E-KİTAP: PROJE ADAM VE MADAMLAR

 

https://www.academia.edu/97759276/Proje_Adam_ve_Madamlar

PROJE ADAM

VE MADAMLAR

Dr. Seyfi SAY

İÇİNDEKİLER

 

BİRİNCİ BÖLÜM: DAMITILMIŞ SAF ‘LAİK KEMALİST’ ŞİRRETLİK: NİHAT GENÇ

DENG NE YAPMIŞ, BU DENSİZ ANGUT NE ANLAMIŞ! 5

PROFESYONEL KÜFÜRBAZLIĞIN PROVOKATİF IRKÇILIĞI 11

charlıe hebdo’yu paris’te arama! ruhu nihalt’ın bedeninde 22

charlıe hebdo’dan bile kindar 25

ADADÜRKÇÜ GEMALİST NİHAT 33

BU SAPIK, NURCU.. “RIZA NUR”CU.. 39

KATİL DERİN DEVLET, NİHAT VASITASIYLA “SARAY”A, “ÖRTÜLÜ İDAMLAR ŞART” MESAJI MI VERİYORDU? 42

DEVLET MAFYALAŞMIŞ GİZLİ SERVİS (İSTİHBARAT ÖRGÜTÜ) MANTIĞIYLA DEĞİL, HUKUKLA YÖNETİLİR 50

KULLANIŞLI DÜDÜK NİHAT’IN KARA PARA (PARDON KARA BİLGİ) AKLAMA YOLSUZLUĞU 55

ATATÜRKÇÜ DÖNEKLİK VE DÖNÜŞ 59

KULLANIŞLI NİHALT GENÇ BORUSUNUN İŞLEVİ 63

MEDYATİK AHLÂKSIZLIĞIN ZİRVE İSMİ NİHALT 67

 

İKİNCİ BÖLÜM: DÜŞÜNCESİZ DÜŞÜNÜR: İSMET ÖZEL

NUMARATÖR İSMET, HAYRANLARINA APTAL DİYOR 70

PROJE İSMET VE MÜRİTLERİ 77

İSMET’İN “ÜÇ MASAL”I 89

İSMET’TEN “ZOR MESELE”SİNE KOLAY ÇÖZÜM: MÜSLÜMAN TEKNOLOJİSİ MASALI 99

WALDO İSMET, NEDEN AKLIN BAŞINDA DEĞİL? 106

WALDO, SEN NEDEN ORMANDA DEĞİLSİN? (İSMET’İN SAHTE MEDENİYETSİZLİĞİ) 119

 

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM: SIRADANLIĞI AŞAMAYAN TİPLER

HUYUDUR UYDURUR: HİKÂYECİ KADIN PSİKOLOJİSİ 127

 “BİNBİR SURAT” METİNER İLE HİKÂYECİ SOPRANONUN “DEVLET-ÇİLİK KÜLTÜRSÜZLÜK MERKEZİ”NDE SAHNELENMİŞ “SARAYDAN DİN-Cİ KAÇIRTMA” OPERASI 137

AKPARTİ’NİN “DERİN” TANDANSLI “GÜNCELLENMİŞ İLAHİYAT”ININ “ZAMANIN RUHU” YUTMUŞ PAPAZLARI 146

“İT”LİĞİN GAZETECİSİ: SONER YALÇIN 152

NEFSİNE DÜŞKÜN BİR ARZU NESNESİNİN “DEĞİŞEN YOLCULUĞU” 160

ODATV’NİN MECZUP DİN BİLGİSİ ÖĞRETMENİNE TIMARHANEDE YER AÇIN! 169

BİR ZAMANLAR ZAMAN’DA FETHULLAH’IN YANINDAYDI: HÜSEYİN GÜLERCE 176

FIRILDAK SİYASETÇİ: DOĞU PERİNÇEK 190

28 ŞUBAT SÜRECİNİN UNUTULMAZ SOYTARISI: MÜSLÜM GÜNDÜZ 198

ODATV’DEKİ SAHTE BAŞÖRTÜLÜ: ASİYE GÜLDOĞAN 205

CEM KÜÇÜK: ADI KÜÇÜK, YEDİĞİ LOKMALAR BÜYÜK 223

*

PROFESYONEL KÜFÜRBAZLIĞIN PROVOKATİF IRKÇILIĞI

 

Asabiyet dediğimiz (asabîlik değil) grupçuluk, tarafgirlik, kavmiyetçilik vs., sosyolojik bir vakıa/gerçeklik olarak her devirde az çok var olmuştur.

Fakat, onun bir ideolojiye dönüştürülmesi yeni ya da çağdaş bir olgudur.

Milliyetçilik, aslında kolektif bencillik, kibir ve enaniyetten ibarettir. Martin Buber’in dediği gibi, kolektif/kitlesel bencillik, bireysel bencillikten daha saygıdeğer olamaz.

İşte milliyetçilik, bu kitlesel bencillik, kibir ve enaniyeti “fikir” diye “yutturma”, bir ideolojiye dönüştürme, bir kendi kendine tapınma dini haline getirmedir.

*

Milliyetçilik için söz konusu olan bu akla ziyan durum, devletçilik için de geçerlidir.

Devlet, yeni bir kurum değil.. Fakat günümüz devletçilik olgusu ya da ideolojisi, günümüz milliyetçiliği gibi yeni.. Bu ideolojinin en uç biçimini Faşizm ve Nazi felsefesi oluşturuyor.

Geçmişte devlet kurumu, günümüzde olanın aksine, tapınılan bir tanrı (Cemal Bali Akal’ın tabiriyle Sivil Toplumun Tanrısı) değildi.

Mesela, Fatih Sultan Mehmed‘in hocası Molla Güranî, Bursa kadısı iken Fatih’in bir fermanını Şeriat’e/hukuka aykırı bulduğu için yırtıp atmış, sonra da kalkıp Mısır’a gitmiş, Memluk/Kölemen Devleti topraklarına yerleşmişti.

