Bir zamanlar Yeni Şafak’ta yazan, daha sonra Türkiye gazetesine transfer olan “devlet gibi gazeteci” (yani "paralel devlet" formatındaki gazeteci) Cem Küçük, devlet adına konuşma yetkisini nereden almıştıysa, Hüseyin Gülerce (ya da Gülence) için “O, devletin adamıdır” diye yazmıştı.
Odatv de, “Biz demiyoruz, biz sadece
haberciyiz, haber yapıyoruz” diyerek onun sözlerinin daha geniş kitleler
tarafından duyulması için üzerine düşeni yapmıştı.
“Devletin adamları” birbirlerini az
çok tanırlar, böyle sözde haber yapıyormuş ayaklarından ya da danışıklı dövüş
babından birbirlerinin gündeme gelmesini sağlamakta üstlerine yoktur.
Odatv’nin haberi
şöyleydi:
Bir dönem Fetullah Gülen’e en yakın
isimlerden olan Hüseyin Gülerce’nin Cumhuriyet gazetesi
iddianamesinde “tanık” olarak yer alması, Sözcü gazetesi soruşturmasında da
adının geçmesi tartışılmaya devam ediyor.
Sözcü gazetesi
Ankara Temsilcisi Saygı Öztürk, Hüseyin Gülerce’nin FETÖ’nün yayın organı Zaman Gazetesi Genel Müdürlüğü yaptığına dikkat
çekip, geçmiş dönemde yılda en az 3 kez FETÖ elebaşı Fethullah Gülen’in yanına
gidip günlerce kaldığını, 17 Aralık yolsuzluk soruşturmasından sonra da 4 kez
telefon konuşması yaptığını yazdı.
Gazeteciler Ahmet Hakan, Yılmaz
Özdil, Fatih Altaylı da Hüseyin Gülerce’nin FETÖ geçmişine dikkat çekerek
eleştirmişti. Hüseyin Gülerce ise “A. Hakan, F. Altaylı, Y. Özdil; ByLock mu
kullanıyorlar?” başlıklı köşesinde “Beni övselerdi, yerin dibine geçmem
gerekirdi” diyerek kendini savunmuştu.
KÜÇÜK KRİPTODAN
DESTEK
Kripto FETÖ’cü Cem Küçük ise, bir
dönem Fetullah Gülen’e en yakın isimlerden olan Hüseyin Gülerce’yi savundu. Cem
Küçük, “Hüseyin Gülerce devletin adamıdır” dedi.
Küçük, Türkiye gazetesindeki bugünkü yazısında Hüseyin
Gülerce hakkında, “Organize şekilde saldırıya uğrayan Hüseyin
Gülerce çok açık ve ilk kez söylüyorum ki büyük harfle DEVLET’in adamıdır.
Sizlerin Gülerce’yi harcamaya gücü yetmez” ifadelerini kullandı.
Küçük, köşe yazarlarının Gülerce hakkında yazdıklarına ilişkin olarak, “Bu
yapılan şey düpedüz hainliktir ve bu alçakça iftiraları atanlar hiç şüphe yok
ki bedelini ödeyecektir” diye tehdit savurdu.
FETÖ’ye ve liderine övgüleri
arşivlerde olan, FETÖ’nün operasyonlarında hala kritik rol üstlenen Cem
Küçük’ün, Hüseyin Gülerce’ye bu desteği tarihe not düşecek cinstendi.
*
Cem Küçük sözlerinin hesabını vermediğine, ona
devletten bir itiraz gelmediğine, tam aksine o başkalarını hesap vermekle
tehdit ettiğine göre, Hüseyin Gülerce’yi devletin
adamı kabul etmemiz gerekiyor gibi görünüyor.
Şurası kesin ki, FETÖ bünyesi içinde faaliyet gösteren
tek “devletin adamı” Hüseyin değildi.
Aralarında sürü sepet “devletin adamı” bulunduğunu
kabul etmek gerekiyor.
Bunların bazılarının sözde devletin elinden kaçıyor gibi yurtdışına gittikleri de kesin..
