SELANİKLİ ATATÜRK’ÜN İHANET SARMALI

 

UĞUR MUMCU'NUN DİLİNDEN KARABEKİR-ATATÜRK KAVGASI – 78

 

Evet, Selanikli defolu dahi, Anadolu’ya gönderiliş hikayesini anlatırken şöyle diyor:

“Kâzım Paşa Harbiye Nazırı’nı (Savunma Bakanı’nı) gördü, kendisinden aldığı direktif şu idi:

"- Maksat Samsun havalisinde Rumlara tecavüz eden Türkleri tedib etmek (yola getirmek), sonra Anadolu'da birtakım milli teşekküller beliriyormuş, onları da ortadan kaldırmak! Mustafa Kemal’i bunun için yolluyoruz. Kendisine Sadrazam (Damat Ferit) Paşa ile beraber bir salahiyetname vereceğiz!"

(Falih Rıfkı Atay, M. Kemal’in Mütareke Defteri ve 19 Mayıs, haz. Nurer Uğurlu, İstanbul: Yeni Gün Haber Ajansı Basın ve Yayıncılık, Mayıs 1999, s. 144.)

Talep, İngilizler’den..

Vazife, Samsun havalisinde Rumlar’a (sözde) tecavüz edip saldıran Türkler’in cezalandırılması.

Ayrıca, Anadolu’da birtakım milli oluşumlar beliriyormuş da, onları da ortadan kaldırmak gerekiyormuş.

Böylesi bir görev, “ihanet”le eş anlamlı..

Peki, Selanikli böyle bir görevi nasıl kabul edebiliyor?

Birkaç ihtimalden söz edilebilir:

Birincisi, Selanikli’nin ihanete razı ve talip olması.

İkincisi, Osmanlı Hükümeti’ne karşı takiyye yapıyor olması.

Üçüncü ihtimal ise, Osmanlı Hükümeti’nin, Mondros Mütarekesi ve işgal yüzünden o gün için hayır cevabı veremedikleri İngilizler’i oyalamak ve baştan savmak için, güvendikleri bir adamı görevlendiriyor olmaları.

*

Selanikli’nin olayı anlatış biçimi tamamen saçma, tutarsız ve aptalca..

Bir taraftan Osmanlı Hükümeti’ne sözde oyun oynamış oluyor, gerçek niyetini güya onlardan saklıyor, diğer taraftan, Genelkurmay İkinci Başkanı Kâzım Paşa’ya bütün düşüncelerini (kapıyı da kapattırarak) anlatıyor.

E, Kâzım Paşa bunu, “samimi vatansever” bildiği en az bir kişiye anlatmayacak mıdır? O anlattığı da bir başka samimi dostuna derken, bunu herkes duymayacak mıdır?!

Bir kişiye söylenmiş olan sır, artık sır değildir.

Sır tutmayı çok iyi bilen Selanikli sahtekârın, saklamak istediği hususları (bırakın kapıları kapatıp birine söylemek) günlüğüne bile yazmadığını, Afet İnan’ın hazırlamış olduğu Karlsbad günlüğü kitabından öğrenmiştik.

Dolayısıyla aslında ortada Selanikli’nin Osmanlı Hükümeti’ne (İngilizler'in talebine aykırı şekilde) oyun oynaması diye birşey gerçekte yok. 

*

Olayın aslı şu: 

Osmanlı Hükümeti Selanikli zamparaya, “İngiliz keferesi Samsun havalisindeki hristiyanlar için bir adam görevlendirmemizi istiyor, bunu kullanarak seni oraya göndereceğiz, fakat asıl görevin başka. Gidip orada vatanın selameti için çalışacaksın. Bunun için de seni Van’dan Ankara’ya kadar bütün illerde hem askerî hem de mülkî erkâna amir tayin ediyoruz. Hem bütün askerî personele hem de bütün vali ve kaymakamlara emir verebileceksin” diyorlar.

Olay açık.. Fakat Selanikli’nin, cumhurbaşkanlığı koltuğuna kurulduğu sırada, kendisini "vatanı kurtarmak için kolları sıvamış kahraman", Osmanlı Hükümeti’ni de "İngiliz işbirlikçisi hain" göstermeye ihtiyacı var. 

Onun için masal anlatıyor. 

Aslında kendisini madara ediyor, fakat bunları Falih Rıfkı’ya anlattığı sırada ali kıran baş kesen olduğu için kimse buna “Sen ne saçmalıyorsun?” diyemiyor. Diyememiş. İnsana "kelle" lazım ve de can tatlı.. 

Sonraki dönemlerde de bu tatlı yalanlar, ders kitaplarının sorgulanmadan öğrenilen ezberleri haline getirilmiş ve onları sorgulamak “Atatürk’ü koruma kanunu” ucubesinin lanetini üzerine çekmekle eşdeğer olmuş.

Mesele aslında daha derin.. Bütün bunlar, İngilizler’in Osmanlı’ya oynadıkları oyunun bir parçasıydı. Selanikli’nin Anadolu’ya olağanüstü yetkili olarak gidip (Lord Curzon’un planladığı) yeni devletin temellerini atabilmesi için Samsun meselesini ortaya atmış durumdaydılar. 

Padişah Vahideddin ve Osmanlı Hükümeti İngilizler’i oyuna getirmek isterken gerçekte onların oyununa gelmekteydiler.

Selanikli zampara, İngiliz gizli servisinin Türkiye şefi Robert Frew ile defalarca gizli saklı başbaşa boşuna görüşmemişti.

*

Bunları aktaran Falih Rıfkı, “Samsun'da Rumları tazyik eden Türkleri tedib etmek üzere Anadolu'ya gönderilmek istenen Mustafa Kemal, böylece bütün şark vilayetleri için ordu müfettişliği salahiyetini almıştır” diyor ve Selanikli’nin şu sözlerini naklediyor:

“Ne âlâ şey... Ben o gün bütün bunları bilmiyordum. Talih bana öyle müsait şartlar hazırlamış ki kendimi onların kucağında hissettiğim zaman ne kadar bahtiyarlık duydum, tarif edemem. Nezaretten (Savunma Bakanlığı’ndan) çıkarken heyecanımdan dudaklarımı ısırdığımı hatırlıyorum. Kafes açılmış, önde geniş bir âlem, kanatlarını çırparak uçmaya hazırlanan bir kuş gibi idim.” (Atay, s. 147.)

