Suç dediğimizde önümüze önce “Kime ve neye göre
suç?” sorusu gelir.
Hangi suçlar cezalandırılmalı, hangileri
cezalandırılmamalıdır, o da ayrı bir mesele.
Devletler ve toplumlar bu tür konularda ortak bir anlayışa
varabilmiş değiller, her ülkenin ceza kanunu ayrı.
Bunun yanı sıra, birçok ülkede ceza kanunlarının
neredeyse günaşırı değiştirilebildiğine şahit olunuyor.
Bunun nedeni, suç tanımlarının ve cezalarının bir ölçüde insanların
heva ve heveslerine, keyif ve menfaatlerine bağlı oluşu.
Bazen de devletlerin (ya da devletlerdeki siyasal
elitlerin) politik tercihlerine, angajmanlarına.. (Mesela Türkiye, Avrupa
Birliği tutkusu uğruna ceza kanununu delik deşik etmiş, kevgire çevirmiş durumda.)
Fakat bu heva ve heveslerine, ve “bağımsızlık” özürlü
angajmanlarına “akıl, rasyonel
düşünce, kamu yararı” vs. gibi süslü adlar takıyorlar.
*
Biz Müslümanlar için mesele basittir; Allahu Teala, en
temel konularda suçları ve cezaları belirlemiş, bu hususları kulların heva ve
heveslerine, keyiflerine bırakmamıştır.
Allahu Teala nasıl tabiata bir denge koymuş, kâinattaki
herşeyi ve insandaki uzuvları yerli yerince ve en uygun biçimde yaratmışsa, nasıl
“İnsan vücudunda organların dizilimi ve kompozisyonu böyle değil de şöyle
olsaydı, kulaklar şurda, gözler burda, burun orada olsaydı daha iyi olurdu”
diyemiyorsak, aynı şekilde toplum için de Allahu Teala’nın koyduğu kurallardan
daha iyisi ve uygunu düşünülemez.
Dolayısıyla bir müslümanın Şeriat (Allah’ın indirdikleri)
karşısındaki tavrı “İşittik ve itaat ettik!”ten ibaret olacaktır.
*
Ancak, günümüzün laikleşmiş (ılımlı laik, Kemalist
dindar) haline gelmiş eski İslamcılarına bu hakikatleri anlatmakta
zorlanıyoruz.
Ne yazık ki dindar bilinen medya ve İslamcı bilinen
yazarlardan bazıları bu laikleşmeye (bazen bilinçli olarak, bazen bilinçsizce) hizmet
ediyorlar.
Mesela Yeni Şafak gazetesi yazarı (eski
milletvekili, Erdoğan’ın eski metin yazarı) Aydın Ünal 27 Eylül 2024 tarihli “Suçu
önleme ve ıslah için daha çok din eğitimi” başlıklı yazısında şöyle bir
cümle kurabilmiş durumda:
“… Ama mesela hırsızlık yapanın bir elini
kestiğinizde, yoksulluğun arttığı dönemlerde suç artarsa, toplumda eli kesik,
dışlanmış, dilendiğinde bile para verilmeyen bir kitleyle nasıl baş
edeceksiniz?”
Öyle anlaşılıyor ki, laiklerden din eğitimi
tavizi koparabilmek için karşılığında Şeriat eleştirisi tavizi veriyor.
Yanlış yapıyor.
*
Neyi sorguluyorsun kardeşim, Allahu Teala’nın
emrini mi?!
Allahu Teala bu emri verirken ne getirip ne
götüreceğini bilmiyor muydu haşa?! Bunu sen daha mı iyi biliyorsun?!
Bir defa, el kesme cezasının uygulanması için
çalınan nesnenin (Elmalılı merhumun ilgili ayeti tefsir ederken
yazdığına göre) en az bir altın değerinde olması gerekiyor. Yani değeri bugünkü
rayiçle en az (yaklaşık) 20 bin lira olmalı.
Yoksa adamın fırından ekmek, manavdan meyve,
bostandan karpuz çaldı diye eli kesilmez. Yoksulluk yüzünden çalmak zorunda kalan
da herhalde gidip pırlanta yüzük çalmaz.
İkincisi, el kesme cezasının uygulanması için
çalınan nesnenin tam koruma altında tutulması, ortalığa bırakılmamış
olması gerekiyor.
Zamanımız, herhangi bir suçun ve verilen
cezanın hemen duyulduğu, medya tarafından duyurulduğu bir zaman.. Bir hırsızın
elini kesseniz, 100 bin hırsızın ödünü kopartırsınız.
Kimse elini kaptırmak istemez.
*
Bununla birlikte, laik (siyasal dinsiz)
bir devlet olan Türkiye’de el kesme cezasının gündeme gelmesi mümkün değil.
Dolayısıyla, siyasetçilerden böyle bir beklenti
içine girmek hayalcilik olur.
Ancak, Müslümanlar’ın böylesi meseleleri
tartışırken bunu “müslümanca” yapmaları, insanların Şeriat’e olan iman,
saygı ve bağlılıklarını zedeleyecek lafazanlıklardan uzak durmaları
gerekir.
*
Böylesi bir uyarıyı 12-13 yıl önce Rasim Özdenören’e
de yapmak zorunda kalmıştım.
Arkası sağlammış, “derin” kökleri varmış, bir
süre sonra Erciyes Üniversitesi İletişim Fakültesi’nde yardımcı doç. olarak görev
yapmaya başladığımda fakültenin dekanı, bana Rasim Özdenören’le ilgili
yazılarımın hesabını sormaya kalkışmıştı.
Evet, öyle anlaşılıyor ki, Müslümanlar’ın
laikleştirilmesi ve İslam’ın “güncellenip” adı konulmadan reforme edilmesi,
mevcut laik (siyasal dinsiz) düzenin “derin laik” ağababalarının temel gündem
maddelerinden biri durumunda.
Onlar üflüyor, beriki “dindar”lar oynuyor.
Şahsen Aydın Ünal’dan kalemini daha dikkatli
kullanmasını beklerdim.
*
Rasim Özdenören’le olan tartışmamız şu minvalde
cereyan etmişti:
TARİKATÇILIKTAN LAİKLİK HAVARİLİĞİNE
Yeni Şafak‘ın “Yumurtayı Hangi Ucundan Kırmalı?”
gibi eserleriyle tanınan yazarı Rasim Özdenören, bir yazısında şu
görüşleri dile getirmişti:
… Bir İslâm ülkesinde zımmilerin
(eman altındaki gayrimüslim) şarap üretmek için üzüm yetiştirmesi, o üzümden
şarap imal etmesi, bu şarabı içmesi ve kendi aralarında bu
işin ticaretiyle meşgul olması İslâm hükümetinin güvencesi altında bulunur. Bir
Müslüman onun şarabına zarar verdiğinde tazmin ettirilir. Müslüman’a: “İyi
etmişsin, zaten haram bir işle uğraşıyorlardı, eline sağlık” denmez. Verdiği
zarar ödettirilir. Bu durum, Müslüman indinde şarapla uğraşmayı meşru ve mubah
göstermez; fakat bir arada yaşanılan insanların haklarına riayet edilmesi
(onların bu alandaki uğraşlarının dikkate alınması) gerektiğini gösterir.
Buradaki dikkat, haram fiilin zatıyla ilişkili değildir. Buradaki dikkat, bir
arada yaşama dolayısıyla ortaya çıkan hukukun getirdiği sınırlara
ilişkindir.
Hz. İbrahim’in putları kırması ile
Resulullah’a (sav.) “Senin dinin sana, benimki
bana” demesini buyuran ayeti kerimenin bağlamı da farklıdır.
Her biri kendi bağlamı (context) içinde anlam taşır. Birinin kullanılacağı
yerde ötekine müracaat edilirse yanlış olur….
İneğe tapanı uyarma gereğinin
bağlamı ile, ineğe tapan ile bir arada yaşıyorsak onun ineğe tapmadan doğan haklarına riayet etme hususu
birbirinden farklıdır. Ve ineğe tapanın bu husustaki hakkının korunması da,
İslâm ülkesinde, İslâm hükümetinin üzerine düşen bir görevdir.
*
Burada “Senin dinin sana, benimki
bana” (Doğrusu: Sizin dininiz size) ayet-i
kerîmesine hangi niyetle atıfta bulunulmuş olduğu açıkça dile getirilmemişse
de, yazarın derdi “bağlam”dan anlaşılıyor.
Bu ayet-i kerîmeyi, İslam’ı laikleştirmek ve
“sulandırmak” isteyen derin odakların çokça
istismar ettikleri biliniyor.
Mesela, merhum Prof. Dr. Mahmud Esad Coşan‘ın
ölümünden (veya öldürülmesinden) sonra tamamen derin
odakların kontrolü ve sevk ü idaresi altına girmiş olan İskenderpaşa Cemaati‘nin önce söylem düzeyinde, ardından da zihniyet olarak laikleştirilmesi için katalizör
mahiyetinde kurdurulmuş bulunan Sağduyu Partisi’nde, 2004 yılında, bu ayet-i kerimeye atıfta
bulunularak “Şeriatçılığa karşı laiklik” müdafaası
yapılmaya başlanmıştı.
Onların, “İslam dünyası laiklik ile bağı niye
geciktirdi anlayamıyorum” diyen Recep Tayyip efendiden neyi eksikti, onların
başı kel miydi?!
Yirmi yedi kişiden oluşan sözde bir istişare heyetinde (gerçekte emme basma
tulumba düzeneği) bu laiklik havariliğine sadece bir kişi itiraz etmiş, tahmin
edilebileceği gibi, ona kapıyı göstermişlerdi.
Evet, bu kişiler aynı zamanda, tıpkı Haricîler gibi,
zırvalarına Kur’an‘dan delil de
buluyorlardı. Yukarıda zikrolunan ayet..
Tabiî bunu yaparken, Kur’an‘ı, heva ve hevesten ibaret olan kendi re’yleri ile (akılları ile değil,
akıllarını kullanmayarak) tefsir ediyorlardı.
*
Söz konusu (Kâfirûn Sûresi’nde yer alan) ayet-i
kerîmeyi merhum Ömer Nasuhi Bilmen hoca şu
şekilde tefsir ediyor:
Artık ey müşrikler!. (Sizin dininiz sizin içindir.) Öyle
küfür ve şirke dayalı olan ve haddizatında bir ilâhî din mahiyetinde bulunmayan
sizin dininiz, size mahsustur, onun cezası size yöneliktir.