Devletin istihbarat
birimleri FETÖ’yü dışarıda başka türlü takip edemezler.
Bütün bunlardan çıkan sonuç ise şu: Madem ki FETÖ’nün
içinde Hüseyin gibi devletin adamları var, ve bunlar FETÖ adına faaliyet
gösteriyorlar, o halde FETÖ tarafından yapıldığını düşündüğümüz birçok iş aslında devletin işi olabilir.
Çünkü, FETÖ’nün içindeki devletin adamları FETÖ
yapıyor gibi göstererek devletin adamlığını ifa etmekten geri kalmazlar.
Siz, FETÖ yapıyor zannedersiniz, gerçekten de o
yapıyordur, fakat ardındaki üst akıl
devlettir.
Davul FETÖ’nün sırtında, tokmak ise devletin
elindedir.
Mesela şu “kaset”
mevzuları…
Gerçekte kimin işiydi, bilen var mı?
*
Bu, sadece FETÖ için değil, Türkiye’deki tüm cemaatler
için geçerlidir.
Mesela bakarsınız ki bir tarikat, boz kurtçuluk yapmaya, Türkler’in putperestlik dönemine ait bir
totemin tozunu alıp parlatmaya başlar..
Zikir ehli olmaları gereken insanları kritik-analitik,
yok babalitik mavalları altında içinden çıkamayacakları, nefeslerinin
yetmeyeceği derin sulara daldırıp boğdururlar.
Her neyse, biz asıl konuya dönelim.. Hüseyin gibi
devletin adamlarını göz önüne alınca şunu kabul etmemiz gerekiyor olabilir:
Asıl paralel devlet, derin devlettir.
FETÖ paralelini, sırf İslamcılık davasını yok etmek
için kurup geliştiren, başa bela eden, yüzyılın musibeti haline getiren de
aslında odur.
“Fabrika kuran fabrika” gibi, paralel üreten
paraleldir.
Derin devlet, her “paralel”in içine kaçmış şeytandır,
azgın cindir.
Cem Küçük gibilerin paralel devlet gibi racon
kesebilmelerinin nedeni de budur.
FETÖ, derin devletin melanetinin yanında fasa fisodur.
*
Fatih Altaylı’nın “MİT’e komploda Gülerce parmağı” başlıklı yazısı, devletin adamı Hüseyin’in
FETÖ’yü paralellik oyununda ofsayta düşürmüş olabileceğini de düşündürmektedir.
Altaylı Habertürk’te şunları yazmıştı:
Fethullahçı Terör Örgütü’nün
seçilmiş iktidara, devlete ve özellikle dönemin Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan’a karşı “somut ve sert biçimde” saldırıya geçmesinin
miladı, 7 Şubat 2012 olarak kayıtlara geçti.
O gün Başbakan Erdoğan ciddi bir ameliyat geçirdiği sırada, FETÖ
elindeki yargı gücünü kullanarak MİT’e bir operasyon başlattı.
Bu operasyonun hedefinin
Başbakan Erdoğan olduğu açıktı ve bu durum o gün de
yazıldı.
Peki hafızası zayıflara bir
hatırlatma yapalım.
MİT’e operasyon yapılması
gerekliliğini o günlerde Cemaat içinde ilk dile getiren, bunu somut
biçimde “kayıt altına” alan yazıları kim yazdı?
Elbette ki Hüseyin Gülerce.
FETÖ’nün MİT üzerinden Başbakan’a
karşı harekete geçmesinden tam 40 gün önce Gülerce, ilk işaret
fişeğini attı.
28 Aralık 2011 günü Gülerce köşesinde şöyle seslendi:
“MİT’e bir operasyon yapılmalıdır.
Başbakanlık’a bağlı Milli İstihbarat Teşkilatı’nda bir soruşturma
başlatılmalıdır.”
Gülerce bununla
da yetinmedi.
2 gün sonra, 30 Aralık günü, Gülerce yazısını benzer biçimde tekrarladı: “MİT hakkında derhal bir soruşturma başlatılmalı.”