Şaşkın zampara, “Ben o gün bütün bunları bilmiyordum” diyor.

Neyi bilmiyordun?

Lafa bak, bütün bunları bilmiyormuş.. Neyi kastettiği bile belli değil.

Adama müsait şartları hazırlayan aslında Padişah Vahideddin.. Fakat zampara onu “hain” ilan ettiği için, “Padişah bana öyle müsait şartlar hazırladı ki, anlatamam, tadından yenmezdi..” demiyor, diyemiyor, onun için de “müsait şartlar”ı, “talih tanrısının tesadüf peygamberi”nin lütfuna bağlıyor.

Cemi cümlemiz aptalız ya, biz de yedik!..

“İngilizler’le anlaştım, Padişah’a kazık attım, onun hesabına çalışacak gibi yapıp bana olan güvenini suistimal ettim” demiyor.

*

Diyelim ki olay, bu yalancı sahtekârın anlattığı gibi..

Yani bir tek kendisi vatansever, Osmanlı Hükümeti, düpedüz ihanet içinde ve İngilizler istediği için (bunu fırsat bilerek aksi yönde “gizli” görev vermeden) Selanikli’yi Samsun civarına (hristiyanları rahatsız eden) Türkler’i ezmek üzere gönderiyor, öyle olsa bile, bütün bir Osmanlı bürokrasisinin, Genelkurmay’ının (Ki o sırada Genelkurmay Başkanı Fevzi Çakmak, yardımcısı da Kâzım Paşa’dır) bu ihanetin içinde yer alması mümkün müdür?!

Hadi İngilizler istediği için bu “ihanet”in içinde yer aldılar, “İngilizler’in istediği ihanet biraz az, çok yetersiz, bunu biraz çoğaltalım, o yüzden Selanikli zamparaya olağanüstü yetkiler verelim, Türkler’i ezmek için taa Van’dan Ankara’ya kadar bütün Anadolu’ya hükmetsin, bütün vali, kaymakam ve subaylara emir verebilsin, ihanet şatosunu mükemmel bir şekilde inşa etsin” diye ona bu boyutlarda yetki verebilirler mi?!

Bu, mümkün müdür?!

Tam aksine, hain olsalar bile, öyle görünmemek için rol yaparlar ve Selanikli’nin “ihanet” görevinin yetki ve imkân çemberini olabildiğince dar tutmaya çalışırlar.

Halbuki tam tersi yönde hareket etmiş durumdalar.

Bunun tek bir açıklaması vardır: Selanikli’ye, (sözde) İngilizler’i ürkütmeden bir “direniş hareketi” organize etme görevi vermiş ve bunun için de yetki ağını geniş tutmuş durumdalar.

Yaveri sahtekâra güvenen Padişah öyle istediği için..

Ve de verilen bu yetkileri (İngilizler’le anlaştığı için) istismar eden, kendisinin önünü açanların kuyusunu (kişisel saltanatı için) kazan Selanikli, bir zaman sonra, herkesi hain göstermek için böyle akla ziyan masallar anlatıyor, akla ve mantığa aykırı hikayeler uyduruyor, bunlara itiraz edenlere de (Karabekir’e yaptığı gibi) konuşma ve yazma fırsatı vermiyor, susturuyor, sonra da utanmadan hür fikirden, hir irfandan filan bahsediyor.

Bundan daha büyük utanmazlık olabilir mi?!

Asıl büyük utanç ise, bu sahtekârın masallarının hâlâ kanunla korunmaya çalışılıyor olması.

*

Düşünün, memleket işgal altında, Mondros Mütarekesi gereği ordular dağıtılmış, bu vatandaş da (görünüşe göre) İngilizler’in menfur emellerine hizmet için (Samsun civarında Türkler’i pataklamak üzere) Anadolu’ya gönderiliyor, ve de bu zampara, “müsait şartlar”dan söz ediyor.

Demek ki, Karlsbad günlüklerinde itiraf ettiği “birtakım şeyleri gizleme” huyu yine devrede.. Hem de azmanlamış şekilde.. Şartlar onun için müsait, o bunun farkında, fakat başkaları farkında değil, onun, görünüşte “ihanet” tanımı içine giren, fakat özü itibariyle “İngiliz’i oyuna getirme” amaçlı çok zor bir görevi üstlenmiş olduğunu düşünüyorlar. Öyle zannediyorlar ve onun adına kederleniyorlar.

Fakat Selanikli heyecanlı.. Önünde geniş bir alem görüyor.. Kafes açılmış.. Osmanlı’nın ocağına incir dikmek için harekete geçebilir.. Uçmaya hazırlanan bir kuş gibi.. Ve şartlar müsait..

Müsait, ve de adam rahat, çünkü, İngiliz’in desteğini arkasına almış, devletine ihanet etmiş, ve bu arada zavallı Osmanlı Padişahı ile Hükümeti’ni de oyuna getirmiş. O sevinmesin de kim sevinsin?!

İsmet İnönü şu cümleyi boş yere kurmuş değil:

"İstiklâl mücadelesinin başarısı da esasında İngilizlerin buna karar vermesi ve diğer müttefikleri de bunu kabule mecbur etmesiyle mümkün olmuştur."

(Milliyet Gazetesi‘nin 29 Ekim 1973 tarihli sayısından aktaran Fikret Başkaya, Paradigmanın İflası, İstanbul: Yordam Kitap, 2018, s. 60.)