Kimse de ona, “Devlet düşmanı, vatan haini, ajan vs.” dememişti. “Ulan imansız, vatan sevgisi imandandır; demek ki senin imanın yok” vs. diye İblis mezhebinden fetvalar veren yerli-milli vatansever hocalar da çıkmamıştı.

Tam aksine, Fatih Sultan Mehmed, Memluk Sultanı’na özel elçi gönderip, hocasının tekrar ülkeye dönmesi için aracı olması ricasında bulunmuştu.

*

Ancak, bu anlayış, Tanzimat‘tan sonra değişmeye başladı.

Batı’dan gelen milliyetçilik ideolojisi bu topraklardaki insanların zihinlerini istila etti.

Batılı sömürgeciler, çok-uluslu Osmanlı‘nın milliyetçilik hareketleriyle parça parça edilmesinin mümkün olduğunu gördüler.

Araplar arasında Mişel Eflak gibi hristiyanlar Arapçılığı körüklediler.

Benzer şekilde, asıl adı Moiz Kohen vs. olan tipler, bu topraklarda, Tekin Alp gibisinden adlar kullanarak Türkçülüğü savunan kitaplar yazdılar. Parvus gibi yahudiler Türk milliyetçiliği fikir sistemi diye bir ucube ürettiler.

İslam’a olan düşmanlıklarını Türkçülükle maskelediler. Türklerin iyiliğini istiyormuş rolü oynayarak İslam düşmanlığı yaptılar.

Yahudilik ya da Hristiyanlık adına İslam düşmanlığı yapamazlardı. Fakat, Türklük adına İslam düşmanlığı yapmaları, gafil halkın ve Batı hayranı okumuşların onlara aldanmasına yol açtı.

*

Bugüne geldiğimizde değişen fazla birşey olmadığını görüyoruz.

Aynı oyun, küçük değişiklik ve rötuşlarla aynen yeniden sahneleniyor.

Mesela, Nihat Genç soytarısının yazıları..

Bu düzgün cümle kurmaktan aciz şahsın yazdıkları, salt şahsına özgü saçmalıklar değil.

Evet bu şahıs, “Güncelleme dediğinizi biz bin yıl önce yaptık” başlıklı yazısında “Türkler Anadolu’da yeni bir din kurmuştur” diyor.

Görüldüğü gibi, Türkler adına konuşuyor. Tıpkı Moiz Kohen gibi.

Peki bu yeni din neymiş?

Pek “düzgün” Türkçe’siyle şöyle diyor:

“Bu yeni dinin şeriatçı düzen (ortadoks islam‘la) hiç bir alakası yoktur ve aksine yüzyıllar süren ölümcül bir savaşı vermiştir.”

Laflarını, “Yeni dinin bir başka özelliği ta Ahmet Yesevi’den beri ibadetlerini kadın-erkek karışık yaparlar…” diyerek sürdürüyor.

(Yalan ama, yalandan kim ölmüş.. İşin içine Ahmed-i Yesevî katacaksın ki, şeytan maskarası cahil tasavvufçuları/sofuları ve aptal Türkçüleri “olta”ya çekesin.)

*

Gelelim bu yeni dinin, Moiz Kohen’in ucuz taklidi Nihat Genç’e göre “en önemli özelliği”ne:

“Yeni dinin en büyük diğer özelliği gayri müslimleri kendileriyle eşitlemişler ve dışlamamışlar ve herkesi ‘insan’ diye görmüştür, bakınız Şeyh Bedreddin isyanı.”

Sanki, Şeyh Bedrettin‘den önce Müslümanlar gayrimüslimleri “insan” diye görmüyorlardı.

İnsan olarak eşit olmak başka, müslim ve gayrimüslim olarak eşit olmak başkadır.

Mesela laik devletlerde, vatandaşlarla yabancılar, insan olarak eşittir, fakat aynı yasal haklara sahip değillerdir.

Aynı şekilde, günümüz laik ulus-devletlerinde “egemen ulus/ırk” ile azınlıktaki ırklar “insan” olarak eşit kabul edilseler bile, aynı yasal konumda değillerdir.

Mesela Türkiye’de, Türk ile Kürt, insan olarak eşittir. Peki, devlet açısından Türk ile Kürt eşit midir?

Anayasa, sadece Türk’ten bahseder. Sanki bu topraklarda hiç Kürt, Arnavut, Boşnak, Gürcü, Çerkez, Avar, Abaza, Arap … yaşamamaktadır.

Bu, ne anlama gelmektedir?

Türk olmayanların insan olmaması, dışlanması, eşit sayılmaması mı?

Laik-Kemalist Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nde resmî dil Türkçe’dir, peki Kürtçe resmî dil midir?

Kürtçe‘nin resmî dil olmaması, Kürtler’in insan sayılmaması anlamına gelir mi?

*

İşte, bir İslam Devleti’nde de durum budur. İslam, resmî dindir.

Hristiyanlık, Yahudilik, Mecusilik vs., resmî din değildir.

Bu, gayrimüslimlerin insan sayılmaması anlamına gelmez.

Kaldı ki, yukarıda da söylediğimiz gibi, günümüz Anayasa’sına göre Türkiye sınırları içinde sadece Türkler yaşamaktadır, Kürt, Çerkez vs. “resmen” yoktur (Nihat Genç maskarası, istiyorsa bunu “insan saymama” olarak adlandırabilir).

Halbuki, Osmanlı‘nın “yazılı olmayan anayasal düzen”i çerçevesinde gayrimüslimlerin varlığı “tanınır” ve onlar birtakım vazgeçilmez temel haklara sahiptirler.

Yani Osmanlı, “Bu topraklarda yaşayan herkes müslümandır” diye kanun çıkarmıyor, sonra da Yahudi ve Hristiyanlar’a “Anayasamıza göre siz de müslümansınız, kabul ediyorsunuz değil mi, ettiniz ettiniz, onun için size de hadi insan muamelesi yapalım, bakın bu iyiliğimizi unutmayın” demiyordu.