Gülerce’nin ikinci
yazısından tam 38 gün sonra, Başbakan Erdoğan’ın hasta yatağında
olmasından da istifade edilerek, Gülerce’nin hedef
gösterdiği kuruma yönelik bir operasyon FETÖ’cü savcılar marifetiyle
başlatıldı.
Erdoğan hastane
yatağından aynı darbe girişiminde yaptığı gibi duruma el koymasa, FETÖ daha bu
ilk hamlesinde başarıya ulaşacaktı.
Gülerce işareti
vermiş, FETÖ’cü savcılar gereğini yapmaya kalkışmış, ama Erdoğan’a toslamışlardı.
Bu operasyonda Gülerce’nin parmağı olduğu aşikârdı. Düğmeye onun
parmağı basmıştı.
İktidara yakın gazeteci Fikri Akyüz, o günlerde köşesinde Gülerce’nin bu yazısına dikkat çekti. Zaman zaman
Ergenekon davalarına da eleştirel yaklaşımlar sergileyen Akyüz, iktidara yakın bir isim olarak bilinmesine
rağmen o gün bugündür işsiz.
Gülerce ise “sözde” itirafçı ve makbul.
Ve Gülerce’ye
bazıları, “Devletin adamı” diyor.
*
Hüseyin Gülerce, bir
fikir adamı ya da yazar olarak pek önemli biri sayılmazdı.
Ancak, “Cemaat”in ve/veya Fethullah Gülen’in bir
tür yarı-resmî sözcüsü gibi görülmesi, onu dikkatle takip
edilen bir adam haline getirmişti.
Zaman gazetesinin
ondan pekçok bakımdan üstün başka yazarlarının (mesela Ahmet Selim’in) hiç
dikkat çekmemesine karşılık, Gülerce’nin sürekli gündeme gelmesinin nedeni buydu.
FETÖ adına konuşuyor gibi görünüyordu, gerçekteyse laik (siyasal dinsiz) devletin adamı olarak
vazifesini yapıyordu.
Nitekim, Zaman gazetesinde yayınlanan 5
Temmuz 2013 tarihli yazısında, Mısır’la ilgili olarak (sözde müslümanca, özde
laik Kemalist nitelikteki) şu düşünceleri seslendirmişti:
Mısır’daki
darbenin anlattıkları…
Mısır’daki askerî darbe, hissiyat
ile gerçeklik arasındaki acıklı hali ve ders veren farkları anlatıyor.
Müslüman Kardeşler’in iktidar denemesi,
kötü bir sonla bitti diyebiliriz. Dileriz, Mısır bir iç savaşın, kardeş
kavgasının içine düşmez.
Bir bahar düşünün, tekrar darbe hortlağı
ile bitmesi, Arap dünyası için çok kötü oldu. Ne ibretliktir, laik kesim,
liberallerle birlikte; Batı’nın hoş görüsü(!) ve himayesi ile darbe
destekçiliği yaptı. Darbe için Tahrir Meydanı’nı kullandılar. Bir darbenin,
havai fişek gösterileri ile kutlandığını da görmüş olduk… Benim gibi pek çok
kişinin aklından geçmiştir sanırım, şu anda Türkiye’de yapılacak -Allah
muhafaza- bir darbe için kim bilir ne çok havai fişek stoklayan vardır…
*
Gülerce, hemen herkesin kabul edebileceği bu genel
geçer hakikatlerin ardından asıl mesajına geliyor.
Böylece, dile getirdiği birtakım doğruların, acı
hapı yutturmak için onu şekere bandırma ameliyesinden başka
birşey olmadığı sonucuna varıyoruz. Bir tür aldatma..
Beyefendi, “İslam coğrafyasında mütedeyyin
insanlar, yönetime talip olacaklarsa dini referans almamalıdırlar”
fetvasını veriyor.
Emriniz olur!
“Dinî söylemi öne çıkarmasalar belki daha işlevsel olur”
vs. gibi birşey söylese, niyetinin belki iyi olabileceğini düşüneceğiz, fakat
öyle demiyor, “Dini referans almamalıdırlar” buyuruyor.
*
Dini referans almamak başka birşey, göstermemek başka
birşeydir.