ELLERİN VATANI SANA YURT OLDU, GURBET ELDE KALDIN DİYE AĞLANSIN

 

 

SULTAN VAHDEDDİN

 

Cevdet Küçük (TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/mehmed-vi)

 

4 Ocak 1861’de Dolmabahçe Sarayı’nda doğdu. Babası Sultan Abdülmecid, annesi Gülistü Kadınefendi’dir. Altı aylıkken babası, dört yaşında iken annesi öldüğünden üvey annesi Şâyeste Hanım tarafından büyütüldü. Özel hocalardan ders alarak ve Fâtih Medresesi’nde verilen bazı derslere devam ederek kendini yetiştirdi. Ağabeyi II. Abdülhamid’in hediye ettiği Çengelköy’deki köşke yerleşti ve padişah oluncaya kadar burada yaşadı. … Sultan Mehmed Reşad vefat edince (3 Temmuz 1918) VI. Mehmed adıyla tahta çıkarıldı. Ancak daha çok Sultan Vahdeddin (Vahîdeddin) olarak anıldı.

Millî Meclis huzurunda yemin ettikten sonra Talat Paşa hükümetini görevinde bırakan VI. Mehmed ilk iş olarak sarayda özel bir kurmay teşkilâtı kurup savaşı buradan izledi…. Padişahın fahrî yaveri unvanı verilmiş olan Mustafa Kemal Paşa padişaha çektiği telgrafta barıştan başka yapılacak bir şey kalmadığını bildirdi (7 Ekim 1918).

…  Padişaha bir telgraf gönderen Mustafa Kemal Paşa, hükümeti Ahmed İzzet Paşa’nın kurmasını ve kendisinin de Harbiye nâzırı yapılmasını istedi. Padişah da hükümeti kurma görevini yaveri Ahmed İzzet Paşa’ya verdi (14 Ekim 1918). Harbiye nâzırlığını kendi üzerine alan Ahmed İzzet Paşa, kabineye Mustafa Kemal Paşa’nın grubundan Rauf (Orbay) ve Fethi (Okyar) beyleri de aldı. Padişah mütareke heyetinin başına eniştesi Damad Ferid Paşa’yı getirmek istiyordu. Sadrazam buna karşı çıktı ve Bahriye Nâzırı Rauf Bey’in başkanlığındaki Türk heyeti Mondros Mütarekesi’ni imzaladı (30 Ekim).

Saltanatının daha dördüncü ayını bile doldurmadan zor duruma düşen VI. Mehmed zaman kazanmaya çalıştı. …

İtilâf devletleri, asayişin sağlanması için subayların Anadolu’daki birliklerin başına tayinine izin verdiler. Mustafa Kemal Paşa da Dokuzuncu Ordu müfettişliğine tayin edildi (30 Nisan). Görevi İngilizler’in şikâyet ettikleri asayişi sağlamaktı. Ancak kendisine verilen tâlimatnâmeye göre mülkî ve idarî personele de emir verme yetkisine sahipti. Ayrıca yetkileri sadece Dokuzuncu Ordu bölgesiyle sınırlı olmayıp bütün Anadolu’yu kapsıyordu. …

Siyasî eğilimlerini dışa vurma konusunda son derece ihtiyatlı davranan padişah Mustafa Kemal Paşa’yı geri getirme çabalarına ilgisiz kaldı. Hükümet bir genelgeyle Mustafa Kemal’in azlini ilân ettiği halde (23 Haziran) padişah sessiz kalmayı tercih etti. Üçüncü Ordu müfettişi imzasıyla padişaha telgraf çeken Mustafa Kemal Paşa hükümetin tutumundan şikâyet etmiş, zorlanırsa görevinden istifa edip milletin sinesinde kalarak mücadeleye devam edeceğini bildirmişti. Padişah da verdiği cevapta, İngilizler’in hükümete baskı yaparak kendisine haysiyet kırıcı muamelede bulunmalarından çekindiğinden istifa edip İstanbul’a gelmesini doğru bulmamaktaydı. Azlini de uygun görmemekte, harbiyeden iki ay izin alarak durum belli oluncaya kadar istediği bir yerde dinlenmesini tavsiye etmekteydi…..

Padişahın İstanbul’un işgalinden sonraki dönemde İngilizler’le yaptığı resmî temaslarında tek konu şahsî güvenliğinin sağlanmasıydı. …

VI. Mehmed ise daha sonra yazılan hâtıratında kaçmadığını, hicret ettiğini söyleyecektir. Saltanatsız bir hilâfeti red veya kabul etmek mecburiyetinde bırakıldığını, buna karşı koyma veya baş eğme imkânını bulamadığını, etrafını saran kör ve nankörlerden bunaldığını, kamuoyunun yatışmasına ve durumun açıklık kazanmasına kadar geçici olarak tehlikeli bölgeden ayrılmaya karar verdiğini, kutsal topraklara gitmek için bir istasyon demek olan Malta’nın seçimini ehvenişer saydığını, Peygamber’in yolundan giderek diyanet ve İslâmî saltanat aleyhine hareket etmekte olanlardan ayrılıp hicret ettiği halde ecdadından miras kalan saltanat hakkından ve hilâfetten hiçbir zaman feragat etmediğini belirtecektir.

… Mehmed Vahdeddin bu eleştiriler karşısında bütün İslâm âlemine hitaben bir beyannâme neşretti. Şerîf Hüseyin’in engellemesi yüzünden dağıtılamayan beyannâmenin bir özeti el-Ehrâm’da yayımlandı (16 Nisan 1923). Bu beyannâmede Mehmed Vahdeddin icraatını savunmakta, hakkındaki suçlamalara cevap vermekte, Mustafa Kemal Paşa ve arkadaşlarını suçlamakta, onu Anadolu’ya kendisinin gönderdiğini, sonradan hükümetini tanımadığı için cezalandırılması maksadıyla üzerine güç gönderilmesini gerekli gören kabineye göz yumduğunu, Ankara-İstanbul ikiliğini önlemeye çalıştığını, hilâfetin saltanattan ayrılmasına karşı çıktığından dolayı vatan haini olarak suçlandığını, hilâfet makamının şeref ve haysiyetini korumak için geçici olarak tahtından, vatanından, huzur ve rahatından ayrı düşmeyi bile göze aldığını, hilâfet hakkında Ankara’da verilen hükmü kesinlikle kabul etmediğini belirtmekteydi (Bardakçı, s. 307-312, 447-452). …

