
Farklı
kanallardan tehditler ve tepkiler yağmaya başladı.
Mesela 4 Nisan 1997 günü vefat eden Alparslan
Türkeş’in cenazesine katıldığında, (İskenderpaşa Cemaati mensubu BBP milletvekili İsmail Durak Ünlü’nün
şahitliğine göre) Türkeş’in halefi Devlet Bahçeli ona hakaret etmiş ve kovmuş bulunuyordu.
(Evet, Esad Efendi’nin postuna kurulan oğlu
Nureddin, yıllar sonra bu Bahçeli’ye borcunu ödeyecek, “ ‘Bozkurtlara’ fırsat ver, yol ver, OY ver...” diyerek
bir putperest toteminin cazgırlığını yapacaktı.)
Devlet Bahçeli’nin tavrı, kendisi hakkındaki MİT’çilik
rivayetleri gözönüne alındığında yadırganacak birşey değil..
Esad Efendi o Nisan ayında
Türkiye’yi terk etti ve bir daha da dönmedi.
Dönemedi.
*
Ancak, Esad Efendi 2000 yılında, vefatından beş
ay önce, hac sırasında Hicaz’da cemaate şunu söylemiş bulunuyor: “MİT’ten
birileri geldi bana bazı tekliflerde bulundular.. Kabul etseydim siz de
rahat ederdiniz, fakat kabul edilecek şeyler değil.” (Esad Efendi’nin
bunları söylemiş olduğunu, o yıl hacca giden Av. Yalçın Ünal, bana ve Av.
Kemal Yavuz Ataman’a hac dönüşünde söylemiş bulunuyor.)
Söz konusu hacdan bir iki ay önce (2000 yılı
ortalarında) Esad Efendi İsveç’teydi ve Rafet Candemir’in telefonu
vasıtasıyla kendisiyle görüşmüştüm.. Bana, İsveç’e gelmemi emretmişti..
(Sigortam olmadığı için vize başvurusu bile yapamadım… Yol param bile yoktu ya
neyse, borç para bulabilirdim.)
Eylül ayı sonu ya da Ekim ayı başında (haccın
akabinde) ise Kemal Kaptaner beni arayıp, Hocaefendi’nin ABD’deki cemaat
mensuplarına beni ABD’ye yerleştirmeleri talimatını vermiş olduğunu söylemişti.
(ABD’deki kardeşler, Allah razı olsun, yol harçlığı gönderdiler. Fakat bu da,
vize alamadığım için gerçekleşmedi.)
Ne var ki, Esad Efendi’nin beni neden yurtdışına
çıkarmaya çalıştığını ancak 16 yıl sonra anlayabildim..
2016 yılı sonbaharında beni ziyaret eden (Siyasal
Bilgiler’den sınıf arkadaşım, Almanya’da mukim) Hacı Murat, Esad
Efendi’nin benim yurtdışına çıkarılmam teklifini önce Almanya’dakilere yapmış
bulunduğunu söylemişti.. Kendisinin ve Avustralya’dan Mehmet Ali Torlak’ın da
içinde bulunduğu bir topluluğa benim için, “Ben bu çocuğun canından endişe
ediyorum.. Her yerde MİT bunun karşısına çıkıyor” demiş durumdaydı.
Aklıma takılan soru şu: Esad Efendi’nin Hicaz’da
hac sırasında sözünü ettiği MİT görüşmesinde benim bahsim de geçmiş
olabilir miydi?..
Geçtiyse, MİT’çilerin hakkımda söyledikleri mi,
Esad Efendi’nin ciddi şekilde kaygılanmasına neden olmuştu?
*
Tabiî ki Esad Efendi Almanya’da benim hakkımda
bunları söyledikten sonra MİT canibinden bana gelecek (birilerine havale edilip
ihale edilmiş) “taşeronlu” bir suikast, “faili meçhul” değil “faili
malum” olurdu.
Ancak, demokrasiler fazilet rejimiydi ve demokrasinin
faziletleri gibi çareleri de tükenmezdi.. Hayattan yorulmuş olanlar için zehirleme
ve trafik kazaları gibi “doğal görünümlü” yaşam emekliliği hizmet
seçenekleri de mevcuttu.