(Benim dinim de benim içindir.) Allah’ın birliği esasına dayalı ve
her şekliyle gerçekliğe, yüceliğe sahip olan İslâm dini de benim dinimdir. Onun
mükâfatı da bana aittir.
Bir yoruma göre bu âyetteki “din”den maksat, cezadır. Ceza ve
mükâfattır.
Buyrulmuş oluyor ki: Ey inkarcılar!. Sizin
cezanız size aittir. Artık siz, bu akıbeti düşünün, çünkü, küfür ile âhirete
gidenler, ebedî şekilde azap göreceklerdir. Müslümanlar da âhirette ebedî
mükâfatlara nail olacaklardır.
Bâzı zâtlara göre bu ilâhî beyan, cihad ile emrolunmadan öncedir.
Bilâhare nesh olunmuştur.
(Yürürlükten kaldırılmıştır.)
Fakat tahkik ehli zâtların
ifadelerine göre bunda bir nesh yoktur. Bu muhkem bir sûredir. Bunda küfre bir izin ve cihattan engelleme yoktur. Bu ilâhî beyan kâfirlerin hakkında bir tehdidi ifade etmektedir. Ve
onlara karşı bir meydan okuma mahiyetindedir.
Nesh ise bunun tersinedir. Bir
zaruret bulunmadıkça (yorumda) nesh cihetine gidilemez. “Tefsîr-i Kebîr, Siracül’Münîr, Tefsîr-i Alûsî, Tefsîrül’meragî.”
*
Merhum Elmalılı Hamdi Yazır hocanın
açıklaması daha ayrıntılı:
Madem ki durum böyledir, sizin olsun dininiz. Bana gerekmez âdet edindiğiniz
o küfür ve şirk itikad ve ibadeti. Bütün sorumluluğu, hesabı, cezası,
vebali ile sırf size aittir, bana tecavüz edemez. Yani ben ondan tamamen uzağım. Şu halde benden onun kabulünü
asla ummayın….
Birinci mesele:
(Ayetin tefsirinde birinci görüş) İbnü Abbas demiştir ki: Allah’a
küfrünüz sizin, ona tevhid ve ihlas da benim. O halde onların küfürlerine izin verilmiş denilebilir mi? Hayır, çünkü
Peygamber (s.a.v.) küfürden men etmek için gönderilmiştir. Ona izin vermesi
nasıl tasavvur olunur!
Kastedilen şu emirlerden biridir:
Birincisi bundan kastedilen “İstediğinizi yapın” (Fussilet, 40/40) gibi
tehdittir.
İkincisi şöyle demek gibidir: Ben
sizi hak ve kurtuluşa davet için gönderilmiş bir Peygamber’im. Böyle iken kabul
edip bana uymuyorsunuz, o halde bırakın da beni şirke davet etmeye kalkışmayın.
Üçüncüsü: Dininiz sizin olsun,
eğer helak olmak sizin için bir hayır ise ona sarılın,
ben dinimi bırakmam….
Bu âyetin tefsirinde ikinci görüş: Din,
hesabdır. Sizin hesabınız size, benim hesabım banadır. Hiç birimizin amelinden diğerine bir sorumluluk teveccüh etmez,
demektir.
Üçüncü görüş: Dinden
maksad cezası, üzerine gerekecek ceza veya sevaptır. Yani
“sizin dininizin cezası sizin, benim dinimin cezası benimdir” de! Onlara dinlerinin cezası olan vebal ve ceza elverir;
sana da senin dininin mükâfatı olan tazim ve sevap yetişir.
Dördüncü görüş: “Allah’ın
dini(ni uygulama hususu)nda sizi onlara (zina eden kadın ve erkeğe) karşı acıma
duygusu tu(tup engelle)mesin.” (Nur, 24/2) âyetinde din, belli cezalar demek
olan hadd (dînî ceza) olduğu gibi, burada da ceza mânâsınadır.
(Bu, ceza mânâsından ehasstır, Türkçe’de kullandığımız ceza demektir). Şu halde
mânâ şu olur: Benim Rabbimden gelecek cezanız size, sizin putlarınızdan gelecek
ceza da bana aittir. Lakin sizin putlarınız bir şey
yapamaz, ben onların cezasından korkmam. Fakat göklerin ve yerin tek
kahredicisi olan âlemlerin Rabbi’nin cezasından sizin aklen dahi korkmanız
lazım gelir.
Beşinci görüş: Din, “Dini
yalnız Allah’a halis kılarak O’na dua edin.” (Mümin, 40/14) âyetinde dua
mânâsına gelir. Yani sizin duanız, yalvarmanız sizin
olsun, kâfirlerin duası ise dalalettedir, boşunadır. “İşte
kâfirlerin duası böyle boşa gitmektedir.” (Ra’d, 13/14), “O taptıklarınıza ne
kadar dua etseniz, onlar sizin duanızı işitmez, faraza işitseler bile
istediğinizi veremezler.” (Fatır, 35/14) Bu kadarla da kalmaz, kıyamet günü
size zarar da verirler….
Altıncı görüş: Din, âdet (örf,
gelenek) mânâsına gelir. Mânâsı: Sizin geçmişlerinizden ve şeytanlardan alınmış
olan o şirk âdetiniz sizin olsun, benim melekler ve vahyile
Rabbimden aldığım âdetim de benim. Siz şeytanlara ve ateşe kavuşuncaya kadar
âdetinizde durun; ben de Rabbime, cennet ve rıdvanıma.”
İkinci mesele:
Tahsis ifade eder, mânâsı: “sizin
dininiz sizedir, sizden başkasına değil; benim dinim de banadır, benden
başkasına değil” demektir…. Ebu’s-Suud bunu
daha açık olarak şöyle tasvir etmiştir: Sizin dininiz ki Allah’a
ortak koşmaktan ibarettir, o sizin için tahsis edilmiştir. Sizin
umduğunuz gibi benim tarafıma geçmez, şu halde ona boşuna ümitlerinizi
kuruntularınızı takmayın, çünkü o münkün olmayan şeylerdendir. Benim dinim ki
tevhiddir, o da bana tahsis edilmiştir, sizin tarafınıza geçmez….
Üçüncü mesele:
Yine Râzî der ki: “İnsanların bir antlaşma sırasında bu âyet ile
temsil edilmeleri âdet olmuştur. Bu ise caiz değildir. Çünkü Kur’ân temsil
olunmak için (yani mesel halinde söylenmek için) değil, düşünülüp de gereğince
amel olunmak için indirilmiştir.”…. Râzî, … düşünme ve amel
kaydını esas tutmuş olduğuna göre maksadının, düşüncesiz olan temessülü
yasaklamak ve bundan dolayı bu âyet ile mütareke (ateşkes,
savaşı terk) mevkiinde temessül, düşüncesizlik olacağı
için caiz olamayacağını söyleyerek bu âyette antlaşma mânâsı
olmadığını haber vermek olduğu anlaşılır.
Nitekim Alûsî kendisi de antlaşma mânâsı olmamasını tercih ile
âyetin muhkem olduğunu açıklamış ve demiştir ki: “Evla (en uygun) olan mensuh olmayacak bir mânâ ile tefsir
olunmaktır, çünkü nesih zahirin zıddıdır. Zaruret olmadıkça ona
gidilmez.” Gerçekte Kadı Beydâvî de şöyle demiştir: “Bunda ne küfre izin, ne de cihaddan menetmek yoktur ki
kıtal âyeti (harbe izin veren âyet) ile mensuh olsun, meğer -Allahümme-
antlaşma ile tefsir edildiği takdirde ola.”
Bu sûreyi, geleceği üzere Nasr
Sûresi’nin takip etmesi de bunun mensuh olması şöyle dursun, nasr (yardım) ve
fetih başlangıçlarından olan mücahede kabilinden olduğuna
işaret eder.
*
Rasim efendinin (laik düzen hesabına söylenmiş) heva
ve heves ürünü cahilce laflarına dönersek, iddiasının aksine, Peygamber
Efendimiz s.a.s. putları kırmamış değildir.
Mesela Medine’ye Taif’ten bir heyet gelmiş, müslüman
olacaklarını söylemişler, fakat putlarının yıkılmasının
ertelenmesi talebinde bulunmuşlardı.
Kabul edilmedi. “Aralarında putperestliğe devam
edenler de olacaktır, onların hakları var” denilmedi.
Aynı şekilde Mekke’nin fethi de, bütün Mekkelilerin
hemen müslüman olması, aralarında hiç putperest kalmaması anlamına gelmiyordu.
Fakat Mekke ve Kâbe putlardan derhal temizlendi. “Bu putların kimisi binlerce yıllık tarihî eser, kimisi sanat
harikası” filan da denilmedi.
*
İslamcı zannedilen laik düzenci Rasim efendi bir
de bir arada yaşama dolayısıyla ortaya çıkan hukuktan söz ediyor.
Orada konu, İslam açısından, “bir arada yaşama
dolayısıyla ortaya çıkan hukuk” değil, zimmet akdidir, sözleşmedir.
Sözleşmeden doğan bir hak söz konusudur. Bu sözleşme, zimmîlerin müslümanlarla
belirli şartlar çerçevesinde bir arada yaşamalarına izin verir.
Günümüz laik anayasa hukuku da son
tahlilde sözleşme kavramına dayanır. Anayasa, toplumu yöneten
ve yönetilenler diye ikiye ayıran, bunların birbirlerine karşı olan hak ve
sorumluluklarının sınırlarını belirleyen bir akittir.
Aynı şekilde laik kamu hukuku teorisi,
devletin meşruiyetinin temelini farazî de olsa toplumsal sözleşme / social contract nosyonunun
oluşturduğunu kabul eder.
Evet, zimmet akdi gayrimüslimlere
müslümanlarla birlikte yaşama imkânı verirken, bu noktaya Batı ancak laikleşme
ile gelebilmiştir.
Mesela İspanyollar Endülüs Devleti’ne
son verdiklerinde o topraklarda sadece müslümanların değil, yahudilerin de
varlıklarını sürdürmelerine izin vermediler. Bu yüzden müslüman ve yahudilerden
kimisi hristiyanlığı kabul ettiğini açıkladı, kimisi öldürüldü, kimisi de
vatanını terk etti. Müslümanlar genelde Kuzey Afrika’ya göçtüler, yahudiler de
Osmanlı’ya sığınıp Selanik’e yerleşti.