Mehmed Vahdeddin, yakınlarının ve yanında çalışanların ifadesine göre iyimser ve sabırlı bir kişiliğe sahipti; sarayında nazik ve müşfik bir aile babasıydı; dışarıda ve bilhassa resmî törenlerde ise soğuk, çatık kaşlı ve ciddi durur, kimseye iltifat etmezdi; dinî geleneklere çok önem verirdi; saray dedikodularını bilmez ve yanında konuşulmasından hoşlanmazdı. Resmî olmayan sohbetlerinde bile daima ciddiyetiyle dikkat çekerdi. Yine söz konusu kaynaklar onun, zeki ve çabuk kavrayışlı olduğunu, ancak gayet evhamlı, kararsız ve o nisbette inatçı mizacı bulunduğunu maiyetinin ve bilhassa itimat ettiği kişilerin tesiri altında kaldığını belirtirler.

VI. Mehmed ileri seviyede edebiyat, mûsiki ve hat sanatlarıyla uğraşmıştır. Besteleri tahtta bulunduğu yıllarda sarayda icra edilmiştir. Tâif’te iken arka arkaya bestelediği şarkıların güfteleri daha çok vatan hasretini ve geride bıraktıklarından haber alamamanın acılarını terennüm etmektedir. Ona ait altmış üç eser tesbit edilmekle birlikte ancak kırk bir eserinin notaları mevcuttur. Şairliğine örnek teşkil edebilecek şiirleri sadece şarkılarının yine kendisine ait olan güfteleridir. Aynı zamanda iyi bir hattattı.

SELANİKLİ DEFOLU DÂHİNİN BERBAT HAFIZASI

 

UĞUR MUMCU'NUN DİLİNDEN KARABEKİR-ATATÜRK KAVGASI – 77

 

Selanikli’nin Anadolu’ya sözde müfettiş özde Anadolu genel valisi (padişah vekili) olarak gönderilme hikâyesini (kendi ağzından) anlatıyorduk, araya Karlsbad girdi.

Evet, Selanikli, gönderiliş hikayesini Falih Rıfkı’ya anlatmaya şöyle devam etmiş:

“Dairede ikinci Reis (Genelkurmay İkinci Başkanı) Diyarbekirli Kâzım (İnanç) Paşa ile karşılaştım.

Kendisine Nazır (Savunma Bakanı) Paşa'nm bana verdiği vazifeden bahsettim.

"- Malumatınız var mı?" "

- Hayır!" dedi. 

"- İşte ben sana haber veriyorum!" dedikten sonra, "Kapıları kapattırır mısın?" dedim. Kâzım Paşa gülerek yüzüme baktı:

"- Ne oluyoruz?" Kâzım Paşa ile açık konuşarak bütün düşündüklerimi anlattım:

"- Her ne sebep veya maksatla, beni İstanbul'dan uzaklaştırmak için bir vesile aramışlar ve bu memuriyeti bulmuşlar. Hemen kabul ettim. Ben zaten şu veya bu suretle Anadolu'ya geçmek fırsatı arıyordum. Madem ki onlar teklif ettiler, fırsattan mümkün olduğu kadar istifade etmeliyiz!" Kâzım Paşa:

"-Nasıl?" dedi. Cevabımı beklemeksizin ilave etti:

"- Ha... zaten ordu müfettişlikleri meselesi var. Sen o taraflara ordu müfettişi unvanı ile gidebilirsin!

"- Unvanın ehemmiyeti yok, dedim, yalnız şimdi Harbiye Nazın (Savunma Bakanı) ile konuş, benden ne istiyorlar, tespit et, üst tarafını kendimiz yaparız."

(Falih Rıfkı Atay, M. Kemal’in Mütareke Defteri ve 19 Mayıs, haz. Nurer Uğurlu, İstanbul: Yeni Gün Haber Ajansı Basın ve Yayıncılık, Mayıs 1999, s. 144.)

*

Görüldüğü gibi, bütün yazdıkları palavra.. Yalan.. Tıpkı Anadolu’ya geçince millete söyleyeceği yalanlar, yapacağı yalan vaatler ve edeceği yalan yeminler gibi.

Karlsbad günlüklerinde itiraf etmiş olduğu huyu burada kendisini tekrar gösteriyor. “Manevi” kızı Prof. Afet İnan’ın hazırladığı “M. Kemal Atatürk’ün Karlsbad Hatıraları” adlı kitaptan (Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları, 1983), Selanikli'nin, günlüğüne 10-11 Temmuz 1918 günleri için şunları yazmış olduğunu öğreniyoruz:

"Bu iki günü yazmayacağım. Birçok anılarım gibi bunların da unutulmasında ne zarar var. Yalnız şu kadar diyelim ki insanlar gerçeği hep gizlerler."

Evet, Selanikli, yukarıya aldığımız sözleriyle gerçeği gizlemek için laf canbazlığı yapıyor.

Söz konusu günlüklerine “… her düşündüğümü, her yaptığımı, yani bütün fikirlerimi ve hayatımla ilgili sırları bu defterlere nasıl emanet edebilirdim? Hatta bu yazdıklarımı bile bir gün, ihtimal pek yakın bir günde yok etmeyecek miyim? Şimdiye kadar hep öyle olduğu içindir ki, anılarımı toplayan bir derlemem yoktur'' diye yazmış olduğuna göre, Falih Rıfkı’ya bunları söylerken de “her düşündüğünü, her yaptığını, yani bütün fikirlerini ve hayatıyla ilgili sırları” ona emanet etmediğini, “algı operasyonu” yaptığını kabul etmemiz gerekiyor.

Çünkü adamın huyu bu.. Karakteri böyle.. O yüzden de yazdıkları çelişkili ve tutarsız.. Kendisini ele veriyor. 

Mesela yukarıya aldığımız sözlerinde bir taraftan “Kendisine Nazır (Savunma Bakan) Paşa'nm bana verdiği vazifeden bahsettim” diyor, diğer taraftan da. “Şimdi Harbiye Nazın (Savunma Bakanı) ile konuş, benden ne istiyorlar, tespit et” diye konuşuyor.