Mesela, bir insana, dinî söyleme başvurmadan, alkolün
onu mahvedeceğini tıbbî bir söylemle anlatabilirsiniz.
Fakat bir insana, “Alkol almanın haram olduğunu
söylememelisin. Dinî söyleme başvurmamalısın!” dediğiniz zaman, gerçekte o
kişinin din ve inanç hürriyetinin yanı sıra, düşünce ve
inancını açıklama özgürlüğünü de yok etmiş olursunuz.
Türkiye’de dinsiz (putperest) derin devletin istediği
tam da bu olduğu için devletin adamı da böyle konuşuyor.
*
Mesela bugün Batı’da, hristiyan demokrat
partiler mevcut.
Bunlara, hristiyan olduklarını dile getirmeleri
yasaklanmıyor.
Buna karşı belki, laik mantıkla, “Hristiyanlığın zaten
pek fazla siyasal talebi/düzenlemesi yok” denilebilir.
Şayet bu itirazı haklı kabul edersek, o takdirde şunu
söylememiz gerekir: Madem yok da, neden siyaset alanında hristiyan
olmayı bu şekilde öne çıkarıyorlar?
Hristiyan olmayı öne çıkarmak, “Hristiyan değilsen benimle
birlikte siyaset yapamazsın, siyasal hayata katılamazsın; önce hristiyan
kimliğini kabul edeceksin” mesajını vermek değil midir?!
Din, siyasete bundan daha fazla
nasıl müdahale edebilir?!
İsrail’de durum daha da katı..
Devletin adamı Hüseyin efendi, bu akılları “diyalog”
içine girdiği yahudi ve hristiyanlara vermiyor, tutuyor hristiyanların salyangozlarını
İslam ülkelerinde pazarlamaya çalışıyor.
*
Ancak, Müslümanlar için “Dini referans
almamalıdırlar” diyen Hüseyin efendi, bir sonraki cümlede klasik numaraya
başvurup makas değiştiriyor, “Din, siyasete vasıta yapılınca
her şeyden evvel dinin özü zarar görüyor” diyor.
Az sahtekâr değil!
Dinin referans alınması ile, dinin siyasete
vasıta yapılması aynı şey midir ki, bir sonraki cümlende utanmadan
böyle birşey “yumurtluyorsun”?!
Tabiî bizim Hüseyin efendi, usul-detay ilişkisini
acayip bir mantıkla tepetaklak eden muhterem hoca efendisinden ders almış,
nasıl kafa karıştırılacağını çok iyi biliyor.
“Din, siyasette referans alınınca
herşeyden evvel dinin özü zarar görüyor” şeklindeki bir
cümlenin “manyakça” olacağını gayet iyi bildiği için, hiç çaktırmadan kurnazca
makas değiştiriyor, “Din, siyasete vasıta yapılınca…” uzun
havasına geçiş yapıyor.
Türkçe olimpiyatlarında şarkı dinleye dinleye,
makamdan makama nasıl ustaca geçilebileceğini kavramış…
Böylece, usta işi bir abrakadabra ya da hokus pokus ile din’i referans almayı dinin siyasete alet edilmesine dönüştürdükten sonra, saygılı ve efendi bir mütedeyyin müslüman pozu ile şu hükmü veriyor:
“Dine karşı bir saygısızlık oluyor.”
Yani, dini referans almak, dine karşı saygısızlıkmış…
Yerseniz..
*
Oysa Hüseyin efendi bu aklı diyalog içinde
bulunduğu haham ve papazlara verebilirdi.
Mesela onlara, “İncil’i referans almanız, İncil’e
saygısızlık oluyor beyler” diyebilirdi.
Aynı şekilde hahamlara da, “Yahudiliği referans almanız,
Yahudiliğe saygısızlıktır” şeklindeki muhteşem bir zihnin olağanüstü
mantıklı çıkarımını pazarlayabilirdi.
Bu kadar uzağa gitmeye gerek yok, adamı olduğu laik
(siyasal dinsiz) devletin derin makinistlerinin karşısına Cüneyt gibi çıkıp
naralar atarak “Atatürk ilke ve
inkılaplarını referans almak, Atatürk’e saygısızlıktır, n’ayır, n’olamaz!”
diyebilirdi.