“Hayır, ben hristiyanım, müslüman değilim” diyeni hapse de atmıyordu.

Onlara birtakım hakları verirken “Allahu Teala’nın ve Rasulü’nün ilke ve inkılaplarına bağlı kalacağım” diye yemin ettirmiyordu.

Onların “varlığını” resmen “tanıyordu”.

Yönetimde yer alma hakkı vermiyor, buna karşılık devleti canıyla savunma, devletçi olma, “resmî ideoloji”yi, yani resmî dini kabul etme yükümlülüğü de dayatmıyordu.

Aile hukuku gibi hususlarda kendi dinine göre yaşamasına müsaade ediliyor, papazlar hakkında, günümüzde Nurettin Yıldız gibiler için yapılan türden yaygaralar ve şamatalar koparılmıyor, haklarında savcılık tarafından soruşturma başlatılmıyordu.

Hangisi insan onuruna daha uygun?

*

Şeriatçı Osmanlı’da gayrimüslimler “resmen” vardı, laik-Kemalist Türkiye’de ise Kürt “resmen” yoktur. (Daha 30 yıl önce, “Türkiye’de Kürt de var” diye yazma gafletine düşenler hapse atılıyordu.)

Evet, Nihat Genç soytarısına göre, Türkler, İslam’ı bin yıl önce güncellemişmiş, “yeni bir din” üreterek gayrimüslimleri de “insan” saymışmış.

Senin bu mantığın, “Türkiye’de Türk olmayanlar insan sayılmıyor, onları insan saymak için devletin adını da güncellememiz, yeni bir ‘devlet’ kurmamız, Anayasa’yı Türklük değil insanlık kavramı üzerine oturtmamız lazım” demeni de gerekli kılar.

Diyebilir misin?

Kendinle çelişmemek, dürüst ve tutarlı olmak için bunu demen gerekir.

*

Bunu diyecek, bu tutarlılığı gösterecek akıl, fikir, izan, dürüstlük, haysiyet, şeref ve onur sende var mı?

Bir gram dürüstlük?..

Ve de yürek..

Fare kadar olsun yürek?..

Mercimek kadar olsun beyin..

Resmî ideolojinin dümen suyunda (daha doğrusu “derin” himayesinde ve gölgesinde) cesur yazılar yazma soytarılığını herkes yapar.

Seni gidi ucuz resmî soytarı, medya sirki palyaçosu!..

*

Bu soytarının başka zırvaları da var.. Fakat hemen her sözü yanlış olduğu için tartışmaya değmez.

Ancak, bu palyaçonun yüzüne taktığı Türklük maskesi önem taşıyor.

“Türkler Anadolu’da yeni bir din kurmuştur” diyerek Türklük ve Türkler adına konuşuyor.

“Bazı Türkler” bile değil, “Türkler”…

Peki, bu topraklarda hâlâ yaşayan, senin cahilce “ortadoks” dediğin “Ehl-i Sünnet İslam’ı” ne oluyor?

Onu yaşatan, yaşatmaya çalışan Türkler değil mi?!

Adamın “yeni din“inin “en önemli özelliği“ni tekrar hatırlayalım: Gayrimüslimleri eşitlemek..

Aslında bu, gayrimüslimleri eşitlemek değil, Müslümanlar karşısında efendi pozisyonuna getirmek..

Evet, bu “yeni din“e göre, “Bütün insanlar eşittir, fakat gayrimüslimler daha eşittir“.

Mesela bugün Türkiye’de yapılan tartışmalara bakın..

Nurettin Yıldız gibi isimler üzerinden İslam’a ağız dolusu hakaretler yağdırılır..

Fakat Hristiyanlık’taki, Yahudilik’teki, Kemalizm dinindeki, Gulat-ı Şia‘daki, Alevîliğin ateist versiyonlarındaki ahlâksızlık, hurafe ve saçmalıklar aleyhinde en küçük birşey bile söylemek mümkün değildir.

*

Başa dönelim..

Moiz Kohen gibi isimlerin, Türklük maskesi altında ve Türk adları kullanarak İslam düşmanlığı yaptıklarını söylemiştik.

Nihat Genç angutunun putu Atatürk‘ün de İslam aleyhinde benzer ifadelerinin bulunduğunu biliyoruz.

Peygamber Efendimiz s.a.s. için “Arap oğlu”, Kur’an için “Arap oğlunun yaveleri” vs. dediği, Kâzım Karabekir Paşa’nın tanıklığıyla malum..

Aynı şekilde, Allahu Teala’nın vahyi için “gökten indiği sanılan” hükmünü verdiği biliniyor.

Yabancı diplomatların onunla olan görüşmelerine ilişkin kayıtlarda da benzer bilgiler yer alıyor.

Aslında bu sözlerini hatırlatmaya bile gerek yok. İş, sözden daha güçlüdür. Neler yaptığı malum.

İmdi, Atatürk‘ün çocukluğuna ilişkin, milletin ilkokul ezberini bozan türden birtakım malumat da var.

Mesela, onun ilk öğretmeni Şemsi Efendi‘nin gerçek adının Şimon Zvi, asıl dininin de Yahudilik olduğu ileri sürülüyor.

Bunun yanı sıra, Atatürk’ün küçük çocukken bir Yahudi gibi dua ettiğine dair yayınlar yapılmış.

Aynı şekilde, Atatürk’ün soyacağına ilişkin farklı iddialar mevcut.

Bu tür yayınlar doğru mudur, yanlış mıdır, hüküm vermek bize düşmez. Tarihçiler tartışsın, konuyu çözümlesinler.