Bir taraftan “Beni İstanbul'dan uzaklaştırmak için bir vesile aramışlar ve bu memuriyeti bulmuşlar” diyor, diğer taraftan da memuriyetinin belirsizliğinden dem vuruyor. Memuriyetinden o kadar habersiz ki, Kâzım Paşa buna “Sen o taraflara ordu müfettişi unvanı ile gidebilirsin!” diyor.

Şu laubaliliğe, ciddiyetsizliğe bakın!.. Devlet işleri böyle mi yürür?! 

Millete masal anlatınca böyle oluyor.

*

Sözde, unvanın önemi yokmuş.. Öyle diyor.. Oysa, zamanında Enver Paşa’ya terfi ettirilmesi için mektup yazan kendisi.. Kendisinden bir ay önce Anadolu’ya geçmiş olan Karabekir onu evinde ziyaret edip Anadolu’ya geçmesi teklifinde bulunduğunda (asıl düşüncesini saklayıp) buna pek hevesli olmadığını söyleyen de yine kendisi.. 

Daha önce Falih Rıfkı’ya, zamanında İsmet İnönü’ye Anadolu’ya geçiş planından bahsettiğini söylemiş olan da, aynı şekilde, kendisi.

Fakat Anadolu’ya gitmiyor, bekliyor.. Sebebi, Padişah’tan ve Hükümet’ten olağanüstü yetkiler ve maddî kaynak almak istemesi.. Biliyor ki “olağanüstü yetkilerle donatılmış devlet görevlendirmesi” olmadan gitmesi durumunda (kafasında gizlediği, söylemediği) planları hayata geçiremeyecek.

Lafa bak, Kâzım Paşa'ya “Kapıları kapattırır mısın?" demişmiş. Sözde ona asıl niyetlerini anlatmış, vatanı kurtarmak için çalışacağını söylemiş. Onu ima ediyor. Sanki orası Osmanlı Genelkurmayı değil.

Sen kapalı kapılar ardında "farklı" konuşmayı biliyordun da, Padişah, Sadrazam ve Savunma Bakanı bilmiyor muydu?!

Onlar, o gün için İstanbul’a çöreklenmiş olan İngilizler’e karşı açık konuşamıyorlar, fakat sana kapalı kapılar ardında farklı talimatlar veriyorlardı.

Ve sen, herşey olup bittikten sonra, onların o günkü çaresizliklerinden kaynaklanan sessizliklerini istismar ediyor, gerçeği 180 derece bükerek palavra savuruyorsun.

Selanikli öyle böyle değil, büyük sahtekârdı.

*

Ama bütün bunların gerisinde (İngiliz gizil servisinin Türkiye şefi Robert Frew vasıtasıyla) İngilizler’le yapmış olduğu anlaşma var. Buna göre, İngiltere Dışişleri Bakanı (eski Hindistan valisi) Lord Curzon’un “yeni Türkiye” idealini gerçekleştirmekle görevli.. 

Bunun karşısında kendisine Osmanlı hanedanının tahtı vaat edilmiş bulunuyor.

İngilizler vaatlerinin gereğini de yerine getirmiş durumdalar. İngilizler’le olan (ajanlık boyutundaki) işbirlikçilik dalaveresini (gerçeği gizleme huyu gereği) kendisi asla açıklamadı. Kemalistler dışında herkesin anladığı ve bildiği bu kirli sırrını açığa vurma görevi, ölümünden 35 yıl sonra, 1973 yılında (Türkiye’nin ikinci cumhurbaşkanı, İstiklal Harbi’nin Batı Cephesi Komutanı, Selanikli’nin sağ kolu ve başbakanı, Lozan baş murahhası) Orgeneral İsmet İnönü’ye düşmüştür:

"İstiklâl mücadelesinin başarısı da esasında İngilizlerin buna karar vermesi ve diğer müttefikleri de bunu kabule mecbur etmesiyle mümkün olmuştur."

(Milliyet Gazetesi‘nin 29 Ekim 1973 tarihli sayısından aktaran Fikret Başkaya, Paradigmanın İflası, İstanbul: Yordam Kitap, 2018, s. 60.)

Söz buraya gelmişken Selanikli’nin has adamlarından Ahmet Akif Ağaoğlu’nun (Agayef) oğlu Samet Ağaoğlu’nun ifadelerini de aktaralım:

“Yeni Sabah'ta Rıza Tevfik'in [Bölükbaşı] hatıralannda dikkate şayan parçalar var. Dün [Sadrazam] Damad Ferid'in şu sözleri yazılmıştı: ‘Mustafa Kemal Paşa'yı müfettiş olarak tayin etmemizi isteyen İngilizlerdi. Şimdi de geri almamızda ısrar ediyorlar.’

“Merhum Karabekir, bana bir gün, Mustafa Kemal'in İngilizlerle anlaşarak Milli Mücadele'ye girdiğini, İngilizlerin [komünist devrimini yapmış olan] Ruslara karşı Türkiye'den daha iyi bir mukavemet [direniş] cephesi kuramayacaklannı anladıklannı söylemişti.”

(Samet Ağaoğlu, Siyasî Günlük, haz. Cemil Koçak, İstanbul: İletişim Y., 1992, s. 219.)

*

“Her ne sebep veya maksatla, beni İstanbul'dan uzaklaştırmak için bir vesile aramışlar” şeklindeki sözü de bir palavra..

İşin doğrusu, Sultan Vahideddin’in onu Anadolu’ya göndermesine Şeyhülislam Mustafa Sabri Efendi engel olmaya çalışmıştı.