Nitekim, Esad Efendi söz konusu haccından beş ay
sonra, 4 Şubat 2001 tarihinde, Avustralya’da yaşadığı bir trafik kazasında
hayatını kaybetti.
O sırada kimse Esad Efendi’nin bir suikaste
kurban gitmiş olabileceğini söylemedi..
Söylenseydi, o konjonktürde baş şüpheli, ("dış güçler" kökenli 28 Şubat'ın yurtiçindeki mümessili/acentası, işbirlikçisi ve koordinatörü) MİT’ti..
“Faili meçhul (gizli)” işlerden en iyi onlar anlardı.
Ve o sırada iktidarda “Bahçeli, Mesut
Yılmaz ve Ecevit’in 28 Şubat hükümeti” vardı.
İki yıl sonra ise artık iktidar makamı AK
Parti’nin (Erbakan’ın talebelerinin, eski ekibinin, 28 Şubat’ın “mağdur”larının)
elindeydi.
Ve birdenbire Esad Efendi’nin bir suikaste
kurban gitmiş olabileceği dedikodusu çıkarıldı.. (Avustralya’da önceden de, kendisini S.
G. sahte ismi ile tanıtmış olan şahıs etrafında birtakım şüpheler dile
getirilmişti, fakat Türkiye’de pek kimsenin gündeminde yoktu.)
Evet, AK Parti dönemi başlayınca, "Esad Efendi suikasti"yle ilgili (MİT'i denklemden düşüren, unutturan, hatta aklayıp paklayıp tertemiz en beyaz yıkayan) senaryolar dillendirilmeye başlandı.
Mesela gazeteci Arslan Bulut, “Türk
istihbarat kaynakları”na dayanarak, Esad Efendi’nin İngiliz istihbaratı
tarafından öldürülmüş olduğunu yazdı.. (Arslan Bulut’un “kanka”sı “yalan
rüzgârı” Doğu Perinçek ise 1997 yılında, Esad Efendi’nin İngiliz
istihbaratından para almış olduğunu yazmıştı.. Bunun üzerine Doğu Perinçek
hakkında bir yazı kaleme almıştım ve beni mahkemeye verip o günün parasıyla 3 milyar TL [bir daire parası] tazminat talep etmişti.)
Sonradan Türk istihbarat kaynaklarıyla
“iltisak”lı başka yazarlar da koroya dahil oldular.. “İngiliz istihbaratı
tutmadı, Vatikan verelim” hesabı “Esad Efendi’yi Barnabas İncili’nden
dolayı Katolikler öldürdüler” diye bir Dan Brownvari hikâye ürettiler.
*
İsmailağa Cemaati’nin önde gelen hocaları, 1 Mayıs 2024 tarihinde
bir basın buluşması yapmış ve bu arada 28 Şubat dönemiyle ilgili bazı bilgiler
vermiş durumdalar.
Toplantıya katılanlardan (Independent
Türkçe’nin genel yayın yönetmeni) Nevzat Çiçek şunları yazdı:
“2001 yılında devletten
olduğunu söyleyen bazı kişilerin Mahmut Efendi'yi can güvenliğini
gerekçe göstererek yurt dışına götürmeye çalıştıklarını, yola
çıkıldığını ancak Mahmut Efendi'nin Edirnekapı'dan ‘Ben öleceksem
burada öleceğim’ diyerek gitmediğini ve götürülecek olan ülkenin Suudi
Arabistan olduğunu belirttiler.”
“Devletten olduğunu söyleyen” bazı kişiler..
Bunlar olsa olsa MİT’çi olabilirler..
Çünkü diğer kurumlar bu şekilde çalışmaz.. Mesela
Emniyet Teşkilatı, “Seni koruyamıyoruz, Suudi Arabistan’a ihraç
edeceğiz” demez.. Bir istihbarata sahipseler tedbir alır, gereğini yaparlar.
MİT’çiler ise, öyle anlaşılıyor ki, “Can
güvenliğin tehlikede” diyerek Mahmud Efendi’ye ve İsmailağa Cemaati’ne
operasyon çekmek istemişler.