Batılılar bırakın farklı dinlere, farklı mezheplere
bile yaşama hakkı tanımıyorlardı. Mesela 1618-48 yılları arasında yaşanan ve 20
milyon kişinin öldüğü tahmin edilen 30 Yıl Savaşları‘nın nedeni
mezhep ihtilaflarıydı. 1648 Vestfalya Antlaşması ile Avrupa’da
kurulan Vestfalya Düzeni kilise teşkilatının siyaset üzerindeki vesayetini
sınırlandırdı.
*
Rasim’in laik cehaleti bir de ineğe tapmadan
doğan haklar icat etmiş.
İneğe tapmaktan doğan hak mı olur, bre kafasız!
Yaşadığınız ülke İslam Şeriati’nin hakim olduğu bir
yerse, zimmet akdi gereği adamı inancında serbest bırakırsınız. İslam’ın hakim
olmadığı Türkiye gibi bir yerde yaşıyorsanız zaten yapacak birşey yok.
Çünkü, Türkiye gibi ülkeler, sizin, “Allah’a tapmaktan
doğan haklarınız” bulunduğunu kabul etmez.
Sana, kritik konularda, İslam açısından şirk anlamına
gelen “Atatürk ilke ve inkılaplarına bağlılık yemini“ni çatır
çatır ettirir. Yoksa seni vatandaştan saymaz, hiçbir hakkını tanımaz. Vermez.
İslam devleti ise, zimmîden, sadece zimmet akdine
riayet etmesini, Şeriat’e dayanan yasaları çiğnememesini ister.
Ona, “Kur’an ve
Sünnet ilke ve inkılapları” üzerine yemin mükellefiyeti getirmez.
“ŞERİAT İSTEMEZÜK, LAİK (SİYASAL DİNSİZ) MÜSLÜMANLIK
İSTERÜK!”
Rasim Özdenören’in 22 Temmuz 2012 tarihli Yeni Şafak’ta şöyle bir yazısı yer alıyor:
Bana o ümmeti Muhammedi
göster…
Öyle anlatılır: Adamın
biri, Allah dostlarından birinin önüne çıkmış: – Efendim, dua buyurun şu ümmeti
Muhammed kurtulsun! Demiş.
O zatın cevabı anlamlı:
– Sen bana o ümmeti
Muhammed’i göster, ben sana onun kurtulmuş olduğunu hemen müjdeleyeyim!
***
Geçtiğimiz günlerde
internet adresime Şevket Eygi üstadımızın bir yazısını
göndermişler. Yazının altında 13.07.2012 tarihi yer alıyor, fakat mehaz
gösterilmiyordu. Muhtemelen Milli Gazete olabilir. Yazı “On
Üç Yaşındaki Kız” başlığını taşıyor.
Üstadın esef ettiği bir
olay vuku bulmuş: “On üç yaşındaki kız ile dost hayatı yaşayan genç,
kızı öldürme sebebi olarak, çocuğumu kürtajla aldırmış, ben de onu boğarak
öldürdüm demiş.”
Üstat, bu üzücü olayı:
“Ülkemizde korkunç bir cinsellik patlaması vardır. Bunun
birinci sebebi medyanın müstehcen yayınlar yapmasıdır” diyor.
Ve arkasından şu “sosyolojik” açıklamayı da getiriyor: “Bugünkü Avrupa
medeniyeti ile İslam’ın ahlak, namus ve iffet anlayışı asla bağdaşmaz.(…)
Müslüman bir toplum iffet konusunda yoldan çıkarsa dejenere olur ve
çöker. Bugünkü iffetsizlikte, seks patlamasında rejimin de büyük rolü
olmuştur. Zinayı suç olmaktan çıkarttılar.”
İmdi, bu ülkede müstehcen
yayın yapılması yeni bir olay değil. Yıllardır bu tür yayınlar yapılır. 1980’li
yıllarda bu tür yayınların poşette sunulması öngörülmüştü. Şu anda durum nedir,
bilmiyorum. Aynı usul hâlâ geçerli mi, yoksa bir faydası olmadığı görülerek
kaldırıldı mı? Sonuçta, bu tür önlemler palyatiftir, hastalığın kökünü ortadan
kaldırmadan belirtilerini örtmeye matuf işlemler… Hastalık yerinde durduğu
için, bu tür önlemlerle bir yere varılmayacağı bellidir.
Öte yandan Avrupa uygarlığı
ile İslam’ın ahlak anlayışının bağdaşmazlığı da doğrudur. Ancak “Müslüman bir
toplum iffet konusunda yoldan çıkarsa dejenere olur ve çöker” cümlesini
yalnızca Müslüman toplumla sınırlı tutmamalıyız. İffetini yitirmiş olan başka
toplumların çöktüğünü de biliyoruz. Eski Roma, eski Yunan uygarlıkları en
bilinen örnekler arasındadır… Ayrıca Kur’an’da anılan Ad, Semud, Lut
kavimlerini de zikredebiliriz…
Üstadın o yazıdaki en can
alıcı cümlelerinden birisi şudur: “Zinayı suç olmaktan çıkarttılar. AB
norm ve standartlarına göre Bursa Kültür Parkı’nda geceleri çalıların altında
sevişmek serbesttir ve kolluk kuvvetleri bu konuda hiçbir önlem alamaz.”
İşte, bizim çoğu aydınımızı
çileden çıkarttığını gözlemlediğimiz yanlış teşhis ve tespit bu cümlenin içinde
barınıyor. Zina yasak olmaktan çıkartıldı ve bu kötülükler başımıza gelmeye
başladı, öyle mi? Oysa aynı olaylar zinanın yasak sayıldığı dönemlerde de
varitti. Ben, 1950’li yılların ikinci yarısında liseye devam ederken, bir park
bekçisinin parkta öpüşüyor diye derdest edip karakola götürdüğü, oradan
mahkemeye sevk edilen ve mahkemece cezalandırılan bir genç çiftin bu
hazin dramınıhatırlıyorum. Gerçi gerek Eygi’nin bahsettiği, gerek benim
şimdi değindiğim olayın zina ile bir ilişkisi yok, her ikisi de olsa olsa genel
ahlaka aykırı suçlardan sayılır.
Üzerinde durulacak olan
husus şudur: zinanın suç olmaktan çıkartılmasıyla zina olaylarının veya genel
ahlaka aykırı suçların çoğalması arasında, göründüğü kadarıyla bir bağlantı
kurmak zordur. Kaldı ki, zinanın veya fuhşun ve genel olarak genel ahlaka aykırı
suçların işlenmesi belli ölçülerde her zaman varittir. Önemli olan bu suçların
işlenmesine zemin teşkil eden toplumsal yapılanmanın ıslahıdır. Hırsızlık
suçunun zeminini yerinde bırakarak o suça ilişkin cezanın arttırılması belki
kısa sürelerde işe yarayabilir, fakat uzun vadede köklü bir çare olmaz. Nitekim
hacca gitmiş olanlar, Mekke’de, Medine’de sokakların bileği kesik insanlarla
dolu olduğunu görür. Hırsızlık akla gelebilecek en şiddetli ceza ile
müeyyidelendirilmiş, buna rağmen bu suçun işlenmesi önlenememiş. Niye? Gelir
dağılımındaki adaletsizlik önlenmeyince, başka bir deyişle hakça paylaşım
düzeni gerçekleştirilmedikçe en ağır yaptırımın bile işe yaramadığı meydanda…
Hâlihazırdaki toplumsal
düzen dile getirilen ve yakınılan suçların işlenmesine hazır bir zeminken,
cezaların arttırılmasıyla mesafe kat edileceğini düşünmek sadece bir çaresizlik
işareti olur. En iyisi o Allah dostunun cümlesini tekrarlayalım biz de: Sen
bana o ümmeti Muhammed’i göster, ben sana onun kurtulmuş olduğunu hemen
müjdeleyeyim!
*
Böyle bir yazıya “Bana o ümmeti Muhammed’i göster” başlığının atılmış ve
yazının aynı ifadelerle bitirilmiş olması, bilinçli bir kurnazlıktan
ibaret gibi görünüyor.
Laik ve
liberal dünya görüşünden oluşan acı
hap böylece tatlı bir kaplamayla “yut(tur)ulabilir” hale getiriliyor.
“Hâlihazırdaki toplumsal düzen dile getirilen ve yakınılan suçların
işlenmesine hazır bir zeminken, cezaların arttırılmasıyla mesafe kat
edileceğini düşünmek sadece bir çaresizlik işareti olur”
diyen yazarın, aradığı toplumsal düzenin ne olduğu belirsiz.
“Toplumsal düzen” kaydının, içi boş ve aldatıcı bir
retorikten ibaret olduğu açık.
*
Gerçekte yazar, “toplumsal düzen” ne olursa olsun, “cezaların
arttırılması”na karşı..
Ancak, “cezaların arttırılması” göreceli bir durumdur.
Önemli olan cezaların adil olmasıdır.
Adaleti sağlamayacak ölçüde yetersiz ya da düşük cezaların arttırılması,
buna karşılık, adaletsizlik (zulüm) anlamına gelen ağır cezaların da
hafifletilmesi gerekir.
Bir
müslümana göre adil yasa, Şeriat’tir, yani Allahu Teala’nın Kur’an’la ve Resulü’nün sünneti ile koyduğu
yasalar.
Özdenören’in, görüldüğü kadarıyla “adil yasa” ve “Şeriat” gibi bir derdi
yok.. Ona göre, “bu suçların işlenmesine zemin teşkil eden
toplumsal yapılanmanın ıslahı”nı bekleyeceğiz.
*
Bu, son tahlilde, Şeriat’in hükümlerinin gereksiz
olması anlamına geliyor.
Çünkü, İslâm’ın söz konusu hükümlerinin uygulanması, o
suçların işlenmiş olmasına bağlı.
Özdenören’in verdiği örnek, hırsızın elinin kesilmesi.. Şeriat’in gereği olarak hırsızın eli kesildiğinde, “toplumsal
düzenin ıslah” edilmemiş bulunduğu, dolayısıyla Şeriat’in uygulanmasının yersiz
olduğu anlaşılmış oluyor.