Merhum Ali Ulvi Kurucu, o günlerin canlı şahidi Şeyhülislam rh. a.’ten Mısır’da dinlediklerini şu şekilde aktarmış bulunuyor:

“Şeyhülislâm Mustafa Sabri Efendi, Mustafa Kemal’in padişah tarafından Anadolu'ya gönderilmesi hadisesine dair hatıralarını da şöyle anlatmıştı:

“Padişah’ın Mustafa Kemal Paşa'yı Anadolu'ya göndereceğini kestirince, bir din borcu olarak, kendisiyle görüşmek ve buna mani olmak istedim. Çünkü endişelerim vardı. O ana kadar elde ettiğim bilgiler de bu endişelerimi kuvvetlendiriyordu. Miralay Sadık Sabri Bey'in ve arkadaşlarının tahkikatı da bu yöndeydi. Beni ikaz etmişlerdi. "Padişahım, eğer bu iş için muhakkak bir paşa gönderilecekse, karar verdiyseniz, başka bir paşa bulalım" demek istedim.

“O sırada Ferid Paşa yoktu (sadrazam değildi). Sadaret mührü, sadrazam vekili olarak bende idi. Padişahtan müsaade alarak, ziyaretlerine gittim. Sultanın yanına girince, baktım, Veled Çelebi yanındaydı. Beni görünce hemen sözünü kestirdi. Bir daha konuşmadı. Demek benim geleceğimi bilmiyormuş, Padişah da söylememiş. Sözleri yarıda kaldı.

“Veled Çelebi'yi birkaç defa görmüştüm, ancak bu kadar yakından temasım olmamıştı. Konyalıdır. Mollaoğlu derler. Dergâhın şeyhidir.

“Padişahı bir selâmladı! Ben ömrümde ne öyle selâm gördüm, ne de verebilirim. Yerlere kadar eğilerek, öyle bir temenna... Ne büyük temrin görmüş!

“Bizleri uyandıran, mücadele bayrağının altına alan Konya mebusu Zeynelabidin Efendi, Veled Çelebi'den şikâyet ederdi: "Aman dikkatli olun. Allah şerrinden emin eylesin. Rengini belli etmez. Her renge giren bir bukalemundur. Sâlihle sålih, tâlihle tâlih olur. Belâlı bir insandır" derdi.

“Veled Çelebi, İttihatçılarla çalışır, görüşürdü. Şimdi de Mustafa Kemal adına padişaha geldiği anlaşılıyordu.

Veled Çelebi beni görünce bozuldu. Fazla kalmadı. İzin istedi. Padişahı öyle acayip bir şekilde selâmladı, gitti. Onun arkasından Padişah:

"Çok kibar bir insan; çok nazik, değil mi efendim?" dedi. Ben işi anlasın, mevzu açılsın diye: "Büyük aktör efendim, büyük aktör" dedim.

“Sonra meseleyi padişaha açtım. Bahse (konuya) girdik. Söz uzadı. Yemek vakti geldi. Saray âdeti üzere yemek yedik. Çay geldi, içtik. Yatsı oldu. Namazı kıldık.

“Padişah, devamlı şöyle diyordu:

"Efendi hazretleri, vaziyet belli; ben vatanımı kurtarmak istiyorum; ne pahasına olursa olsun, vatanımın kurtulmasını istiyorum. Efendi hazretleri, anlaşılıyor ki siz, saltanatımın tehlikeye düşeceğinden korkuyorsunuz. Onu korumamı istiyorsunuz..." Bunun üzerine:

"Efendim, benim endişem, sizin saltanatınız için değildir. Bugün saltanatınızın temsil ettiği dinimiz içindir. Bendeniz, din gider diye korkuyorum. Saltanat giderse, yerine bir saltanat daha bulunur. Fakat din giderse, yerine bir din daha gelemez. Веnim korktuğum budur.

"Eğer mutlaka, bir zat, bir asker gönderilecekse, başka birini araştıralım. Bana da bir söz hakkı tanıyın. Siz bu dinin halifesi, ben de şeyhülislâmıyım. Din cihetinden, sizin kadar ben de mes'ulüm.." filân dedim.

“Baktım, padişahın Mustafa Kemale tam itimadı var.

“Bana: "Yanlış anlıyorsunuz, suizan ediyorsunuz, benim onunla teşrik-i mesaim (beraber çalışmışlığım) oldu. Fikrine, zihnine, zekâsına güveniyorum.

“Efendim, orduda bizi anlayan, memleketin dertlerini bilen insan... Âteşîn bir zekâ, âteşîn bir zekâ..."

Baktım, Padişah durmadan böyle diyor, "âteşîn bir zekâ..." Anladım ki artık son sözü söyleyip konuşmayı bitirmek lâzım.

"Efendim, dedim; malůmunuz, Resul-i Ekrem, sallallahü aleyhi ve sellem efendimizin..."

“Ben söze böyle başlayınca, Nebiyy-i Zişân'ın adı geçer geçmez, adamcağızın gözlerine yaşlar doldu... Devam ettim:

"...Aleyhissalâtü vesselâm efendimizin Veda Hutbesi'ndeki son sözleri malumunuzdur . [Elçilik görevini yaptığına insanları şahit tutması ve sonra üç defa “Şahit ol ya Rab!” demesi] Ben de onun: Allah'ım tebliğ ediyorum, ruhumun feryadını, imanımın sesini, insanlığa tebliğ ediyorum, dediği gibi, vazifemi yapıyorum.

"Padişahım, son söyleyeceğim söz budur: İslâmiyet'i müdafaa ve himaye edemeyecek bir iktidar, bir saltanat gitse; yerine yeni bir saltanat, bir iktidar konur. Fakat din giderse, yerine yeni bir din gelmez, padişahım! Benim korktuğum dindir..."

“Padişah, bu sözlerim üzerine, müteessir oldu:

"Evet gayemiz bir ama görüş ayrılıklarımız var." dedi ve Ziya Paşa'nın: "Herkesin maksudu bir amma rivayet muhtelif" mısraını okudu...

“O sırada baktım horozlar ötüyordu (sabah yaklaşmıştı).

“Vakit çok geç olmuştu, ayrıldık...”

(Ali Ulvi Kurucu, Hatıralar – 2, haz. M. Ertuğrul Düzdağ, 6. b., İstanbul: Kaynak Y., 2009, s. 57-9.)

Evet, “düşündüklerini, yaptıklarını, fikirlerini, hayatıyla ilgili sırları” saklama konusunda bir dâhi olan Selanikli zampara, Padişah’ı fena halde kafalamış, dolmuşa bindirmişti.