Hayır, sene 1997 değil, aradan dört yıl geçmiş,
2001 yılına gelinmiş, ve birileri Mahmud Efendi’ye “can güvenliğinin
bulunmadığını” söylüyorlar. (Haksız değiller.. MİT’in meşhur isimlerinden Mehmet
Eymür’ün “atin.org” adlı sitesinde yazılanlara bakılırsa,
bazı MİT’çiler hem 1990’lı yıllarda hem de 2000’lerde cinayetler işlemişler..
Eymür, şu anda Bahçeli’nin danışmanlığını yaptığı söylenen [dönemin MİT
müsteşarı] Şenkal Atasagun’a ciddi suçlamalar yöneltiyordu.)
Esad Efendi 2001 yılının Şubat ayında hayatını kaybetmiş, İskenderpaşa
Cemaati emin ellere teslim edilmiş, ve ardından sıra galiba İsmailağa’ya
gelmiş.
“İskenderpaşa işi tereyağından kıl çeker gibi
kolayca tertemiz halloldu.. Benzer birşey İsmailağa’da niçin yapılamasın ki?!”
diye düşünmüş olabilirler miydi?
*
Mahmud Efendi için güvenli yer Vehhabî cenneti
Suudi Arabistan’mış, Ehl-i Sünnet diyarı Türkiye değilmiş..
Türkiye niye güvenli değildi?
2001 yılında Mahmud Efendi’yi kim öldürmek, canına kastetmek
istiyor olabilirdi?. Türkiye’deki Vehhabîler mi?
Mahmud Efendi’yi kim niçin öldürsündü?
Her neyse.. Diyelim ki can korkusuyla kalkıp
Suudi Arabistan’a gitmişti, bunun etkileri neler olurdu?
Birincisi, cemaati panikler, tedirgin olur,
korkuya kapılırdı. (İskenderpaşa’da bu oldu.)
İkincisi, birilerine İsmailağa Cemaati için “yurtdışı
bağlantılı, kökü dışarda, yabancılarla işbirliği içinde, Vehhabîliğin etkisi
altında, Selefî eğilimli” vs. türünden ithamlarda bulunma fırsatı verilmiş olurdu.
Üçüncüsü, Mahmud Efendi’nin yokluğunda cemaatteki
bazı isimlerin öne çıkmasının zemini hazırlanmış, meydan boşaltılıp hazır hale getirilmiş olurdu.
Dördüncüsü, böyle bir durumda Mahmud Efendi’nin,
can güvenliğini sağladıkları için “devletin adamları”na minnettar ve
müteşekkir olması beklenirdi.
Suudi Arabistan’a gidecek ve belki şöyle
düşünecekti: “Buraya gelmeseydim muhtemelen ölmüştüm.. Öldürülmüştüm.. Sağolsunlar,
devletin bu adamları benim için ne zahmetlere katlandılar, benim can güvenliğim
için ne fedakârlıklarda bulundular.. Benim canımın derdine düşen yalnız
devletimizin bu adamları.. Gerçek dost kara günde belli olur.”
Evet, onlara inanması durumunda artık onların
güdümüne (istihbaratçıların tabiriyle “kontrol”ü altına) girerdi..
Onu Suudi Arabistan’a götürenler istedikleriyle
görüştürecek, istemediklerini ise kapıdan çevirebileceklerdi.. Tabiî ki Mahmud Efendi’ye de
“Hocam, size suikast yapan çıkabilir, biz önlem alıyoruz, bildiğiniz gibi değil, ortalık maskeli hain kaynıyor” filan
diyeceklerdi.
Hoca’yı abluka altına alıp dünyadan izole
edeceklerdi.
*
Sonra da başlayacaklardı “bilgilendirme”ye ve
“yönlendirme”ye..
Mesela öldüğünde yerine Cübbeli’nin
geçmesini istiyorlarsa Cübbeli ile ilgili müjdeli haberler verecekler, mürit
görünümlü elemanlarına rüyalar anlattıracaklardı..
İstemedikleri adamlar hakkında ise pireyi deve
yaparak kabahat çetelesi sunacak, ihanet hikâyeleri uyduracaklardı.