*

Varsayalım ki tarihçiler bu iddiaların doğru olduğu kanaatine vardılar (Varacaklarını sanmıyorum, Atatürk’ü Türk tarihçilerine emanet etmekte yarar var), bu takdirde de, Atatürk‘ün Peygamber Efendimiz s.a.s.’i, Allahu Teala’nın vahyini ve Kur’an‘ı aşağılayan ifadelerinin, soyu sopu ve çocukluğunda aldığı eğitimle, kimliğinin oluşum süreciyle bir ilişkisinin olup olmadığı meselesinin psikologlar ve psikanalizciler tarafından ele alınmasının uygun olup olmayacağı sorunu önümüze çıkar.

Bu konuda da karar verecek olanlar bizler değiliz, psikologlar ve psikanalizcilerdir.

Ancak, Nihat Genç türü soytarıların psikolojisine baktığımızda şunu fark ediyoruz: Onlar, Atatürk’le ilgili bu tür iddiaları gerçek kabul ederek, Atatürk’ün bir yahudi kindarlığıyla İslam düşmanlığı yapmış olduğunu varsayarak tutum belirliyorlar.

İdeolojileri Atatürkçülük.. Ve Atatürkçülüklerinin, onları bir yahudi gibi İslam düşmanlığı yapmaya ittiği anlaşılıyor. (Her yahudi gibi de değil, İslam’ın azılı düşmanı, İslam’dan öç almaya çalışan kindar ve gaddar bir yahudi gibi..)

Atatürkçülüğü, İslam düşmanlığının lazım-ı gayri mufarıkı, mütemmim cüzü olarak gördükleri kesin..

Bu, açık bir biçimde anlaşılıyor.

*

İslam düşmanlığı yapmazlarsa Atatürkçülük dinine özgü ibadetlerini ihmal etmiş olacaklarını düşündükleri o kadar belli ki..

Bunların Atatürkçülüğünün “beş şartı” var:

Birincisi, İslam söz konusu olduğunda kelime-i küfür söylemek.

İkincisi, senede en az bir ay Müslümanlara karşı “fî sebîl-i Atatürk cihat”..

Üçüncüsü, günde beş vakit “emr-i bi’l-Atatürkçülük, nehy-i ani’l-İslam“..

Dördüncüsü, hayatlarında en az bir kez Anıtkabir’de tapınma seremonisi..

Beşincisi, her kurban bayramında, pardon cumhuriyet vs. bayramlarında “îlâ-yı kelimetü-Atatürk” ibadeti yapmak..

Evet, bunlar, İslam düşmanlığını, Atatürkçülüklerinin zorunlu bir gereği kabul ediyorlar ne yazık ki..

*

Meselenin bir boyutu bu..

Diğer boyuta gelince.. Bu Nihat Genç türü soytarıların “aslen” Türk olup olmadıkları da bizce meçhul..

Türkler adına konuşma kurnazlığı yapıyorlar ama, belki de köken bakımından Moiz Kohen‘den biraz halliceler..

Yazının başında, Batılı sömürgecilerin Osmanlı‘yı parçalamak için milliyetçiliği bir silah olarak (modaya uyup aparat diyelim) kullandıklarını söylemiştik.

(Mustafa Kemal de, Osmanlı’nın Şeriatçılığına karşı milliyetçiliği, yani Türkçülüğü öne sürmüştü. Teoman Duralı‘nın “İngiliz-Yahudi medeniyeti” diye adlandırdığı Batı kurum ve ilkelerini çağdaş uygarlık düzeyi / muasır medeniyet seviyesi adı altında savunduğu malum.)

Milliyetçilik günümüz Türkiye’sinde de aynı işlevini sürdürmeye devam ediyor.

Hem Türkçülük, hem de Kürtçülük, birer bölücü ideoloji durumunda.

Aynı şekilde, Karadenizli vatandaşlarımızın da Pontus vs. lafları altında Rumlukla ilişkilendirilmeye çalışıldıkları biliniyor.

Ancak, Karadeniz’in müslüman halkı bunlara itibar etmiyor. (Rumlarla komşuluk ya da Rum kızlarıyla evlenme ve akrabalık kurma gibi nedenlerle Rumca’nın konuşulmuş olması normaldir. Rum kökenli olmak da bir kusur değildir.)

Evet, Karadenizli vatandaşların büyük çoğunluğu İç Anadolu Türkleri’nden bile daha dindar oldukları, İslamî ilimlere ve hafızlığa önem verdikleri için, onları Pontusçuluk, Rumculuk vs. mavalları ile aldatmak mümkün değil. Onlara, Pontusçuluk ve Rumculuk hesabına İslam düşmanlığı yaptıramazsınız.

Fakat, onların içlerinden de tek tük çürük ceviz pekâlâ çıkabilir.

Böylesi çürük cevizler, İslam düşmanlıklarını; Rumluk ve Pontusluk gibi kavramları hiç ortaya atmadan, Tekin Alp adıyla Türkçülük yapan yahudi Moiz Kohen taktiğiyle, Türkçülük, devletçilik ve Atatürkçülük maskesi altında yürütüyor olabilirler mi?

Bu acayip, ölçüsüz, “kindar yahudi”ce, akıl ve mantık dışı İslam düşmanlığının altındaki gerçek etkenlerden biri yoksa bu mu? 

LAİK-KEMALİST (SİYASAL DİNSİZ) DEVLETÇİLİKTEN FETÖ'YE: İSLAM'I YERLİ-MİLLİ PUTPERESTLİĞİMİZ ATATÜRKÇÜLÜK İÇİN GÜNCELLEYECEĞİZ, ÖYLE KÜRESEL GÜNCELLEME YOK!

Bir zamanlar Yeni Şafak’ta yazan, daha sonra Türkiye gazetesine transfer olan “devlet gibi  gazeteci” (yani "paralel devlet" formatındaki gazeteci) Cem Küçük, devlet adına konuşma yetkisini nereden almıştıysa, Hüseyin Gülerce (ya da Gülence) için “O, devletin adamıdır” diye yazmıştı.