Hayır, bunu yapmadı. Müslüman mahallesinde
salyangoz satıcılığına soyundu.
Şu anda da bu işi iktidarın gazetesi Star'da yapmaya devam ediyor.
*
Gelelim Hüseyin efendinin yazısındaki bir başka cümleye
(Ya da yumurtaya mı dersiniz, salyangoza mı, her neyse!):
“Ayrıca
kendisini samimi Müslüman olarak gören, kabul eden geniş
kitleler kendilerini dışlanmış hissediyorlar.”
Peh peh peh!..
Kendisini samimi müslüman olarak gören, kabul
eden geniş kitleler kendilerini dışlanmış hissediyorlarmış!..
İlk cümlesinden hareketle konuşmak gerekirse,
kendisini samimi müslüman olarak gören, kabul eden geniş kitleler, dinin referans alınmasından
rahatsız olan insanlarmış..
Hem dinin referans alınmasından rahatsız oluyorlar,
hem de bunların kendilerini samimi müslüman olarak görmelerini, kabul
etmelerini saygıyla karşılamamız gerekiyor.
Yoksa kendilerini dışlanmış hissediyorlarmış,
hissetme kabiliyetleri azmanlaşmış bu kişilerin kendilerini dışlanmış
hissetmelerine ciğer dayanmazmış..
Bunların kendilerini dışlanmış hissetmemeleri için,
dini referans alanların bizzat kendilerini dışlamaları gerekiyormuş.
*
Mesela, bu mantığa göre, Mısır’da halkın büyük
çoğunluğunun oyuyla iktidara gelen Mursi’den rahatsız olanlar, her ne kadar azınlık durumundaysalar
da, kendilerini dışlanmış hissetmek gibi pek büyük bir
bahtsızlığı yaşadıkları için, Mursi ile Mursi’ye destek veren çoğunluğun
taleplerinin yok sayılması gerekiyor.
Sen de az uyanık değilsin, Hüseyin efendi!.. Öyle
hocanın böyle çırağı!.. Öyle devletin böyle adamı!
Dört cümlede işi sağlama bağlama ustalığını gösteren
yarım hoca Hüseyin efendi, beşinci cümlesinde şahlanıyor, cuş u huruşa geliyor:
“Daha
da önemlisi, birikmiş tepkilerin sonucunda yönetime gelindiği için hassasiyet
gösterilmesi gereken temel meselelerde çoğunlukla farkında olmadan bir ötekileştirme zihniyetine
saplanılıyor.”
Kısacası, birikmemiş tepkilerle
yönetime gelmenin bir yolunu bulmak zorunda bu insanlar..
Adeta, yakıt kullanmadan motoru çalıştırmak gibi fizik
yasalarını dumur eden bir talebin üstesinden gelmek zorundalar.
Tepki birikmişse, gelmemeleri lazım, tepki
birikmeyince de zaten gelemezler. Bu şartlar çerçevesinde nasıl gelineceğinin
formülünü bulmak için Newton ve Einstein olmak bile yetmez ama, olsun..
Az uyanık değilsin Hüseyin efendi, bir de yeri geldiğinde ağlayabilme kabiliyetine sahip olsaymışsın, Fethullah efendinin yokluğu durumunda onun yerini çok rahat doldurabilirmişsin.
*
Ve Hüseyin efendi, son olarak, ağzındaki baklayı
çıkarıyor:
“Mütedeyyin
insanlar için zemin; demokrasi, hukukun üstünlüğü, paylaşma ve evrensel insani
değerlerdir.”
Böylece, “demokrasi, hukukun üstünlüğü, paylaşma ve
evrensel insani değerler” ile “referans alınan din”in farklı şeyler
olduğunu öğrenmiş oluyoruz.
Madem öyle, neden şu “paylaşma” faaliyetlerinde
tepe tepe dini referans alıyor, insanların dinî duygularını bu
paylaşıma alet ediyordun?