Gerçekten de Mahmud Efendi Suudi Arabistan’a
gitseydi mesela bir Cübbeli kolayca şeyh olabilirdi.. O dönemde karizması
yerindeydi, (tıpkı Erdoğan gibi hapis yatmış olduğu için) hakka
davetin mağdur fedaisi konumundaydı..
Henüz internetlik kasetleri de yoktu.. Takva
elbisesi lime lime ve delik deşik olmamıştı.
O sırada Mahmud Efendi Suudi Arabistan’da (MİT
açısından mutlu bir tesadüfle) ölseydi, birkaç kişi çıkıp “Hocaefendi bize
kendisinden sonraki şeyhin Cübbeli olduğunu söylemişti” dediğinde, başka
birkaç kişi de rüya anlattığında, İsmailağa’nın aklı başında ve
Cübbeli’nin ciğerini bilen birkaç hocası dışında kimse “Bu işte bir bit yeniği
var” diye düşünemez, Cübbeli’nin şeyhliğini sorgulamayı aklından geçiremezdi..
Üstelik itiraz eden çıkarsa birileri “Demek ki
bunlar Cübbeli’yi kıskanıyorlar, belki de postta gözleri vardı” diye yaygarayı
koparırlardı.
*
Mahmud Efendi’nin yurtdışına çıkmayı kabul
etmemesi herşeyi bozmuş.. Pişmiş aş, katılan bir sürahi dolusu suyla heder olmuş.
Yurt içindeyken onun ağzından birtakım rivayetler
uydurmak kolay değil.. En yakınındaki kişilere, çoluk çocuğuna, akrabasına,
yakın adamlarına, ani bir ölüm durumunda mesela sözünü ettiğimiz türden bir
Cübbeli hikâyesini kabul ettirmek mümkün olmazdı.. Cübbeli propagandası yapana,
bunlar, “De get lan, biz gece gündüz Hocaefendi’nin yanındaydık, böyle birşey
olsa önce bizim haberimiz olurdu” derlerdi.
Şeyh efendi yurtdışında olunca iş değişiyor,
yakın çevresinin şahitliği hükmünü yitiriyor..
(Böylesi bir durum İskenderpaşa’da yaşandı. Hürriyet gazetesinin, Esad Efendi’nin vefatından iki gün sonraki, yani 6 Şubat 2001 tarihli sayısında, merhumun ağabeyi Ahmet Mithat Coşan‘ın bir açıklaması yer almıştı:
“Mithat Coşan, kardeşinin yerine kimin geçeceği yolundaki bir soruya da, ‘Hiç bir isim yok. Esat Coşan’ın çalışmalarına devam edilip edilmeyeceği durumu ise, bu konuda kabiliyetli arkadaşlarımız varsa, vasiyeti varsa, ben bilmiyorum. Kendisinin işaret ettiği birisi varsa, bilgimiz yok, vasiyeti varsa, ‘şöyle olsun’ diye o yerine getirilir’ dedi.”
Merhum Mithat Coşan, sadece kendi adına değil, aynı
zamanda babası Hafız Halil Necati Coşan Efendi adına konuşuyordu, çünkü aynı
evde birlikte yaşamaktaydılar.)
*
Mahmud Efendi’nin Suudi Arabistan’a ihraç
edilmesi projesi (ya da operasyonu), eski MİT’çi Prof. Mahir Kaynak’a
yapılan benzer bir teklifi akla getiriyor.
Kaynak, Takvim gazetesine şunları
söylemişti:
“2 istihbaratçı geldi ve ‘Hocam
seni öldürecekler, seni yurtdışına kaçıralım’ dedi. ‘Pasaportum bile
yok’ dedim, ‘Biz hazırladık bile‘ dediler. Ertesi gün haberlerde
‘Mahir Kaynak, Berlin’de‘ diye yazı gördüm. Bunun
bir operasyon olduğunu anladım ve kaçmayı kabul etmedim. Ya
beni yok edeceklerdi ya da yakalatıp, ‘Mahir Kaynak kaçtı, yakaladık’
diyeceklerdi.”