Toplumsal
düzen ıslah edilince de bu suçlar işlenmiyor, böylece Şeriat’in hükümleri
kendiliğinden gereksiz hale geliyor.
Yani
her halükârda Şeriat’in uygulanmaması gerekiyor.
Asr-ı saadete bir daha dönemeyeceğimize, örnek İslâm toplumu tekrar
kurulamayacağına göre de, pratikte Özdenören’in öğüdü, “Boş verin
Şeriat’i, Batı’dan alınmış laik yasalar neyinize yetmiyor” demek oluyor.
Tabiî tecrübeli ve laf ebeliğini bilen bir yazar olarak, bunu okurlarına
nasıl “yutturacağını” gayet iyi biliyor.
*
Gerçekte yazarın (fıkıh usulünden nasipsiz) akıl yürütüş biçimi tamamen
sakat ve cahilce..
İleri sürdüğü argümanlar tek tek kolaylıkla çürütülebilir. Ancak, böylesi bir tartışmanın bir gayrimüslimle yapılması gerekir.
Bir müslümanla bu konuda tartışılırken söylenecek söz şundan ibarettir: “Şayet
müslümansan, Allahu Teala’nın emri böyle.”
Yani bir müslüman, bir başka deyişle ümmet-i Muhammed’den (s.a.s.) olan bir
kimse, böylesi bir durumda, mesela hırsızın elinin kesilmesi gerektiğini
söyleyen birine ancak şunu sorabilir:“Kur’an ve
Sünnet’ten açık delilin var mı?”
Varsa, müslüman artık itiraz etmez, edemez.
Şayet bu, bir içtihat sonucu
varılmış hüküm ise, itirazda bulunan kişinin bir başka içtihadı benimseme hakkı
vardır.
Ancak, “Mevrid-i nassta içtihada mesağ yoktur”. Verdiği örnekte
ise nass söz konusu.
*
Özdenören’in
tutumu müslümana yakışan bir tavır olmadığı için (Evet, üzerine basarak söylüyorum, müslümana yakışan bir tutum
değil), ortada bir ümmet-i Muhammed (s.a.s.) bulunmadığı yönündeki
iddiası, kendi şahsı için tutarlı bir hüküm oluyor.
Fakat, başkaları adına konuşmaması gerektiğini unutuyor.
Üstelik o, bütün bir müslüman kitleyi “ümmet” olmaktan
çıkarırken, bir yandan da dolaylı olarak kendisini aklama kurnazlığından geri
kalmıyor.
Halbuki, ümmete giydirmeye çalıştığı elbise tam da kendi üstüne uyuyor.
Şimdi gelelim Özdenören’in akıl yürütüşündeki diğer sakatlıklara..
Diyor ki:
“Zina yasak olmaktan çıkartıldı ve bu kötülükler başımıza gelmeye başladı,
öyle mi? Oysa aynı olaylar zinanın yasak sayıldığı dönemlerde de varitti.”
Yazara sormak gerekiyor: Türkiye’de adam dövmek yasak..
Ama yine de dövülen pekçok insan var.. Öyleyse, adam dövmek serbest mi
olmalı?!..
Serbest olsun, birileri gidip mesela Özdenören’i serbestçe
hırpalayabilsin..
Bunu ister mi?..
*
Özdenören’in bu lafının mantıksızlığı başka örneklerle de gösterilebilir,
ancak daha büyük saçma ifadeleri bulunduğu için bunu geçelim..
Diyor ki:
“Üzerinde durulacak olan husus şudur: zinanın suç olmaktan çıkartılmasıyla
zina olaylarının veya genel ahlaka aykırı suçların çoğalması arasında,
göründüğü kadarıyla bir bağlantı kurmak zordur.”
Buna da şöyle bir soruyla cevap verelim: Adam dövmenin suç olmaktan
çıkarılması durumunda, darp olaylarının çoğalmayacağını mı düşünüyor yazar?
Kimsenin gelip kendisini dövmeyeceğinden emin mi?
Adam
dövmek suçken bile pekçok kişi niçin korumalarla dolaşıyor ki?
Bir de adam dövmenin serbest olduğunu düşünelim..
Bu durumda isteyen biraz kalabalık bir grupla gider, korumaları da döver,
işi bitirir.
*
Devam ediyor yazar:
“Kaldı ki, zinanın veya fuhşun ve genel olarak genel ahlaka aykırı
suçların işlenmesi belli ölçülerde her zaman varittir. Önemli olan bu suçların
işlenmesine zemin teşkil eden toplumsal yapılanmanın ıslahıdır.”
Peki bu ıslah ne zaman ve nasıl olacak?..
Birtakım
cezaî müeyyideler koymadan bu ıslahı nasıl gerçekleştireceksiniz?..
Gerçekte hukukî yaptırımlar ıslahın bir parçasıdır.
Toplumsal
yapının hiç suç işlenmeyecek şekilde ıslahı ise hiçbir zaman mümkün
olmayacaktır.
Bu, bir
ütopyadır.
Üstelik, toplumsal yapı dediğimiz kavramdan ne anlamak gerektiği de açık
değildir.
Toplumsal
yapının olumsuzluğu söylemi, genelde kötü insanların mazeret kaynağı ve kendi
sorumluluklarını başkalarına yükleme kurnazlığının aracıdır.
Böylece herkes, kendisi dışındakileri “toplumsal yapı” adı altında suçlar,
kendi sorumluluğunu kabul etmekten de kaçınır.
Bu mantık aslında, eskilerin devr-i batıl (kısır döngü) dedikleri akıl
yürütüşe dayalı bir mugalatadan ibarettir.
Hiçbir
zaman, “Toplumsal yapı iyi ama bu adam yine de suç işledi” deme şansınız yok,
çünkü bizzat o suçun varlığı, toplumsal yapının elverişsizliğinin
kanıtı..
*
Devam ediyor yazar:
“Hırsızlık suçunun zeminini yerinde bırakarak o suça ilişkin cezanın
arttırılması belki kısa sürelerde işe yarayabilir, fakat uzun vadede köklü bir
çare olmaz.”
Bunlar da boş laftan ibaret.
Hırsızlık suçunun zeminini yerinde bırakmak ne demektir?..
Hırsızlık suçunun zemini denilen şey, insanları hırsızlığa sevkeden
etkenlerse eğer, bunun kişiden kişiye değişeceğini herkes bilir.
Standart
bir zemin yoktur.
Bununla birlikte genelde hırsızlığın
“zemin”i, insanlardaki kolay yoldan servet edinme
hırsıdır.
Hayatî
zaruretler yüzünden hırsızlık yapmak zorunda kalınması durumu çok seyrek
yaşanır.
Yazar, yukarıdaki ifadelerini şöyle sürdürüyor:
“Nitekim hacca gitmiş olanlar, Mekke’de, Medine’de sokakların bileği kesik
insanlarla dolu olduğunu görür. Hırsızlık akla gelebilecek en şiddetli ceza ile
müeyyidelendirilmiş, buna rağmen bu suçun işlenmesi önlenememiş. Niye? Gelir
dağılımındaki adaletsizlik önlenmeyince, başka bir deyişle hakça paylaşım
düzeni gerçekleştirilmedikçe en ağır yaptırımın bile işe yaramadığı meydanda…”
Sanki sadece kendisi hacca gitmiş, biz de hacca gittik, ama Mekke ve
Medine’de bir tane bile bileği kesik adam göremedik.
Elbette bileği kesik olanlar da vardır, ama bu, söz konusu cezanın haksız
ya da yersiz mahiyette olduğunu göstermez.
Hz. Peygamber s.a.s. zamanında da, hırsızlık yüzünden eli kesilen insan
vardı.
Bu, o eli kesilen kişinin, “hakça paylaşım düzeni”nin gerçekleşmemesinden
dolayı mağdur olmuş bir kurban olduğunu mu gösterir?!..
*
Gelir dağılımındaki adaletsizlik ifadesinin de göreceli olduğunu belirtmek
gerekir.
Mesela açgözlü bir sosyaliste göre, (bir villası, altında iyi bir arabası,
bankada yüklü bir hesabı vs. bulunsa bile,) kendisinden daha zengin
insanlar var oldukça ülkede gelir dağılımı bozuk demektir.
Çoğu
hırsız için de durum budur.
Çağlar boyunca türlü dalaverelerle ülkelerinin kaynaklarını yağmalayıp
servet biriktirenler, “hakça olmayan paylaşım düzeni”nin mağdurları oldukları
için bunu yapmadılar.
28
Şubat döneminin hırsızları; bankaları ve birtakım hesapları vs., adaletsiz
gelir dağılımının kurbanları oldukları için boşaltmadılar.
Faili
meçhul cinayetleri işleyenler, cezalara rağmen değil, cezalandırılmadıkları
için bütün bunları yaptılar.
*
Gerçekte,
“toplumsal yapı” edebiyatı, belirli bir toplumda hüküm süren “düzen”in
mağdurlarını değil, gadr edenlerini, gaddarlarını ve zalimlerini aklayan hileli
bir söylemdir.
Bu edebiyat, hırsızın mağdur ettiği insanlara bir fayda sağlamaz,
fakat hırsızın “sosyolojik” avukatı olarak arz-ı endam
eder.
Şeriat,
toplumsal bağlamı zaten hesaba katar.
Hırsızın elinin kesilebilmesi için en az iki şartın gerçekleşmesi gerekir:
Birincisi, çalınan nesnenin değeri, bir dinara (altın) ulaşıyor olmalıdır.
İkincisi, çalınan nesnenin tam bir koruma altında bulunuyor olması şarttır.
Hz. Ömer’in kıtlık senesinde hırsızlık cezasını uygulamadığı da
bilinmektedir.
Bir hâkim (kadı), bir hırsız için ceza takdir ederken, onun mevcut malî
durumunu, hayatî zaruretlerini, onu hırsızlığa yönelten etkenleri ve ülke
gerçeklerini de gözönünde bulundurur.
Hırsızlığı zaruret saikiyle yapanla, bunu bir meslek edinmiş, bir
zenginleşme yolu haline getirmiş bulunan, araştırma sonucunda anlaşılır.