Mesela, neden FETÖ çatısı altında “kurban”
topluyordun?
Neden kurban kesme gibi dinî bir gelenek, senin paylaşma
faaliyetlerinin eksenini oluşturuyordu?
Neden insanların zekâtlarının, sadakalarının
peşinden koşuyordun?
Neden, dini referans göstermeden, salt “evrensel
insanî değerler” adına yardım toplamıyordun?
Onu da geçtik, acayip çalgılar eşliğinde kız oğlan
karışık hoplayıp zıplama, avaz avaz yâlelliler söyleme faaliyetlerine
bile, dinden referans bulmak için Peygamber'li rüyalar anlatıyordun?
Dinî olmayan, “evrensel insanî değerler”e
dayanan rüyaların suyu mu çıkmıştı?
Kerli ferli adamlar, “dırahşan” çehreli kızların
oynamalarını, şarkı söylemelerini gerdan kırarak, gözlerini bel bel dikerek
izliyor, sonra da bu tabloya Peygamber Efendimiz s.a.s. rüyalar
vasıtasıyla alet ediliyor, bütün bu utanmazlıklara din, referans haline
getirilmeye çalışılıyordu..
Niye o zaman “Dini referans göstermeyin!” demiyordun?
*
Demokrasi vs. diyorsun, iyi güzel, peki Mursi darbe ile
mi cumhurbaşkanı atanmıştı?
Demokratik yollardan gelmemiş miydi, seçilmemiş miydi?
Hukuka uygun yollardan cumhurbaşkanı olmuş bir adamı
“Benim hukukum yoksa da, tankım topum var” diyerek “tankın üstünlüğü”
ilkesi eşliğinde alaşağı eden adamlar karşısında söyleyecek bütün lafın bu
muydu?..
Evet, İslam açısından bakıldığında, dini referans
almayanların, dini hayatın dışına itmeye çalışanların, dine düşmanlık
yapanların tek bir referansı vardır: Heva ve heves.
Demokrasi, hukukun üstünlüğü ilkesi vs. hepsi,
işlerine geldikçe kullandıkları, acıkınca da utanmadan oturup yedikleri birer
puttan başka birşey değildir.
*
Bunların hepsi aynı..
Bir taraftan dindarlık taslıyorlar, diğer taraftan da, İslam devleti mi (Allahu Teala'ya itaat edilen devlet mi) yoksa tağutî devlet mi (tağutlara, putlaştırılmış nesnelere ve kişilere tapılan devlet mi) olduğuna bakmaksızın devletçilik yapıyorlar.
Akıllarınca "Ne şiş yansın ne kebap!" babından hem Allahu Teala'yı, hem de yeryüzü tanrılarını idare ettiklerini düşünüyor gibiler.
Bunların dindarlıkları Kur'an'ın her ayetini kapsamıyor.
Mesela, Kur'an'da geçen tağut kelimesini duydukları zaman tüyleri diken diken olur.
Şeriat, lügatlarından zaten çoktan çıkmıştır.
O kadar çıkmıştır ki, camiye bile giremez..
Cuma hutbelerinde siz hiç Şeriat'lı, tağut'lu hutbe dinlediniz mi?
Ve bu sözde "din hürriyeti" rejiminde dinleme şansınız var mı?!
Hakkı hakim kılmayı geçtik, onu söyleyemiyorsun bile, sonra da utanmadan hakkı hakim kılma edebiyatı yapıyorsun!
Bunlar, Allahu Teala'yı ve O'nun kahrını, azabını ne zannediyorlarsa!
*
“Sonra da seni (din ve dünya) iş(in)de bir şerîat
üzere kıldık. Sen ona uy, bilmeyenlerin (heves, arzu ve) hevalarına uyma!”
(Casiye, 45/18)
"Kendilerine kitaptan bir pay verilenleri görmedin mi? Onlar, tağuta (putlaştırılan önderlere ve nesnelere) ve cibt'e (küfrün temsilcilerine) inanıyorlar ve diğer inkar edenler için 'Bunlar, müminlerden daha doğru bir yoldadır' diyorlar." (Nisa, 451)