Odatv de, “Biz demiyoruz, biz sadece haberciyiz, haber yapıyoruz” diyerek onun sözlerinin daha geniş kitleler tarafından duyulması için üzerine düşeni yapmıştı.

“Devletin adamları” birbirlerini az çok tanırlar, böyle sözde haber yapıyormuş ayaklarından ya da danışıklı dövüş babından birbirlerinin gündeme gelmesini sağlamakta üstlerine yoktur.

Odatv’nin haberi şöyleydi:

Bir dönem Fetullah Gülen’e en yakın isimlerden olan Hüseyin Gülerce’nin Cumhuriyet gazetesi iddianamesinde “tanık” olarak yer alması, Sözcü gazetesi soruşturmasında da adının geçmesi tartışılmaya devam ediyor.

Sözcü gazetesi Ankara Temsilcisi Saygı Öztürk, Hüseyin Gülerce’nin FETÖ’nün yayın organı Zaman Gazetesi Genel Müdürlüğü yaptığına dikkat çekip, geçmiş dönemde yılda en az 3 kez FETÖ elebaşı Fethullah Gülen’in yanına gidip günlerce kaldığını, 17 Aralık yolsuzluk soruşturmasından sonra da 4 kez telefon konuşması yaptığını yazdı.

Gazeteciler Ahmet Hakan, Yılmaz Özdil, Fatih Altaylı da Hüseyin Gülerce’nin FETÖ geçmişine dikkat çekerek eleştirmişti. Hüseyin Gülerce ise “A. Hakan, F. Altaylı, Y. Özdil; ByLock mu kullanıyorlar?” başlıklı köşesinde “Beni övselerdi, yerin dibine geçmem gerekirdi” diyerek kendini savunmuştu.

KÜÇÜK KRİPTODAN DESTEK

Kripto FETÖ’cü Cem Küçük ise, bir dönem Fetullah Gülen’e en yakın isimlerden olan Hüseyin Gülerce’yi savundu. Cem Küçük, “Hüseyin Gülerce devletin adamıdır” dedi.

Küçük, Türkiye gazetesindeki bugünkü yazısında Hüseyin Gülerce hakkında, “Organize şekilde saldırıya uğrayan Hüseyin Gülerce çok açık ve ilk kez söylüyorum ki büyük harfle DEVLET’in adamıdır. Sizlerin Gülerce’yi harcamaya gücü yetmez” ifadelerini kullandı. Küçük, köşe yazarlarının Gülerce hakkında yazdıklarına ilişkin olarak, “Bu yapılan şey düpedüz hainliktir ve bu alçakça iftiraları atanlar hiç şüphe yok ki bedelini ödeyecektir” diye tehdit savurdu.

FETÖ’ye ve liderine övgüleri arşivlerde olan, FETÖ’nün operasyonlarında hala kritik rol üstlenen Cem Küçük’ün, Hüseyin Gülerce’ye bu desteği tarihe not düşecek cinstendi.

*

Cem Küçük sözlerinin hesabını vermediğine, ona devletten bir itiraz gelmediğine, tam aksine o başkalarını hesap vermekle tehdit ettiğine göre, Hüseyin Gülerce’yi devletin adamı kabul etmemiz gerekiyor gibi görünüyor.

Şurası kesin ki, FETÖ bünyesi içinde faaliyet gösteren tek “devletin adamı” Hüseyin değildi.

Aralarında sürü sepet “devletin adamı” bulunduğunu kabul etmek gerekiyor.

Bunların bazılarının sözde devletin elinden kaçıyor gibi yurtdışına gittikleri de kesin..

Devletin istihbarat birimleri FETÖ’yü dışarıda başka türlü takip edemezler.

Bütün bunlardan çıkan sonuç ise şu: Madem ki FETÖ’nün içinde Hüseyin gibi devletin adamları var, ve bunlar FETÖ adına faaliyet gösteriyorlar, o halde FETÖ tarafından yapıldığını düşündüğümüz birçok iş aslında devletin işi olabilir.

Çünkü, FETÖ’nün içindeki devletin adamları FETÖ yapıyor gibi göstererek devletin adamlığını ifa etmekten geri kalmazlar.

Siz, FETÖ yapıyor zannedersiniz, gerçekten de o yapıyordur, fakat ardındaki üst akıl devlettir.

Davul FETÖ’nün sırtında, tokmak ise devletin elindedir.

Mesela şu “kaset” mevzuları…

Gerçekte kimin işiydi, bilen var mı?

*

Bu, sadece FETÖ için değil, Türkiye’deki tüm cemaatler için geçerlidir.

Mesela bakarsınız ki bir tarikat, boz kurtçuluk yapmaya, Türkler’in putperestlik dönemine ait bir totemin tozunu alıp parlatmaya başlar..

Zikir ehli olmaları gereken insanları kritik-analitik, yok babalitik mavalları altında içinden çıkamayacakları, nefeslerinin yetmeyeceği derin sulara daldırıp boğdururlar.

Her neyse, biz asıl konuya dönelim.. Hüseyin gibi devletin adamlarını göz önüne alınca şunu kabul etmemiz gerekiyor olabilir: Asıl paralel devlet, derin devlettir.

FETÖ paralelini, sırf İslamcılık davasını yok etmek için kurup geliştiren, başa bela eden, yüzyılın musibeti haline getiren de aslında odur.

“Fabrika kuran fabrika” gibi, paralel üreten paraleldir.

Derin devlet, her “paralel”in içine kaçmış şeytandır, azgın cindir.

Cem Küçük gibilerin paralel devlet gibi racon kesebilmelerinin nedeni de budur.

FETÖ, derin devletin melanetinin yanında fasa fisodur.

*

Fatih Altaylı’nın “MİT’e komploda Gülerce parmağı” başlıklı yazısı, devletin adamı Hüseyin’in FETÖ’yü paralellik oyununda ofsayta düşürmüş olabileceğini de düşündürmektedir.