Yiyecek ekmeği olmayan aç bir insanın bir dükkândan ekmek ya da bir
manavdan meyve çalması anlayışla karşılanabilir, ama böyle biri, “Acıktım,
tabancamı belime koyup pırlanta yüzük çalmaya gittim” diyemez.
*
Burada yazar açısından sorun, salt bir muhakeme hatası yapıyor olması
değil.
Beğenmeyip
eleştirdiği uygulama, Kur’an’ın,
yani Allahu Teala’nın hükmü..
Ve bu şahıs, 1980’li yıllarda, “Müslümanca Düşünme Üzerine Denemeler” diye bir
kitap yazmış, “müslümanca düşünme” satmış, “müslüman
düşünür” olmanın rantını yemiş bir adam..
Ancak, Mehmet Şevket Eygi’nin tavsiye ettiği şekilde, “İslâmcı” değil, “müslüman” olduğu
için olsa gerek, Şeriat kanununa ve Vehhabîler’in uygulamasına karşı..
Evet, Özdenören’in bunları yazabilmiş olmasının ayrı bir önemi var..
1980’li yıllarda, İsmet Özel ve Ali Bulaç ile birlikte “üç önemli müslüman
düşünür” olarak kabul edilmekteydi.
Ne
kadar düşünür olduğunu ve “Müslümanlık”tan ne anladığını görmek için yazdıklarına bakmak yeterli.
*
Ancak, bu salt Özdenören’in şahsı ile ilgili bir
“hazin dram” değil..
Türkiye’deki
“İslâmî kesim”in büyük gruplarının hazin dramının şahıs bazındaki yansıması..
Bundan bir asır önce Türkiye’de sorun, Darwinizm, pozitivizm ve Marksizm
gibi akımların etkisiyle dinsizlik cereyanının özellikle “okumuş cahiller”
arasında yayılmakta oluşuydu.
Bugünse sorun, bazı gruplar için, bir ölçüde, Mekke müşriklerinin durumunu
akla getiren bir hale evrilmiş bulunuyor.
“Allahu
Teala’nın varlığını ve birliğini kabul edelim ama, dünya görüşümüzü,
yasalarımızı, ilkelerimizi kendimiz koyalım. Kendi kendimize ‘öğreti’ icat
edelim.”
Anlayış
bu..
Özdenören böyle de, eleştirdiği Eygi çok mu iyi?.. Belli ölçüde daha olumlu
noktada olduğu söylenebilirse de, şunları yazabilmiş bulunuyor:
“Biz
Müslümanlar anayasaya devlet teokratiktir maddesinin ilave edilmesini
istemediğimiz gibi laikler de diretmesinler.
“Anayasada
ne teokrasi olsun, ne laiklik.
“İnsan
hakları olsun… Âdil hukukun üstünlüğü olsun… Din, inanç, fikir, vicdan
hürriyeti olsun…”
Bu ukala
şahsa Müslümanlar adına konuşma yetkisini kim vermişse..
Ve sanki, bu ülkede anayasa kaleme alınırken Müslümanlar’ı adam yerine
koyan var.
*
Bir zamanlar anayasada “Devletin dini, din-i İslâm’dır” yazılıydı;
kaldırıldı, yerine “değiştirilemez” laiklik ilkesi getirildi.
Allahu
Teala’nın hükmü değiştirilebiliyor, ama laiklik “çağlar üstü”,
değiştirilemiyor.
Sanki
ilki değil de, ikincisi vahiy..
Eygi’nin
yazdıkları, Mekke müşriklerinin Peygamber Efendimiz s.a.s.’e yaptıkları teklifi
akla getiriyor: “Sen putlarımızın aleyhinde konuşma, biz de senin dinin
aleyhinde konuşmayalım, geçinip gidelim.”
Bir müslüman ancak şunu söyleyebilir: Gerçek insan hakları ancak İslâm’da
vardır.
Adil
hukuk, bir müslümana göre, en azından Şeriat’le çelişmeyen hukuktur.
*
Bir
müslümanın müslüman kimliğiyle siyaset yapamadığı bir ülkede inanç ve fikir
hürriyetinden söz etmek de sadece bir aldatmacadan ibarettir.
Batılılar’ın isminde “hristiyan” tabiri yer alan partilerin kurulmasına
izin verdikleri gibi, Türkiye’de de “İslâmî” sıfatını taşıyan partiler
kurulabilirse, belki bir din ve vicdan hürriyetinden söz edilebilir.
Mevcut durumda ise, en azından, “Siyaset alanı dışında din ve vicdan
hürriyeti bir ölçüde vardır, siyasette yoktur” demek gerekmektedir.
Bu
“sınırlı sorumlu” din ve vicdan hürriyetini ise, düşüncesiz “müslüman”
düşünürlerimiz, Suudî Arabistan örneği üzerinden Şeriat’i ve Sünnet’i tenkid
edip yererek tepe tepe kullanmaktadırlar.
Ama, bunların kendilerini çok akıllı zannetmelerine de izin vermemek
gerekiyor.
RASİM’İN İSLAMSIZ
İSLAMCILIK KATAKULLİSİ
Rasim Özdenören, Yeni
Şafak gazetesinde yayınlanan 9 Mart 2014 tarihli yazısında, demokratik
bir sistemde İslamî/İslamcı parti kurulması
konusunu ele almıştı.
Şayet kişisel bir
sorununu ya da İslam’la ilgisiz bir meseleyi tartışmış olsaydı, kaale almak
gerekmezdi.
Ancak, dinî bir konuda bir “molla” edasıyla
ahkâm kestiğini, “hüküm” verdiğini görüyoruz.
Din, onun “tekel”inde olmadığı,
babasından kalmış kişisel mirası sayılamayacağı halde, aynı zamanda bize de ait
olan (daha doğrusu bizim de aidiyetimizin bulunduğu) “din”in yorumu konusunda,
ehil olmamasına rağmen, yalan yanlış değerlendirmeler yapmakla, bizleri de zor
duruma düşürmektedir.
Çünkü, ifadelerinin
düzeltilmesi, bir farz-ı kifaye olarak, konuyu
bilenleri sorumlu hale getirmektedir.
Bir, Şeyhülislam Mustafa Sabri Efendi gibi ilmi,
şahsiyeti ve ahlâkı ile dünyaya örnek olmuş müstesna bir İslâm âliminin
değerlendirmelerine bakınız, bir de, İslamî ilimler bakımından
bomboş olduğu, edebiyat paralama ve kelime oyunu yapma dışında
bir meziyetinin bulunmadığı görülen Rasim Özdenören’in yazdıklarına.
*
Ona cevap vermeden
önce, yazısının tamamını okurların dikkatine
sunacağız. (Maalesef ülkemizde yazarların fikir tartışmaları sırasında genelde
muhataplarının ifadelerini çarpıttıklarını görüyoruz. Yazılarımızın
uzaması pahasına, tartışma konusu yaptığımız yazıları aynen aktarıyoruz ki,
okurlar kimin haklı olduğuna kendileri karar versinler.)
İslamdışı düzlemde İslami parti kurmanın mantığı var mı?
İçinde
yaşadığımız toplumda İslamî siyasal partiler kurulmak suretiyle İslamî bir
hedefe ulaşılabileceğini düşünenlerin bulunduğunu biliyoruz.
Dahası
İslamî siyasal partilerin kurulmasının yolunu açmadığı için Demokrat Parti,
Adalet Partisi ve ANAP’ın tasfiye edildiği görüşünü savunanlar da var. Bu
istikamette reformları gerçekleştirmediği takdirde AK Parti’nin önceki
partilerin akıbetine uğrayacağı (yani kapatılacağı veya devirileceği) görüşünü
ileri sürenler de bulunmaktadır.
Bu
görüşler acaba ne kertede geçerlidir?
Zahiren
ve soyut planda doğru gibi duran bu mülahazaların pratikte tekabül ettiği bir
gerçeklik var mı, sorusu önem kazanıyor.
Demokrat
Parti’nin, Adalet Partisi’nin Anavatan Partisi’nin, hatta bunlara ek olarak
Milli Selamet Partisi’nin (ve onun ardından başka adlarla kurulan partilerin)
benzer nedenle tasfiye edildiği kolayca kabul edilebilir mi? Tüm bu partilerin
paydaş karakterinin farklı dozajlarda muhafazakâr, dahası bazılarının radikal
görüşleri benimsemeleri onların ortak paydası olsa da…
Bu
partiler aynı zamanda belli bir anayasanın ortak ilkesine bağlı olarak hayat
bulmuşlardır. Dolayısıyla bu partilerden ‘beklenen reformu’ gerçekleştirmeleri,
üzerine ayak basarak kuruldukları düzenin ilkesine ters düşerdi. Başka bir
söyleyişle, isteseler de onlardan ‘beklenen reformu’ gerçekleştirmeleri,
kendilerinin de bağlı olduğu ilkeye ters düşerdi. Kaldı ki, reform kelimesiyle
ifade edilen bir değişiklik eksik kalırdı; amaçlanan değişiklik belki ancak
metamorfoz (başkalaşma) kelimesiyle ifade edilebilecek bir dönüşümü, yani
ihtilali tazammun ederdi.
Kurulu
düzenin partilerinden İslamî bir dönüşümü beklemek onun yapısal özelliğine
aykırıdır. Üzerine ayak basılan zemin eğer demokratik bir ortamı ifade
ediyorsa, demokratik bir ortamın iyileştirilmesinden doğacak sonuç ancak
demokrasinin iyileştirilmesini sonuçlar. Onun mülahazat hanesine kayıt geçer.
Eğer
İslamî bir ortamın oluşturulması amaçlanıyorsa, bu, İslam’ın öngördüğü yöntemle
gerçekleştirilebilir. Demokrasinin kolaylıklarından yararlanarak ulaşılabilecek
her sonuç demokrasinin mülahazat hanesine bir artı olarak kaydolur. Buradaki
inceliğin kavranmasını önemle ve özellikle talep ediyorum.
Kaldı
ki, kurulu düzen, diyelim ki, İslamî partilerin kurulmasına izin verdi.
Müslümanlar bu izinden istifade etme sadedinde pragmatizme iltifat etmeli mi?
İltifat ettiği takdirde oportünizmin ortasına yuvarlanmış olmazlar mı?
Öngörülen yöntemin amaçlanmadan doğacak başka sonuçları da ortaya çıkacaktır,
çıkar.