Ayrıca, Veled Çelebi örneğinde olduğu gibi dönme dolap fırıldaklar da onun hesabına kulis yapıyorlardı.

Selanikli, sıradan biri değil büyük bir yalancı olduğu için gerçeği böyle utanmadan sıkılmadan rahatça  “bükebiliyor”.

*

Sultan Vahideddin'in, Selanikli için niye "Âteşîn bir zekâ, âteşîn bir zekâ..." demiş olduğunu tahmin edebiliyoruz. İngilizler'in Samsun havalisine "yetkili" adam gönderilmesi talebini fırsata çevirerek Selanikli'yi Anadolu'ya (bir direniş hareketi örgütlemek üzere "örtülü" görevle) göndermek isteyen Padişah'a kurnaz yaverinin şöyle birşey demiş olduğu anlaşılıyor:

"İleriki günlerde aramızdaki İngiliz işbirlikçileri, ordudaki zat-ı şahanelerini anlamayan ahmak subaylar ve de onlardan etkilenen bazı siyaset bilmez saf hoca taifesi, bendenizle/kulunuzla zat-ı şahanelerinin arasını bozmak için, aleyhimde iftira ve tezvirata başvurabilirler ve böylece bilerek veya bilmeyerek İngiliz emellerine hizmet edebilirler. Şayet onların tesiri altında kalıp da bana olan itimadınız sarsılacaksa daha baştan beni bu görevden af buyurmanızı huzurlarınıza arz ederim."

Selanikli bu şekilde yolu yapmış olduğu için, Şeyhülislam'ın anlattıklarını Padişah, öyle anlaşılıyor ki, içinden şu düşünceleri geçirerek dinliyordu:

"Bizim bu Şeyhülislam büyük alim, temiz adam, dürüst adam, fakat siyasetten anlamıyor. Çok saf.. Mustafa Kemal gibi sadık bir adamıma suizanda bulunuyor. Saf adam, oyuna geliyor. Ben oyuna gelmemeliyim. Zaten yaverim Kemal böyle olacağını bana daha baştan haber vermişti, âteşîn bir zekâ, âteşîn bir zekâ..."

O âteşîn siyasal dolandırıcılık, daha Erzurum Kongresi sırasında hempaları Mazhar Müfit Kansu ile Süreyya Yiğit'e, günü gelince Padişah'ı resmen "oyacağını", milletin dinine imanına da savaş açacağını söyleyecek, fakat bunu söyledikten sekiz ay sonra bile, TBMM açılırken, Padişah'a sadakat yemini edecek, Padişah'a isyan niyeti taşıdığı iddiasının "yalan" olduğunu utanmadan söyleyecekti.

Selanikli takiyye virtüözü, serapa yalan dolan ve sahtekârlıktı.

*

Selanikli büyük yalancı sözlerini şöyle sürdürüyor:

“Kâzım Paşa Harbiye Nazırı’nı (Savunma Bakanı’nı) gördü, kendisinden aldığı direktif şu idi:

"- Maksat Samsun havalisinde Rumlara tecavüz eden Türkleri tedib etmek (yola getirmek), sonra Anadolu'da birtakım milli teşekküller beliriyormuş, onları da ortadan kaldırmak! Mustafa Kemal’i bunun için yolluyoruz. Kendisine Sadrazam (Damat Ferit) Paşa ile beraber bir salahiyetname vereceğiz!"

Kâzım Paşa bürosuna dönerek bana bunları izah etti:

"- Çok güzel", dedim ve kapıların eyi kapalı olup olmadığına baktım:

"- Yalnızız!" dedi.

"- Onlar ne istiyorlarsa azamisini ilave ederek bir talimatname kaleme alınız, yalnız bir iki noktayı ben not ettireyim!"

"- Peki!" dedi.

Benim ehemmiyet verdiğim, salahiyet meselesi idi. Mümkün olduğu kadar Anadolu'nun her tarafına emir verebilmekliğimdi. İstediğim bir madde, Samsun'dan başlayarak bütün şark vilayetlerinde (doğu illerinde) bulunan kuvvetlerin kumandanı olmaklığım ve bu kuvvetlerin bulunduğu vilayetler valilerine doğrudan doğruya emir verebilmekliğimdi.

Bir başka madde, bu mıntıka ile herhangi bir temasta bulunan askeri ve idari makamlara işarlarda (bildirimlerde) bulunabilmekliğimdi. Kâzım Paşa'ya dedim ki:

"- Onlann arzularını bir araya topla, fakat sonuna bu iki maddeyi ilave et!" Kâzrm Paşa yüzüme baktı:

"- Bir şey mi yapacaksınız?"

"- Kulağmı bana doğru uzat, dedim... Evet. Bir şey yapacağım. Bu maddeler olsa da olmasa da yapacağım."

(Atay,  s. 144-5.)

Defolu dahi daha önce söylediklerini unutmuş, anlattığı masalın içine etmiş.

Bir yalancının (açık vermemek için) iyi bir hafızasının olması gerekir derler. Fakat bir yalancıyla muhatap olan insanların da iyi hafızaya ihtiyaçları vardır. Yalancının önce söyledikleri ile sonra söylediklerini karşılaştırabilmeli, tartabilmelidirler. Görüldüğü kadarıyla böylesi bir hafıza Falih Rıfkı’da yoktu. Fakat daha kötüsü, okumuş yazmışı ve okur yazar olmayanıyla bizim milletin de çoğunda yok.

Hafızası iyi olanlar var elbette, fakat onlar, başlarına bela almamak için susuyorlar.

Evet, Selanikli defolu dahi, ilk görüşmesi için “Kâzım Paşa ile açık konuşarak bütün düşündüklerimi anlattım” demiş olduğunu unutmuş, ikinci görüşmesinden bahsederken, onun kendisine "Bir şey mi yapacaksınız?" sorusunu yöneltmiş olduğunu söylüyor. Hani sen ilk görüşmede “bütün düşündüklerini”, hem de kapıyı kapattırarak anlatmıştın, üstelik bir de  “Fırsattan mümkün olduğu kadar istifade etmeliyiz!” demiştin ya, n’oldu?