Altaylı Habertürk’te şunları yazmıştı:

Fethullahçı Terör Örgütü’nün seçilmiş iktidara, devlete ve özellikle dönemin Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan’a karşı “somut ve sert biçimde” saldırıya geçmesinin miladı, 7 Şubat 2012 olarak kayıtlara geçti.

O gün Başbakan Erdoğan ciddi bir ameliyat geçirdiği sırada, FETÖ elindeki yargı gücünü kullanarak MİT’e bir operasyon başlattı.

Bu operasyonun hedefinin Başbakan Erdoğan olduğu açıktı ve bu durum o gün de yazıldı.

Peki hafızası zayıflara bir hatırlatma yapalım.

MİT’e operasyon yapılması gerekliliğini o günlerde Cemaat içinde ilk dile getiren, bunu somut biçimde “kayıt altına” alan yazıları kim yazdı?

Elbette ki Hüseyin Gülerce.

FETÖ’nün MİT üzerinden Başbakan’a karşı harekete geçmesinden tam 40 gün önce Gülerce, ilk işaret fişeğini attı.

28 Aralık 2011 günü Gülerce köşesinde şöyle seslendi:

“MİT’e bir operasyon yapılmalıdır. Başbakanlık’a bağlı Milli İstihbarat Teşkilatı’nda bir soruşturma başlatılmalıdır.”

Gülerce bununla da yetinmedi.

2 gün sonra, 30 Aralık günü, Gülerce yazısını benzer biçimde tekrarladı: “MİT hakkında derhal bir soruşturma başlatılmalı.”

Gülerce’nin ikinci yazısından tam 38 gün sonra, Başbakan Erdoğan’ın hasta yatağında olmasından da istifade edilerek, Gülerce’nin hedef gösterdiği kuruma yönelik bir operasyon FETÖ’cü savcılar marifetiyle başlatıldı.

Erdoğan hastane yatağından aynı darbe girişiminde yaptığı gibi duruma el koymasa, FETÖ daha bu ilk hamlesinde başarıya ulaşacaktı.

Gülerce işareti vermiş, FETÖ’cü savcılar gereğini yapmaya kalkışmış, ama Erdoğan’a toslamışlardı.

Bu operasyonda Gülerce’nin parmağı olduğu aşikârdı. Düğmeye onun parmağı basmıştı.

İktidara yakın gazeteci Fikri Akyüz, o günlerde köşesinde Gülerce’nin bu yazısına dikkat çekti. Zaman zaman Ergenekon davalarına da eleştirel yaklaşımlar sergileyen Akyüz, iktidara yakın bir isim olarak bilinmesine rağmen o gün bugündür işsiz.

Gülerce ise “sözde” itirafçı ve makbul.

Ve Gülerce’ye bazıları, “Devletin adamı” diyor.

*

Hüseyin Gülerce, bir fikir adamı ya da yazar olarak pek önemli biri sayılmazdı.

Ancak, “Cemaat”in ve/veya Fethullah Gülen’in bir tür yarı-resmî sözcüsü gibi görülmesi, onu dikkatle takip edilen bir adam haline getirmişti. 

Zaman gazetesinin ondan pekçok bakımdan üstün başka yazarlarının (mesela Ahmet Selim’in) hiç dikkat çekmemesine karşılık, Gülerce’nin sürekli gündeme gelmesinin nedeni buydu.

FETÖ adına konuşuyor gibi görünüyordu, gerçekteyse laik (siyasal dinsiz) devletin adamı olarak vazifesini yapıyordu.

Nitekim, Zaman gazetesinde yayınlanan 5 Temmuz 2013 tarihli yazısında, Mısır’la ilgili olarak (sözde müslümanca, özde laik Kemalist nitelikteki) şu düşünceleri seslendirmişti:

Mısır’daki darbenin anlattıkları…

Mısır’daki askerî darbe, hissiyat ile gerçeklik arasındaki acıklı hali ve ders veren farkları anlatıyor.

Müslüman Kardeşler’in iktidar denemesi, kötü bir sonla bitti diyebiliriz. Dileriz, Mısır bir iç savaşın, kardeş kavgasının içine düşmez.

Bir bahar düşünün, tekrar darbe hortlağı ile bitmesi, Arap dünyası için çok kötü oldu. Ne ibretliktir, laik kesim, liberallerle birlikte; Batı’nın hoş görüsü(!) ve himayesi ile darbe destekçiliği yaptı. Darbe için Tahrir Meydanı’nı kullandılar. Bir darbenin, havai fişek gösterileri ile kutlandığını da görmüş olduk… Benim gibi pek çok kişinin aklından geçmiştir sanırım, şu anda Türkiye’de yapılacak -Allah muhafaza- bir darbe için kim bilir ne çok havai fişek stoklayan vardır…

*

Gülerce, hemen herkesin kabul edebileceği bu genel geçer hakikatlerin ardından asıl mesajına geliyor.

Böylece, dile getirdiği birtakım doğruların, acı hapı yutturmak için onu şekere bandırma ameliyesinden başka birşey olmadığı sonucuna varıyoruz. Bir tür aldatma..

Beyefendi, “İslam coğrafyasında mütedeyyin insanlar, yönetime talip olacaklarsa dini referans almamalıdırlar” fetvasını veriyor.

Emriniz olur!

“Dinî söylemi öne çıkarmasalar belki daha işlevsel olur” vs. gibi birşey söylese, niyetinin belki iyi olabileceğini düşüneceğiz, fakat öyle demiyor, “Dini referans almamalıdırlar” buyuruyor.

*

Dini referans almamak başka birşey, göstermemek başka birşeydir.

Mesela, bir insana, dinî söyleme başvurmadan, alkolün onu mahvedeceğini tıbbî bir söylemle anlatabilirsiniz. 