Bu
ülkede kurulabilecek İslamî partiler, Batı Hristiyan dünyasındaki Hristiyan
Demokrat partilere tekabül etmez. Batı’da Hristiyan demokrat partiler, belli
bir sınıfın (ruhbanın) partisi olarak hayata geçirilirken, İslam dünyasında
ruhban sınıfı olmadığından, reel hayatta bir karşılık bulmaları da söz konusu
olmayacaktır. Olsa olsa, hâlihazırdaki komünist partilerin darısına çıkarlar.
Yani, binde sıfır bilmem kaç oranında oy almaya hükümlü marjinal parti durumuna
düşerler. Bu, bu ülkedeki Müslümanların sayısı ile orantılı bir durumu
yansıtmaz, o başka.
İslam’ı,
başkalarının lütuf ve ihsanıyla gerçekleştirilebilecek bir hedef olarak hayal
etme yerine, onun kendi asal yöntemiyle gerçekleştirilmesini hedef almak
İslam’ın ruhuna uygun düşer, diyorum. Ve bu konudaki yöntemin olağanüstü
önemine işaret etmekle yetiniyorum.
*
Evet, Özdenören’in
ifadeleri böyle..
Gelelim hatalarına..
Çarpıtma ve mugalatalarına..
Birincisi, Özdenören, mevcut sistemi sorgulaması gerekirken, Müslümanları
hesaba çekiyor. Böylece, resmî ideolojiyi ve sistemi
“tartışma üstü” ya da “tartışma dışı” hale getirirken,
müslümanları yargılıyor ve mahkûm ediyor.
Türkiye’de, rejimi
olduğu gibi sürdürme hedefi taşıyan “derin” unsurların
bütün hedefinin bu olduğunu biliyoruz.
Dolayısıyla,
Özdenören’in, tam da derin çevrelerin hoşuna gidecek
bir kulvarda yürüdüğünü (moda tabirle) görmezden gelmek gibi
bir lüksümüz olamaz.
İfadeleri aynen şöyle:
“Bu
partiler aynı zamanda belli bir anayasanın ortak ilkesine
bağlı olarak hayat bulmuşlardır. Dolayısıyla bu partilerden ‘beklenen reformu’
gerçekleştirmeleri, üzerine ayak basarak kuruldukları düzenin ilkesine ters
düşerdi.”
Rasim efendinin “belli
bir anayasanın ortak ilkesi” dediği şey nedir?..
Bazılarının doğa yasası diye adlandırdığı, Güneş’in hep
doğudan doğuşu gibi bir doğal düzenlilik mi?
Adam, “belli bir anayasa” dediği kurallar manzumesinin
adeta yaz-boz tahtası olduğunun farkında değil galiba.. Ya
tümden, ya da kısmen, sürekli değiştirildiklerini bilmiyor gibi konuşuyor.
Dolayısıyla, “düzenin
değişmeyen bir ilkesi” gerçekte yok.
O halde, neden “düzenin ilkesine ters düşme” edebiyatı yapıyor?!
Düzenin ilkesi onu
neden bu kadar dertlendiriyordu?!
*
Mesela Türkiye’de
uygulamaya konulan son “demokratikleşme paketleri” ile, “düzenin
değiştirilemez, değiştirilmesi teklif dahi edilemez” ilkelerinin bile
aşındırıldığının farkında değil miydi?
Türkiye Avrupa
Birliği’ne kabul edildiği takdirde, devlet olarak asıl “üstün” bayrağı, hristiyanların bayrağı olmayacak mıydı?!
Nerde kalacaktı senin “millî irade”n?!
Rasim efendi buna neden
itiraz etmiyordu?
*
Evet, Rasim efendi
sözlerini şöyle sürdürüyor:
“Başka bir söyleyişle, isteseler de
onlardan ‘beklenen reformu’ gerçekleştirmeleri, kendilerinin de bağlı olduğu
ilkeye ters düşerdi.”
Böylece, söz konusu ilkeye bağlı olmak, sözü edilen
partiler için, bir “veri” haline geliyor.
Anayasalar değişebildiğine göre, bu demokratik sistemlerde,
gerçekte, “mutlak” biçimde bağlı olunan ilkeler yok demektir.
Çünkü, bugün “İlkem
budur” derken, yarın, parlamentoda parmak hesabıyla, “Artık ilkeyi
değiştirdim” diyebiliyorsun.
Bağlı olunan değişmez
ilke, sadece İslam’a özgüdür. Allah’ın ve Rasulü’nün koyduğu kesin ilkeler
insanlar tarafından değiştirilemez.
Demokrasilerde ise, ilkeler,
yönetilenler içindir.
Yönetenler, parmak
hesabıyla, istedikleri ilkeyi istedikleri sürece benimser, sonra da,
birilerinin acıkınca helvadan putlarını oturup yemeleri gibi, o ilkeleri kaldırıp çöpe atarlar, yenilerini benimserler.
*
Bu anlamda, gerçekte
demokrasiler, “Ağzımdan çıkan kanundur”
rejimleridir.
Demokrasiler, son
tahlilde keyfî rejimlerdir.
İlkesizdirler.
Ancak, burada asıl
sorun, Özdenören’in, demokrasilerdeki yap-boz ilkelere
bağlılığı, sözünü ettiği partiler için, temel bir ilke haline getiriyor
oluşudur.
İşte bu, tam anlamıyla
bir çarpıtmadır.
Mugalatadır.
Demagojidir.
Tam da derin çevrelerin kabul ettirmek istediği zihniyettir.
Normalde değişebilen,
değiştirilebilir nitelikte olması demokrasinin gereği olan ilkeleri,
müslümanlar için bile, dinlerine aykırı olup olmadığına bakılmaksızın,
mutlaka sadakatle bağlı kalınması gereken ilkeler haline
getirmek, nasıl bir derin aklın, derin
tefekkürün ürünüdür?
İslamcı düşünür olmak,
ya da öyle görünmek, bu mudur, bu mu olmalıdır?!
*
Devam ediyor Özdenören:
“Kurulu düzenin partilerinden İslamî bir
dönüşümü beklemek onun yapısal özelliğine aykırıdır.”
Onun yapısal özelliğinden bize ne! Biz, kendi işimize
bakarız.
Kurulu düzenin yapısal özelliği Rasim efendiyi neden bu kadar enterese ediyordu?
Kendisini kurulu
düzenin “yapısal” bekçisi mi kabul ediyordu?
Ona, zihniyet düzeyinde
“yapısal” bekçilik görevi mi verilmişti?
Verilmemiştiyse, niye
bunu dert ediyordu?
Varsın, “yapısal
özelliğine aykırı” olsundu, dert miydi?!
Hem bu hassas yazar aynı
yapısal özellik hassasiyetini İslam ve Şeriat sözkonusu
olduğunda neden göstermiyordu?..
*
Evet, bunun ardından
Rasim efendi, şu “hikmetleri” sıralıyordu:
“Üzerine ayak basılan zemin eğer
demokratik bir ortamı ifade ediyorsa, demokratik bir ortamın
iyileştirilmesinden doğacak sonuç ancak demokrasinin iyileştirilmesini
sonuçlar. Onun mülahazat hanesine kayıt geçer.”
Geçerse geçsin, ne
olacak ki!
Mesela, Asr-ı
Saadet’te Habeşistan’a, Necaşi’nin ülkesine
giden Müslümanların daha rahat bir ortamda yaşamaları, hristiyanî bir ortamın mülahazat hanesine kayıt
ediliyordu diye, “Aman böyle olmasın!” demek
mi gerekiyordu?!
Bütün bu ifadelerinin
ardından Rasim efendi, demagoji ve mugalata sanatının zirvesine tüy dikiyor:
“Eğer İslamî bir ortamın oluşturulması
amaçlanıyorsa, bu, İslam’ın öngördüğü yöntemle gerçekleştirilebilir.
Demokrasinin kolaylıklarından yararlanarak ulaşılabilecek her sonuç
demokrasinin mülahazat hanesine bir artı olarak kaydolur. Buradaki inceliğin kavranmasını
önemle ve özellikle talep ediyorum.”
Rasim
efendi şu “İslam’ın öngördüğü yöntem”den niçin
söz etmiyordu peki?
Mesela Peygamber
Efendimiz s.a.s., Habeşistan’ın “kolaylıklar”ından
yararlanmayı hiç düşünmemeliydi, öyle mi?!
Ya da, Medine’deki
ortamın kolaylıklarını elde etmek için Akabe biatlarını hiç
yapmamalı, Mekke’de eski usulde devam etmeli, zulüm altında ezilmeliydi;
bunu mu demek istiyordu?!
İslam’ın öngördüğü
yöntemi Rasulullah s.a.s.’den değil de Rasim gibi düzen için yüreği sızlayan
cahil edebiyatçılardan mı öğreneceğiz?!
İslam’ın öngördüğü
yöntem edebiyatı yapıyor, fakat “Türkiye derinlerinin yöntemi” ile akıl yürütüyor ve
yazıyordu ne yazık ki!
*
Bu kadar mı?..
Hayır!.. Rasim efendi
tüy dikmeye devam ediyor:
“Kaldı ki, kurulu düzen, diyelim ki,
İslamî partilerin kurulmasına izin verdi. Müslümanlar bu izinden istifade etme
sadedinde pragmatizme iltifat etmeli mi? İltifat ettiği takdirde oportünizmin
ortasına yuvarlanmış olmazlar mı?”
İşte bu kadarına pes
denir!
Rasim efendi, nedense,
müslümanların, kurulu düzenin tesisine izin verdiği İslam dışı partileri kurmalarını, onlara oy
vermelerini, desteklemelerini dert etmiyor, bunu pragmatizm ve oportünizm
olarak lanetlemiyor, fakat İslamî parti kurulmasından rahatsız.
Asıl pragmatizm ve oportünizmle bir
sorunu yok Özdenören’in..
Neden?
Acaba, Türkiye’deki “derin çevreler”, müslümanlardan böylesi bir
pragmatizm ve oportünizm istedikleri için mi?
*
Evet, Rasim efendi, bir
yandan “İslam’ın öngördüğü yöntem” edebiyatı yapıyor, pragmatizm ve oportünizmi
lanetliyor, diğer yandan da, “Bu ülkede kurulabilecek İslamî
partiler, …, reel hayatta bir karşılık bulmaları da söz konusu olmayacaktır.