(http://www.takvim.com.tr/guncel/2011/03/01/mahir_kaynaktan_28_subat_anilari)
Kaynak,
Yeni Şafak gazetesinde yayınlanan bir röportajında kendisine
yöneltilmiş olan “Ölüm korkunuz oldu mu?”
şeklindeki soruya ise şöyle cevap vermiş:
“Oldu. Hakkımda PKK'dan para aldığıma
dair gazeteler yazı yazıyorlardı. Beni tanıyan bir adam sizin oturduğunuz
koltuğa oturdu ve bana ‘hocam sizi öldürecekler’ dedi. ‘Valla
öyle gözüküyor ama yapacak bir şey yok’ dedim. Bana ‘yurdışına
kaçın’ dedi. Ben de ‘pasaportum bile yok’ dedim. Cebinden
benim için hazırlanmış bir pasaport çıkardı. Ben de durumdan işkillendim ve sizi
ararım dedim. Onlar gittikten sonra şöyle düşündüm, ‘bunlar beni
yolda bertaraf edecekler, kaçınca da suçlamayı kabul etmiş olacağım. Ölmek
bundan daha iyidir, aileme kötü bir isim bırakmam’ dedim. Ertesi gün
televizyonda ‘Mahir Kaynak Berlin'de görüldü’ diye bir haber çıktı.
Meğer, beni Berlin'e götüreceklermiş.”
(https://www.yenisafak.com/hayat/devlet-yari-yolda-birakti-allaha-sigindim-377995)
Kendileri
gibi MİT’te çalışmış, Allah’a ve ahiret gününe inandığını söylemekle birlikte
irticacı olarak suçlanmasını gerektirecek söylemleri bulunmayan ve “anayasal
düzen” için tehdit oluşturmayan bir adam için böyle tezgâh kuranlar başkalarına
ne yapmaz!
(Anayasal
düzen için tehdit oluştursa kaç yazar! Ateş olsa cirmi kadar yer yakar!
Türkiye’de
anayasal düzeni yıkabilecek tek güç ordudur.. 1960’ta olduğu gibi darbe
yapar, anayasayı rafa kaldırır, sonra istediği düzeni kurar..
Bu
ülkede, ne kadar zengin ve kalabalık olursa olsun, herhangi bir partinin,
cemaatin, grubun, legal ya da illegal bir örgütün düzeni “yasa dışı” yollarla değiştirebilmesi
mümkün değildir. Nerde kaldı ki Mahir Kaynak gibi dili ve kaleminden başka gücü,
serveti, dayanağı olmayan insanlar değiştirebilsinler!)
Belli
ki Kaynak’ın Kürt meselesi konusundaki yaklaşımından birileri rahatsız olmuş ve
“PKK’dan para alıyor” diye haber üretip medyaya servis etmişler.
Fakat böyle bir yalan haber üretilmesinin tek nedeninin Kaynak’ın itibarının yerle
bir edilmek istenmesi olmadığı anlaşılıyor.. Bu tür haberlerle Kaynak’a
gözdağı ve korku vermek, bu korkuyu kaldıraç olarak kullanarak onu “suçlu
gibi görüneceği” bir kaçışın içine sürüklemek istemişler..
Öyle ya, suçlu değilse niye kaçsın ki?!.. Çiğ yemeyenin karnı ağrır mı?!.. Karnı ağrıyorsa bir çiğ yemişliği vardır elbette.. Böyle düşünüleceğini biliyorlar.
(Benzer bir Almanya eksenli operasyonu merhum Muhsin Yazıcıoğlu'na da yapmak istemişlerdi.. 2009 yılı başlarında, vefatından kısa süre önce, Almanya'da bulunduğu sırada, "hayatının tehlikede olduğu, Türkiye'ye dönmemesi gerektiği" mesajı ona ulaştırılıyor.. Dönmese, Almanya'da kalsa, "Sene olmuş 2009.. İktidarda AK Parti var, ve bu korkak adam tutup gâvur beldesine kaçıyor!.. Vatansever adam bunu yapar mı?!" diyerek yaygara koparacak, itibarını beş paralık edecekler.)