Fakat bir insana, “Alkol almanın haram olduğunu söylememelisin. Dinî söyleme başvurmamalısın!” dediğiniz zaman, gerçekte o kişinin din ve inanç hürriyetinin yanı sıra, düşünce ve inancını açıklama özgürlüğünü de yok etmiş olursunuz.

Türkiye’de dinsiz (putperest) derin devletin istediği tam da bu olduğu için devletin adamı da böyle konuşuyor.

*

Mesela bugün Batı’da, hristiyan demokrat partiler mevcut.

Bunlara, hristiyan olduklarını dile getirmeleri yasaklanmıyor.

Buna karşı belki, laik mantıkla, “Hristiyanlığın zaten pek fazla siyasal talebi/düzenlemesi yok” denilebilir.

Şayet bu itirazı haklı kabul edersek, o takdirde şunu söylememiz gerekir: Madem yok da, neden siyaset alanında hristiyan olmayı bu şekilde öne çıkarıyorlar?

Hristiyan olmayı öne çıkarmak, “Hristiyan değilsen benimle birlikte siyaset yapamazsın, siyasal hayata katılamazsın; önce hristiyan kimliğini kabul edeceksin” mesajını vermek değil midir?!

Din, siyasete bundan daha fazla nasıl müdahale edebilir?!

İsrail’de durum daha da katı.. 

Devletin adamı Hüseyin efendi, bu akılları “diyalog” içine girdiği yahudi ve hristiyanlara vermiyor, tutuyor hristiyanların salyangozlarını İslam ülkelerinde pazarlamaya çalışıyor. 

*

Ancak, Müslümanlar için “Dini referans almamalıdırlar” diyen Hüseyin efendi, bir sonraki cümlede klasik numaraya başvurup makas değiştiriyor, “Din, siyasete vasıta yapılınca her şeyden evvel dinin özü zarar görüyor” diyor.

Az sahtekâr değil!

Dinin referans alınması ile, dinin siyasete vasıta yapılması aynı şey midir ki, bir sonraki cümlende utanmadan böyle birşey “yumurtluyorsun”?!

Tabiî bizim Hüseyin efendi, usul-detay ilişkisini acayip bir mantıkla tepetaklak eden muhterem hoca efendisinden ders almış, nasıl kafa karıştırılacağını çok iyi biliyor.

“Din, siyasette referans alınınca herşeyden evvel dinin özü zarar görüyor” şeklindeki bir cümlenin “manyakça” olacağını gayet iyi bildiği için, hiç çaktırmadan kurnazca makas değiştiriyor, “Din, siyasete vasıta yapılınca…” uzun havasına geçiş yapıyor.

Türkçe olimpiyatlarında şarkı dinleye dinleye, makamdan makama nasıl ustaca geçilebileceğini kavramış…

Böylece, usta işi bir abrakadabra ya da hokus pokus ile din’i referans almayı dinin siyasete alet edilmesine dönüştürdükten sonra, saygılı ve efendi bir mütedeyyin müslüman pozu ile şu hükmü veriyor: 

“Dine karşı bir saygısızlık oluyor.”

Yani, dini referans almak, dine karşı saygısızlıkmış…

Yerseniz..

*

Oysa Hüseyin efendi bu aklı diyalog içinde bulunduğu haham ve papazlara verebilirdi.

Mesela onlara, “İncil’i referans almanız, İncil’e saygısızlık oluyor beyler” diyebilirdi.

Aynı şekilde hahamlara da, “Yahudiliği referans almanız, Yahudiliğe saygısızlıktır” şeklindeki muhteşem bir zihnin olağanüstü mantıklı çıkarımını pazarlayabilirdi.

Bu kadar uzağa gitmeye gerek yok, adamı olduğu laik (siyasal dinsiz) devletin derin makinistlerinin karşısına Cüneyt gibi çıkıp naralar atarak “Atatürk ilke ve inkılaplarını referans almak, Atatürk’e saygısızlıktır, n’ayır, n’olamaz!” diyebilirdi.

Hayır, bunu yapmadı. Müslüman mahallesinde salyangoz satıcılığına soyundu.

Şu anda da bu işi iktidarın gazetesi Star'da yapmaya devam ediyor.

*

Gelelim Hüseyin efendinin yazısındaki bir başka cümleye (Ya da yumurtaya mı dersiniz, salyangoza mı, her neyse!):

“Ayrıca kendisini samimi Müslüman olarak gören, kabul eden geniş kitleler kendilerini dışlanmış hissediyorlar.”

Peh peh peh!..

Kendisini samimi müslüman olarak gören, kabul eden geniş kitleler kendilerini dışlanmış hissediyorlarmış!..

İlk cümlesinden hareketle konuşmak gerekirse, kendisini samimi müslüman olarak gören, kabul eden geniş kitleler, dinin referans alınmasından rahatsız olan insanlarmış..

Hem dinin referans alınmasından rahatsız oluyorlar, hem de bunların kendilerini samimi müslüman olarak görmelerini, kabul etmelerini saygıyla karşılamamız gerekiyor.

Yoksa kendilerini dışlanmış hissediyorlarmış, hissetme kabiliyetleri azmanlaşmış bu kişilerin kendilerini dışlanmış hissetmelerine ciğer dayanmazmış..

Bunların kendilerini dışlanmış hissetmemeleri için, dini referans alanların bizzat kendilerini dışlamaları gerekiyormuş.

*

Mesela, bu mantığa göre, Mısır’da halkın büyük çoğunluğunun oyuyla iktidara gelen Mursi’den rahatsız olanlar, her ne kadar azınlık durumundaysalar da, kendilerini dışlanmış hissetmek gibi pek büyük bir bahtsızlığı yaşadıkları için, Mursi ile Mursi’ye destek veren çoğunluğun taleplerinin yok sayılması gerekiyor.

Sen de az uyanık değilsin, Hüseyin efendi!.. Öyle hocanın böyle çırağı!.. Öyle devletin böyle adamı!