Olsa olsa, hâlihazırdaki komünist partilerin darısına çıkarlar. Yani, binde
sıfır bilmem kaç oranında oy almaya hükümlü marjinal parti durumuna düşerler” diyerek, pragmatizm ve oportünizmin dibini buluyor.
Çünkü, düşünmeden
yazıyordu.
Daha doğrusu, düşündürtmemek için yazıyordu.
Şayet demagoji ve
mugalata yapmak yerine hakkı söylemeyi hedef alsaydı, demokratik bir sistemde
İslamî/İslamcı partilerin kurulmasının müslümanları en azından itikadî olarak ve psikolojik bakımdan
kurtaracağını anlardı.
*
Sorun, Türkiye’de İslamî bir düzenin kurulmasından önce, müslümanların
İslamî kimliklerini koruyabilme imkânına
sahip olmalarıdır.
Yani bizler, yasalar
tarafından, benimsemediğimiz bir rejimi sürdürmeye ya da korumaya çalışan bir
parti kurmaya zorlanmamalıyız. Ve böylesi
partilere oy vermek zorunda kalmamalıyız.
İnanmadığım ilkeleri
savunmaya ya da savunanlara destek vermeye mecbur bırakılmamalıyız.
Bir müslüman,
milletvekili olduğunda, İslam dışı ilkelere bağlılık
yemini etmek zorunda olmamalı.
Öncelikli mesele, itikadımızı, şahsiyetimizi, imanımızı, kimliğimizi korumak olmalıdır.
Bunun da asgarî
şartlarından biri, bu ülkede İslamî parti kurulmasına izin verilmesi olabilir.
Yani asıl mesele, Rasim
efendi gibi pragmatist ve oportünistlerin (Evet, su katılmamış bir
pragmatist ve oportünistti) zannettiği şekilde, şu veya bu şekilde iktidar olma değildir.
Şahsiyetini ve kimliğini
koruyabilmedir.
Asıl mesele budur.
Ve Rasim efendi, bunu
anlamaktan ne kadar uzaktı!
İSLAMCI ZANNEDİLEN
LAİKÇİ ÖZDENÖREN’İN MANTI(KSIZLI)ĞI
İslamcı zannedilen hikâyeci Rasim Özdenören, sözde demokratik
bir sistemde İslamcı parti kurulmasının yasak olmasına itiraz etmedi.
Tam aksine, buna izin verilmemesini eleştirenlerle
uğraştı.
Şu ifadeleri bunun örneklerinden:
Tut ki İslamî parti kurmanın yolu açıldı…
Kurulu düzen İslamî partilerin kurulmasına
izin vermiş olsa bile Müslümanlar bu izinden istifade etmeye teşebbüs etmeli
mi? Ettiği takdirde sonuç ne olur?
İmdi, İslam hukukunun uygulandığı bir
siyasal ortamda (örneğin Pakistan) İslamî partilerin kurulup birbiriyle yarışma
durumuna girmesiyle; İslamdışı bir hukuk düzeninde İslamî değerleri savunan bir
siyasal partinin kurulması farklı anlam taşır. İlkinde, farklı siyasal partiler
İslam yelpazesinde farklı fikirleri savunmak üzere yola çıkmışken; İslamdışı
siyasal ortamda Müslümanca fikri savunmak üzere ortaya çıkmış olan bir siyasal
parti; orada, İslamî fikri, İslamdışı fikirle yarıştırmak üzere meydana çıkmış
gibi bir duruma düşmüş olur. Bu durumun siyasal sonucu nedir? Bu şu demeye
gelir, o siyasal parti seçmenine şunu söylemiş olur: ey insanlar, beni
seçerseniz, ben sizi İslam’ın şu hukukuyla yönetmeye talibim, beni seçmediğiniz
takdirde, İslamdışı uygulamaya razıyım! (Buradaki trajikomik paradoksa dikkat
istiyorum). Şimdi böyle bir fikrin savunulabilir bir yanı olabilir mi? Oysa
İslam hukukunun yürürlükte olduğu bir hukuk ortamında farklı siyasal partilerin
söylemi böyle değildir. Orada, her siyasal parti zaten temelde İslam hukukunu
uygulamak üzere yola koyulmuştur, ancak aralarında içtihat farkları, yorum
farkları mevcuttur ve mevcut problemlere her biri, gene İslamî ortamda yerini
muhafaza etmek suretiyle farklı çözüm önerileri sunmak üzere bir teşebbüs üzere
bulunmaktadırlar.
http://yenisafak.com.tr/yazarlar/RasimOzdenoren/tut-ki-islam%C3%AE-parti-kurmanin-yolu-acildi/50773
*
Özdenören’in şu ifadelerinde zerre kadar mantık var mı
acaba:
“İslamdışı
siyasal ortamda Müslümanca fikri savunmak üzere ortaya çıkmış olan bir siyasal
parti; orada, İslamî fikri, İslamdışı fikirle yarıştırmak üzere meydana çıkmış
gibi bir duruma düşmüş olur.”
Pratikte bu durum her zaman vardır.
İslam, İslam’la mı yarışacak?
İslam’ın, İslam dışı fikirlerle yarışmasından daha
doğal ne olabilir?!
Devam ediyor Özdenören:
“Bu durumun
siyasal sonucu nedir? Bu şu demeye gelir, o siyasal parti seçmenine şunu
söylemiş olur: ey insanlar, beni seçerseniz, ben sizi İslam’ın şu hukukuyla
yönetmeye talibim, beni seçmediğiniz takdirde, İslamdışı uygulamaya razıyım!”
Neden razı olmuş olsun ki?!
Bu, sadece, senin varsayımındır.
Varsayımını, aksiyom gibi, tartışılmaz bir doğru gibi
sunuyorsun.
Burada o kadar büyük ve açık bir çarpıtma var ki,
gerçekte dile getirmeye, tartışmaya bile değmez.
Yazar devam ediyor: “(Buradaki trajikomik
paradoksa dikkat istiyorum).”
Burada müslüman açısından paradoks yok aslında.
Önce bir sözlüğü açıp paradoksun tanımına bak.
Ancak, senin açından bir çelişki var.
Çünkü, İslamcı bir parti bile kuramadan İslam dışı
düzendeki partilerden birine oy vermek zorunda kalmak, senin varsayımın
çerçevesinde, İslam dışı uygulamaya temelden razı olmak
anlamına gelir.
Özdenören’in yapmak istediği de, kanaatimce bu.
Ahmaklığından değil, kurnazlığından hata yapıyor.
Düzenin bekası için, suret-i haktan görünerek mugalata
yapıyor.
Bu kadar açık.
ÖZDENÖREN’İN CEVABINA CEVAP
Rasim Özdenören, 22 Temmuz 2012
tarihli Yeni Şafak’ta
yayınlanan “Bana o ümmeti Muhammedi göster…” başlıklı
yazısıyla ilgili olarak yaptığımız eleştirilere cevap vermiş bulunuyordu. Güya..
Cevap
adına yazdıkları, onun dürüst bir insan olmadığını gösteriyordu.
Biz
eleştirdiğimiz yazıyı aynen aktarmış, eleştirilerimizi de sıralamış, hükmü
okuyucuya bırakmıştık.
O
ise, bizim yazımızdan tek bir cümle bile aktarmamıştı.
Dürüst
olsaydı, önce yazımızı aynen aktarırdı. Okurları da, benim ne kadar “dar
kafalı” olduğumu ayan beyan görmüş olurlardı. “Haber, görmek gibi değildir.”
Biz
öyle yapmadık. Yazısını yine aynen aktardık ve sonra da cevap verdik.
Yazısı
şöyleydi:
Dar kafalının eleştirisi
Allah kimseyi ne dar kafalı kılsın, ne bir dar
kafalıya muhatap etsin... Bazen öyle eleştirilerle karşı karşıya kalıyoruz ki,
insan neresinden tutacağını bilemiyor. Dipsiz ambar boş kile...
Vatandaş, zahiren bir şey söylüyormuş gibi görünüyor,
söylediği şeyin üzerinde durmaya niyetleniyorsunuz; fakat o da ne: birden
üzerinde durulduğunu sandığınız zemin kaymaya başlıyor, bir başka noktaya
sıçrıyor. Bir fikri bir yerinden tutabilmek için onun bazı sabiteleri var
bulunmalıdır. Yoksa neresinden tutulacağı belli olmayan bir fikir üzerinde
herhangi bir mütalaa geliştirmek imkân dışı kalır.
Clausewitz'in değindiği gerçeklik burada da geçerli:
Komutan, gerçeği bütünlüğü içinde görebilme sezgisinden yoksunsa, içinden
çıkılmaz bir görüş ve düşünce keşmekeşinin içine düşer, diyordu o (Savaş
Üzerine).
Demek ki, bir eleştiriye girişebilmek için sahayı
(tabloyu) bütünüyle görebilmek gerekiyor.
Kurulu düzene bakışımız da aynı ölçüye göre değer
kazanır. Tablonun tümünü görmeden yapılacak eleştiri palyatif kalır. Bir an
için geçerli görünen değerlendirme, tablonun tümü dikkate alınmadığında başka
bir yerde arıza çıkartır. Şöyle söyleyebilirim: İslam, faizi haram kılıyor.
Tamam. Ancak sen İslam'ın bu hükmünü liberal-kapitalist bir iktisadî
uygulamanın yürürlükte olduğu bir ülkede, diyelim ABD'de veya benzer şartı
taşıyan herhangi bir yerde uygulamaya kalkışırsan, başarı şansı sıfırdır. Çünkü
o düzenin her bir rüknü kendi içinde bir bütünün parçası olarak iş görür. Bunun
tersi de doğrudur: özel mülkiyet hakkını tanımayan bir uygulamada (örneğin
komünizmi benimsemiş bir yerde) bir başına faizi yürürlüğe sokmaya çalışmak
aynı biçimde fiyaskoyla sonuçlanır.
Olayın tümünü dikkate almak gerekir. Fransızların ünlü
kadın aktrislerinden müteveffa Simone Signore'nin Özlemin Eski Tadı Yok
başlığıyla Türkçe'ye çevrilen kitabında şöyle bir cümlesi var: "Ben,
mesajı sosyalizm olan bir filmde gestapo şefi rolünü üstlenirim; fakat mesajı
faşizm olan bir filmde iyi bir anne rolünü kabul edemem!" İşte, bilinç
diye ben buna derim.