Karşımızdaki, kötü hafızalı bir yalancı.. Siyasal dolandırıcı.. Kâzım Paşa buna, "Bir şey mi yapacaksınız?" demişmiş.. At martini Debreli Hasan, dağlar inlesin!

Seni yalancı seni!

E-KİTAP: ERBAKAN’DAN ERDOĞAN’A: ‘MİLLÎ GÖRÜŞ’ÜN TASFİYESİ VE İSLAM-KEMALİZM SENTEZİ

 

https://archive.org/details/erbakandan-erdogana-milli-gorusun-tasfiyesi-ve-islam-kemalizm-sentezi

ERBAKAN’DAN ERDOĞAN’A:

‘MİLLÎ GÖRÜŞ’ÜN TASFİYESİ

VE İSLAM-KEMALİZM SENTEZİ

 

 

Dr. Seyfi SAY

 

İÇİNDEKİLER

 

28 ŞUBATÇI İÇ SİYASET 6

BÜYÜK OYUN 10

FİTNE ZAMANI, DÜŞMAN OKLARI VE İSTANBUL SÖZLEŞMESİ 13

İSLÂMCILARI LAİKLEŞTİRME PROJESİ VE AKPARTİ’NİN MİSYONU 19

ERDOĞAN, ÜMMET VE DİN MİLLİYETÇİLİĞİ 34

SUYUN ÜÇ, KORKAKLIĞIN SAYISIZ HALİ VAR 39

TÜRK MÜNAFIKLIĞINA TÜRK MÜSLÜMANLIĞI ADINI VERMEK 51

TÜRK MÜSLÜMANLIĞI MI, TÜRK HARİCÎLİĞİ Mİ? 56

“YARIM PORSİYON İSLAM”LI TÜRK MÜSLÜMANLIĞI 61

“BİR YUSUF MASALI” 66

YERLİLİK/MİLLÎLİK EDEBİYATININ TÜKENİŞİ 70

“MİLLİ GÖRÜŞ”, MİLLİ PİYANGO KADAR MİLLÎ HALE GELİRKEN 72

“İMANLI ÇILGIN TÜRKLER”MİŞ 75

28 ŞUBAT’TA SUSAN, ERGENEKON DAVASI’NDA KAHRAMANCA GÜRLEYEN ADAM: OĞUZHAN ASİLTÜRK 79

SİNSİ KEMALİZM ÖLÜMLE TEHDİT EDİYOR 87

28 ŞUBAT'TAN 15 TEMMUZ’A FETÖ, PERİNÇEK, VE ÇILGIN TÜRK KEMALİSTLER: "KASA HER ZAMAN KAZANIR" 97

GAYRİMİLLÎ MİLLÎCİ VE ULUSALCILAR 117

ÇÖKEN SİYASAL İSLAM DEĞİL, SİZSİNİZ 122

SİYASAL PARTİLER, CEMAATLER VE ŞİRK 128

 ŞAHSİYETLİ İÇ POLİTİKA 133

“MÜSLÜMANLIK BUYSA BEN MÜSLÜMAN DEĞİLİM”MİŞ 139

ÇANLAR HRİSTİYANLAR İÇİN ÇALAR 142

SEN BU TARLAYA ARPA EKTİN, BUĞDAY BİÇEMEZSİN 147

AK PARTİ LAİKÇİLİĞİNİN VE “MÜSLÜMANLARI LAİKLEŞTİRME” “HİZMET”İNİN TARİHİNDEN BİR KESİT 150

İSTANBUL SÖZLEŞMESİ’NİN KADROLU VE SÖZLEŞMELİ AVUKATLARI 156

AK PARTİ YANDAŞLARI LAİKLİĞİN HATIRINA HAYRETTİN KARAMAN’I DA MECZUP İLAN ETTİ 160

BUDALALAR KUMPANYASININ BREMEN TİPİ MIZIKACILARI 168

AK PARTİ’NİN SİYASAL DİNSİZ (LAİK) DİNCİLİĞİ 170

BAZI AK PARTİ YANDAŞLARININ İSLAMCI OLMAYAN FAKAT LAİK OLABİLEN MÜSLÜMANLIĞI 174

İSLAM, YÖNETİCİLERE YALAN SÖYLEME İMTİYAZI YA DA AYRICALIĞI VEREN MAKYAVELİST BİR İDEOLOJİ DEĞİLDİR 178

ATATÜRK’Ü FAŞİSTE KOMÜNİSTE BIRAKMAMAYI BİLİYORSUNUZ DA, İSLAM’I NEDEN IŞİD VS.’YE BIRAKMAMA YÖNÜNDE BİR ADIMINIZ YOK? 183

ŞABAN ALİ DÜZGÜN, CÜBBELİ AHMET, HAYRETTİN KARAMAN VE RECEP TAYYİP ERDOĞAN’IN ORTAK ÖZELLİĞİ 192

DİN MİLLİYETÇİLİĞİNE KARŞI OLMAK 200

ROLLER DEĞİŞİYOR, OYUN DEĞİŞMİYOR 205

“İSLAM-CI/DİN-Cİ” DEĞİLMİŞ, “MİLLÎ GÖRÜŞ-ÇÜ”YMÜŞ 208

GELENEKLE HESAPLAŞMAK 211

AK PARTİ KEMALİZMİ 217

SAADET NEREYE KOŞUYOR? 221

DEVLETİN TEFECİLİĞİ 276

AK PARTİ: BU GİDİŞ NEREYE? 231

LAİKLEŞEN İSLÂMCILAR 240

DAVUTOĞLU: DİNÎ “DEĞER”DEN LAİK (SİYASAL DİNSİZ) DEĞERSİZLİĞE 250

SAADET PARTİSİ’NİN ESKİ LİDERİ KARAMOLLAOĞLU’NUN İKİ BÜYÜK HATASI 258

STRATEJİK ÇUKURLUK VE “ZAMANIN RUHU” 263