Evet,
dört başı mamur bir operasyon.. Mahir Kaynak'a beleşten pasaport bile hazırlamışlar.. (Pasaport
hazırlamak için Emniyet’e gitmeleri gerekmiyor, istedikleri sahte kimliği,
belgeyi ve pasaportu hazırlama imkânları mevcut.)
Artı,
medya da ellerinin altında olduğu için ertesi gün yayınlanacak haberi de
daha baştan hazırlamışlar.. (Fakat biraz unutkanlık var gibi.. Mahir Kaynak’ı
yolcu etmeden haberi medyadaki bağlantılarına veriyorlar, lakin sonradan bu
yaptıklarını unutuyor, “Haberi iptal edin” demeyi akıllarına getiremiyorlar.)
Hayat
böyledir.. Kusursuz katil de, kusursuz cinayet de yoktur.
*
Söz
buraya gelmişken, merhum Kadir Mısıroğlu’nun bir kitabında
yer alan şu satırları da aktaralım:
Bir gün [Alman şehirlerinden] Aachen’da
Türk havayolları acentalığı yapmakta olan Hanefi Ağırman kardeşimizin
dükkânında bu mesele açıldı [Erbakan’ın Almanya’ya Millî Görüş Teşkilatı
yönetiminde yer alıp çalışması için gönderdiği emekli müftü Cemaleddin Kaplan‘ın 12 Eylül 1980 darbesinin
ardından Erbakan‘ın hapiste olmasını fırsat bilerek teşkilattan
ayrılıp yeni bir oluşum meydana getirmesi ve halifeliğini ilan ederek Türkiye
düşmanlığı yapması meselesi]. Orada demiştim ki:
– “… [Devlet] Milletin
teşkilatlanmış ve siyaset sahnesine aksetmiş şahsiyetinin adıdır. O biziz.
Ona papaz kıyafeti giydirilmiş. Yani elbise makamındaki üslup
yabancıdır. Bizim mücadelemiz bu üslupladır, devletin kendisiyle
değil!.. Onun [elbisesinden dolayı] zahirî görünüşü yüzünden içindeki
gövdeyi imha etmek akılsızlıktır. Cemaleddin bunu yapan bir aptal
durumundadır.”
Ben bu sözleri söylediğim zaman
orada Hanefi Ağırman’ın bir çok misafiri vardı. Meğer bunlardan birisi MİT teşkilatı ileri gelenlerindenmiş. İki-üç gün sonra
çıkıp bana, Limburg’daki fabrikaya geldi. Hüviyetini göstererek benimle açık
açık konuşmak istediğini söyledi. Gösterdiği hüviyetten Trabzon doğumlu olduğu
görülüyordu [Gösterdiği kimlik büyük ihtimalle sahtedir]. Hemşehriliği
de ileri sürerek:
– “Hanefi Ağırman’ın dükkânında seni
dinledikten sonra gidip elçilikteki dosyana baktım. [Ağırman’ın
ofisinde dinlediklerini Ankara’ya rapor etmiş, ve muhtemelen Ankara’dan ona, “Git
Mısıroğlu’na bir işbirliği teklifinde bulun, taş attık da kolumuz mu yoruldu”
diye talimat gelmiştir.] Doğrusu senin namına üzüldüm. Sen vatansever bir
insansın! Böyle gurbette sürünmemelisin! Cemaleddin gibilerden
çok farklısın! Ancak bir mesele var: M. Kemal Paşa!.. Artık bu
bahsi kapatsan da biz de yardım etsek vatana dönsen olmaz mı?” dedi.
[Esad Efendi’ye yapılan “şirk”
teklifinin bir benzeri.. Bunların “değişmez amentü”sünün ilk maddesi Selanikli’ye
imandır.. Sadece Allah’ın ve Rasulü’nün yolunda olmayacak ve sadece Kâbe’ye
yönelmeyeceksin, ilk kıblen Anıtkabir olacak.. Allah ve Rasulü’nün
ilkelerine, Selanikli’nin ilke ve inkılaplarının izin verdiği ölçüde tabi
olacaksın.. Selanikli’nin ilke ve inkılaplarıyla çelişen İslamî hakikatleri, Diyanet’in
hiçbir hutbesinde Şeriat kavramına yer vermyişi gibi, es geçecek,
görmezden geleceksin.]