Dört cümlede işi sağlama bağlama ustalığını gösteren yarım hoca Hüseyin efendi, beşinci cümlesinde şahlanıyor, cuş u huruşa geliyor:

“Daha da önemlisi, birikmiş tepkilerin sonucunda yönetime gelindiği için hassasiyet gösterilmesi gereken temel meselelerde çoğunlukla farkında olmadan bir ötekileştirme zihniyetine saplanılıyor.”

Kısacası, birikmemiş tepkilerle yönetime gelmenin bir yolunu bulmak zorunda bu insanlar..

Adeta, yakıt kullanmadan motoru çalıştırmak gibi fizik yasalarını dumur eden bir talebin üstesinden gelmek zorundalar.

Tepki birikmişse, gelmemeleri lazım, tepki birikmeyince de zaten gelemezler. Bu şartlar çerçevesinde nasıl gelineceğinin formülünü bulmak için Newton ve Einstein olmak bile yetmez ama, olsun..

Az uyanık değilsin Hüseyin efendi, bir de yeri geldiğinde ağlayabilme kabiliyetine sahip olsaymışsın, Fethullah efendinin yokluğu durumunda onun yerini çok rahat doldurabilirmişsin.

*

Ve Hüseyin efendi, son olarak, ağzındaki baklayı çıkarıyor:

“Mütedeyyin insanlar için zemin; demokrasi, hukukun üstünlüğü, paylaşma ve evrensel insani değerlerdir.”

Böylece, “demokrasi, hukukun üstünlüğü, paylaşma ve evrensel insani değerler” ile “referans alınan din”in farklı şeyler olduğunu öğrenmiş oluyoruz.

Madem öyle, neden şu “paylaşma” faaliyetlerinde tepe tepe dini referans alıyor, insanların dinî duygularını bu paylaşıma alet ediyordun?

Mesela, neden FETÖ çatısı altında “kurban” topluyordun?

Neden kurban kesme gibi dinî bir gelenek, senin paylaşma faaliyetlerinin eksenini oluşturuyordu?

Neden insanların zekâtlarının, sadakalarının peşinden koşuyordun?

Neden, dini referans göstermeden, salt “evrensel insanî değerler” adına yardım toplamıyordun?

Onu da geçtik, acayip çalgılar eşliğinde kız oğlan karışık hoplayıp zıplama, avaz avaz yâlelliler söyleme faaliyetlerine bile, dinden referans bulmak için Peygamber'li rüyalar anlatıyordun?

Dinî olmayan, “evrensel insanî değerler”e dayanan rüyaların suyu mu çıkmıştı?

Kerli ferli adamlar, “dırahşan” çehreli kızların oynamalarını, şarkı söylemelerini gerdan kırarak, gözlerini bel bel dikerek izliyor, sonra da bu tabloya Peygamber Efendimiz s.a.s. rüyalar vasıtasıyla alet ediliyor, bütün bu utanmazlıklara din, referans haline getirilmeye çalışılıyordu..

Niye o zaman “Dini referans göstermeyin!” demiyordun?

*

Demokrasi vs. diyorsun, iyi güzel, peki Mursi darbe ile mi cumhurbaşkanı atanmıştı?

Demokratik yollardan gelmemiş miydi, seçilmemiş miydi?

Hukuka uygun yollardan cumhurbaşkanı olmuş bir adamı “Benim hukukum yoksa da, tankım topum var” diyerek “tankın üstünlüğü” ilkesi eşliğinde alaşağı eden adamlar karşısında söyleyecek bütün lafın bu muydu?..

Evet, İslam açısından bakıldığında, dini referans almayanların, dini hayatın dışına itmeye çalışanların, dine düşmanlık yapanların tek bir referansı vardır: Heva ve heves.

Demokrasi, hukukun üstünlüğü ilkesi vs. hepsi, işlerine geldikçe kullandıkları, acıkınca da utanmadan oturup yedikleri birer puttan başka birşey değildir.

*

Bunların hepsi aynı..

Bir taraftan dindarlık taslıyorlar, diğer taraftan da, İslam devleti mi (Allahu Teala'ya itaat edilen devlet mi) yoksa tağutî devlet mi (tağutlara, putlaştırılmış nesnelere ve kişilere tapılan devlet mi) olduğuna bakmaksızın devletçilik yapıyorlar.

Akıllarınca "Ne şiş yansın ne kebap!" babından hem Allahu Teala'yı, hem de yeryüzü tanrılarını idare ettiklerini düşünüyor gibiler.

Bunların dindarlıkları Kur'an'ın her ayetini kapsamıyor.

Mesela, Kur'an'da geçen tağut kelimesini duydukları zaman tüyleri diken diken olur. 

Şeriat, lügatlarından zaten çoktan çıkmıştır.

O kadar çıkmıştır ki, camiye bile giremez.. 

Cuma hutbelerinde siz hiç Şeriat'lı, tağut'lu hutbe dinlediniz mi?

Ve bu sözde "din hürriyeti" rejiminde dinleme şansınız var mı?!

Hakkı hakim kılmayı geçtik, onu söyleyemiyorsun bile, sonra da utanmadan hakkı hakim kılma edebiyatı yapıyorsun!

Bunlar, Allahu Teala'yı ve O'nun kahrını, azabını ne zannediyorlarsa!

*

“Sonra da seni (din ve dünya) iş(in)de bir şerîat üzere kıldık. Sen ona uy, bilmeyenlerin (heves, arzu ve) hevalarına uyma!” (Casiye, 45/18)

"Kendilerine kitaptan bir pay verilenleri görmedin mi? Onlar, tağuta (putlaştırılan önderlere ve nesnelere) ve cibt'e (küfrün temsilcilerine) inanıyorlar ve diğer inkar edenler için 'Bunlar, müminlerden daha doğru bir yoldadır' diyorlar." (Nisa, 451)