İmdi, biri kalkıp da "Gerçek insan hakları ancak
İslâm'da vardır" dese, ona, anında "Hoop, orada bi dakka dur!"
dememiz gerekir. Bu cümle çünkü, ezberlenilmiş bir cümledir ve o cümleyi
kullanan kimse "insan hakları" adıyla anılan kavramın nereden gelip
nereye gittiğinin farkında değildir.
Keza denilse ki: "Batılılar'ın isminde
'Hıristiyan' tabiri yer alan partilerin kurulmasına izin verdikleri gibi,
Türkiye'de de 'İslâmî' sıfatını taşıyan partiler kurulabilirse, belki bir din
ve vicdan hürriyetinden söz edilebilir" dese, biz bu kişinin en ufak bir
bilinç kırıntısı taşımadığına hükmederiz.
Batı dünyasının siyasal düzeni ve düzlemi kendi içinde
tutarlıdır. Ama sen, zemini İslamî esasa dayanmayan bir düzende, 'İslâmî'
sıfatı taşıyan bir siyasal parti kurmaya kalkıştığında, bunun adı Tanrı ile
putu yarışa sokma gibi bir abese müncer olur.
Bu itibarla, kurulu düzeni eleştirir gibi görünen kimi
yaklaşımların, temelde kurulu düzeni tahkim etmeye yaradığını gözden kaçırmamak
gerekir. Değilse, bindiği dalı kesen gafilin durumuna düşmek an meselesidir.
Dar kafalının eleştirisi de insanı gaflete düşürür.
*
Cevabımıza
gelince.. Şöyleydi:
Birincisi
bu şahıs, “usûl” bilgisinden yoksun.
İslâmî
bir konuyu, Clausewitz’in Savaş
Üzerine’sinden alınmış tespitlerle tartışan biri, elma ile armutu
toplayacak kadar meseleye yabancı demektir.
Böylesi
bir geniş kafalılık, kafasızlıktan başka birşey değildir.
Evet,
Savaş Üzerine’yi, Şiar
Yalçın’ın tercümesinden biz de okuduk. Fakat ne yazık ki, İslâmî bir konuyu
tartışırken Clausewitz’e atıfta bulunmanın abes kaçacağını bilecek kadar kafamız
dar..
Bizim
dar havsalamız bunu almaz..
Şu
ifadeleri, Özdenören’in kafasının haddinden fazla geniş, daha doğrusu
alabildiğine dağınık olduğunu gösteriyor:
Şöyle söyleyebilirim: İslam, faizi haram kılıyor.
Tamam. Ancak sen İslam'ın bu hükmünü liberal-kapitalist bir iktisadî
uygulamanın yürürlükte olduğu bir ülkede, diyelim ABD'de veya benzer şartı
taşıyan herhangi bir yerde uygulamaya kalkışırsan, başarı şansı sıfırdır. Çünkü
o düzenin her bir rüknü kendi içinde bir bütünün parçası olarak iş görür. Bunun
tersi de doğrudur: özel mülkiyet hakkını tanımayan bir uygulamada (örneğin
komünizmi benimsemiş bir yerde) bir başına faizi yürürlüğe sokmaya çalışmak aynı
biçimde fiyaskoyla sonuçlanır.
Burada,
faizi yürürlükten kaldırmakla, uygulamaya koymayı aynı kefeye koyan bir bakış
açısı var.
Ölçüt,
başarı..
Maslahat
veya mefsedet değil..
Sosyalist
bir sistemde faizin yürürlüğe konması mümkün olsa bile, böylesi bir başarı mefsedet anlamına geldiği için, İslâmî
açıdan başarısızlık demektir.
İkincisi,
mülkiyetin olmadığı yerde faiz zaten yürürlüğe konulamaz.
Liberal
bir sistemde ise, faiz yasağı belirli ölçüde uygulanabilir.
Buna
karşılık, İslâmî bir devlette/rejimde de, gizlice faizli muameleler yapanlar
bulunur, bulunacaktır.
Sezai
Karakoç, İslâm Toplumunun Ekonomik
Strüktürü adlı kitapçığında, ilk İslâm devletlerinin tamamen faizsiz
bir ekonomiyi gerçekleştirdiklerini ifade eder, fakat yanlıştır.
Abbasîler’de
bile, faizli muamelelerin resmen yapıldığına şahit olunmuştur. (Çağrı
Yayınları’nın Büyük İslâm Tarihi’nin
Abbasîler’le ilgili bölümüne bakılabilir.)
Şayet
liberal bir sistemde yaşayan kimse, “Battı balık yan gider” dercesine faizli
alışverişlere bütünüyle batar, ve mevcut sistemin “bütünlüğünü” mazeret
gösterirse, belki Clausewitz gibilerin ifadelerinden “Dam üstünde saksağan, vur
beline kazmayı” şeklinde ilgisiz bir akıl yürütmeyle kendisine “militarist”
fetva üretebilir, fakat İslâmî açıdan doğru birşey yapmış olmaz.
Çünkü,
Mecelle’de belirtildiği gibi,
“Zaruretler kendi miktarlarınca takdir olunur”.
*
Yani,
faizden kaçınmanız mümkünken, “Sistem böyle” diyerek kendi geniş ve de dağınık
kafanızla zaruret üretemezsiniz.
Yine
Mecelle’de belirtildiği gibi,
“Bir özr için caiz olan şey, ol özrün zevaliyle batıl olur”.
Yani,
liberal bir sistem faizi zorla dayatıyorsa bu, sizin için bir özür olabilir,
aksi takdirde olmaz.
Bir
başka Mecelle kuralı da aynı
hususa işaret etmektedir: “Mani (engel) zail oldukta memnu (yasak) avdet
eder.”
Yine
Mecelle’ye göre, “İki fesad
tearuz ettikte ehaffi (iki kötülük çatıştığında hafif olanı) irtikab ile
azamının (büyüğünün) çaresine bakılır.”
Yine,
“Ehven-i şerreyn ihtiyar olunur (iki kötülükten hafif olan seçilir)”.
Bir
başka kaide de şudur: “Iztırar (zorunluluk durumu), gayrin hakkını ibtal
etmez.” Yani siz, gerçekten zaruret saikiyle faiz yemiş olsanız bile, bu,
faiz verenin sizin üzerinizdeki hakkını ortadan kaldırmaz.
Bir
başka kaide şöyledir: “Bi-kaderi’l-imkân (imkân ölçüsünde) şarta mürâat
olunmak (uyulması) lazım gelir.”
Yine:
“Bir fiilin hükmü failine (yapana) muzaf kılınır (izafe edilir) ve mücbir
olmadıkça amirine (emredene) muzaf kılınmaz.”
*
İslâm
uleması, İmam-ı Rabbanî’nin 53. mektubunda belirttiği gibi, “Birşeyin tamamı
ele geçmezse, hepsi terk olunmaz” diyegelmişlerdir.
Yani
Özdenören’deki bu “bütünlük” edebiyatı Şeytan’ın aldatmacalarından biri
durumundadır.
Ancak,
geniş ve dağınık kafalı Özdenören’in Mecelle’ye
ve İslâm alimlerine ihtiyacının bulunmadığı görülüyor.
O
şimdi Fransız artistlerinden
(aktristlerinden) bilinç dersi almakla meşgul:
Olayın tümünü
dikkate almak gerekir. Fransızların ünlü kadın aktrislerinden müteveffa Simone Signore'nin Özlemin Eski Tadı Yok
başlığıyla Türkçe'ye çevrilen kitabında şöyle bir cümlesi var: "Ben,
mesajı sosyalizm olan bir filmde gestapo şefi rolünü üstlenirim; fakat mesajı
faşizm olan bir filmde iyi bir anne rolünü kabul edemem!" İşte, bilinç diye ben buna derim.
Eğer
dar kafalı oluşumun bir delili sayılacaksa, “ünlü müteveffa Simone bilmem
ne”nin adını yeni duyduğumu itiraf etmekten kaçınmam.
Bu
sosyalist kadın, mesajı sosyalizm olan bir filmde gestapo şefi rolünü
üstlenirmiş de, faşizm olan filmde iyi bir anne rolünü kabul etmezmiş.
Ancak,
bu dünya sinemasının gerçek sahnesinde, kapitalist dünyanın “aktristliği”
rolünü oynamaktan kaçınmadığı görülüyor.
Dinî
konularda bu kadından fetva devşiren Özdenören, ondan aldığı “bilinç”le,
muhtemelen, mesajı küfür olan bir filmde salih müslüman rolünü
üstlenmeyecektir, fakat mesajı İslâm olan bir filmde, haham rolünü memnuniyetle
oynayacaktır.
Televizyonda
yayınlanan Hz. Ömer dizisinde Ebu Cehil rolünü üstlenmemiş bulunması belki de
önemli bir kayıp.. O rolü, sahip bulunduğu “bilinç” yardımıyla çok gerçekçi bir
biçimde ve hakkını tam vererek oynayabilirdi belki..
*
Ve
bu geniş ve dağınık kafalı yazar, üstelik bir de hukuk okumuş olduğu halde,
“insan hakları” kavramının nerden gelip nereye gittiği konusunda edebiyat
yapıyor.
“İnsan”
ve “haklar” (hukuk) kavramı sanki İslâm’da yok.
Ve
sanki haklar (hukuk) insanlar için değil de, hayvanlar için..
Böylesi
bir düzende, İslâmî ilkeleri bütünüyle savunmayı serbest bırakan bir yasal
düzenleme çerçevesinde, İslâmî ilkeleri savunan bir parti ile diğer partilerin
mücadele etmesini “Tanrı ile putu yarışa sokma” olarak nitelendiriyor, fakat
böyle söylemekle, günümüzde insanların “putlar
arası yarışın figüranları” olduklarını iddia etmiş bulunduğuna kafası
basmıyor.
Tanrı
ile putun yarışı olmaz, ama müminlerle putperestlerin yarışı ve mücadelesi
olur.
Ancak
bunu, Simone bilmem ne adlı Fransız karılarından bilinç dersi almaya ihtiyaç
duyan dağınık ve geniş kafalılar kavrayamaz.