Kendisine sordum:
– “Sen İslamiyet’i ve M.
Kemal Paşa‘yı ne kadar bilirsin?!
– “İslamiyet’i Cuma namazı
kılacak kadar, M. Kemal Paşa’yı da mektepte öğrettikleri kadar bilirim!” dedi.
– “Bak!” dedim. “Sen, dini de M. Kemal Paşa’yı da benim kadar bilsen, benim zapt-ı
nefs ettiğim [kendimi tuttuğum] kadar bile sükût edemeyip feryad u figan
ile bağırırsın! Gerçekler o kadar acıdır!..”
– “İyi ama kanun var. Bak hapsediliyorsun,
vatancüdâ oluyorsun!..“ dedi.
... Bu minval üzere konuşmada
cevap veremeyince:
– “Bak!.. Sen ‘Yunan Mezalimi‘
[kitabını] yazmışsın!.. ‘Moskof Mezalimi‘ yazmışsın!.. Bizim
şirket (MİT’i kastediyor) bunlardan dolayı sana müsamaha etmiştir. Sen
[İlk TBMM üyelerinden, Cumhuriyet’in ilk Sağlık ve Milli Eğitim
bakanlarından, Atatürk karşıtı] Rıza Nur’un [Atatürk’ü
yerden yere vuran] hatıralarını yayınladın!.. Onun
[bu hatırat yayınının] çeyreği kadar bir iş yapmamış nice
insan, faili meçhul [yapanı bilinmeyen] bir cinayetin kurbanı
olmuştur. Bu demektir ki, sen bizim müsamahamız sayesinde hayattasın.
Bunun değerini bil!” … [Görüldüğü gibi”Nicelerini öldürdük, faili meçhul
olarak kaldı” demek istiyor.]
Buraya Türkiye’ye döndükten
sonra eski MİT’çi Mahir Kaynak‘ın bir sohbette söylemiş
olduğu şu sözleri de kaydedersem mücadelemizde karşılaştığımız
bazı hadiselerin daha kolay anlaşılacağını zannediyorum. Mahir
Kaynak demişti ki:
– “Arkadaşlar, düzene ters düşerseniz sizin -doğru veya
yanlış- devlette [açıklarınızı içeren] bir dosyanız olsun. Bu, maddî [parasal] bir sûistimal [yolsuzluk vs.] olabileceği
gibi, bir metres [zina] işi dahî olabilir. Elverir ki, cemiyette [toplumda] itibarınızı sarsmaya ve sizi tesirsiz [etkisiz, lafı
dinlenmeyen] hale getirmeye yarasın!.. [Ancak bazen, elde
işe yarar bir dosya bulunmasa bile, Mahir Kaynak’a “PKK’dan para alma”
iftirasının atılması gibi, yok yerden suç icat edilebilir. Çamur attığınızda
ister istemez bir izi kalır, temizlemek zordur. İnsanlar da “Ateş olmayan yerden
duman çıkmaz” derler. Dolayısıyla, medyadaki “Nuh’un köpekleri” cinsinden “MİT’in
kelekleri ya da melekleri”ni tanımak için başvurulacak teşhis
yöntemlerinden birisi budur: Kim “derinlerin hedefi”ndeki isimlerin
üzerine yürüyorsa, itibarsızlaştırma operasyonunda rol alıyorsa, o bir “köpek,
kelek ya da melek”tir.] Aleyhte müessir [etkili, sözü dinlenir, toplum
tarafından benimsenip desteklenir] olduğunuz an bunu [açıklarınızı,
ayıplarınızı] ortaya atarlar, buna rağmen yolunuza devam ederseniz [geri
adım atmazsanız ve müessir/etkili olursanız] bilin ki; hayatınız tehlikededir.
Bu iki MİT’çinin parmak bastığı
gerçek belki bugün bile hâlâ aynı dehşetle devam etmektedir.
(Kadir Mısıroğlu, Gurbet
İçinde Gurbet, İstanbul: Sebil Y., 2004, s. 161-2.)
