LAİK BİR DEVLETE/HÜKÜMETE “RAZI” OLMANIN İTİKADÎ HÜKMÜ

 

 

“Rıza” (razı olma) kavramını siyaset bilime ve siyasal analizlere taşıyan kişi, önde gelen Marksist düşünürlerden Antonio Gramsci.

Özgünlüğüyle dikkat çeken Gramsci’nin “rıza” vurgusunu bir adım daha ileriye taşıyan Noam Chomsky ise “rıza mühendisliği” (the engineering of consent) ve “rıza imalatı” (manufacturing consent) gibi kavramları siyasal analizlerinde kullanmış durumda.

Nitekim Chomsky’nin Türkçe’ye çevrilen bir kitabı Rızanın İmalatı ismini taşıyor.

*

Egemenlik/hakimiyet yerine aynı anlamda hegemonya kavramını kullanan Gramsci, hegemonyanın salt “zor”a (baskı ve şiddete, “kuvvet”e) dayanmadığını, onun asıl önemli ayağını “rıza”nın oluşturduğunu ileri sürdü.

Kapitalist devlet; eğitim-öğretim kurumları, üniversiteler, dinî müessese ve yapılar, siyasal partiler ve sendikalar gibi “rızanın kaynağını” teşkil eden oluşumlar (ve bu oluşumlarla ilişkili medya) vasıtasıyla kendi “değerler”ini herkesin “ortak düşüncesi” haline getiriyordu. 

Böylcce insanlarda, kapitalist devletin “değerler”inin toplum için “doğal” ya da “normal” değerleri temsil ettiği düşüncesi oluşuyordu.

Buna bağlı olarak bir “uzlaşma kültürü” gelişiyor ve insanlar (toplumun sömürülen kesimleri de dahil olmak üzere) kendi iyiliklerinin kapitalist devletin iyiliğiyle özdeş olduğu kanaatine varıyorlardı.

Bunun sonucunda kapitalist devletin hegemonyasını (egemenliğini) tahkim eden “rıza” teşekkül etmiş oluyor, toplumu gütmek için “zor”a başvurmaya gerek kalmıyordu.

Bu, kapitalist devletin “sivil toplum”u içinden fethetmesi ve hegemonyasının devamına hizmet eder hale getirmesi anlamına geliyordu.

*

“Rıza” kavramı, İslam itikadı açısından da büyük önem taşımaktadır.

Mesela, küfre rızanın küfür olduğu konusunda ulema arasında görüş birliği vardır.

Bir insan fiilen ölüm tehdidi (kuru tehdit değil, bunu yapmaya o anda fiilen kadir olanların tehdidi) altında olduğunda küfür sözü razı olmadan söylese küfre düşmüş olmaz, fakat kalben rıza gösterdiğinde kâfir olur.

Böyle bir tehdit vaki olmadan küfür sözü (anlamını bilerek) söyleyen, yani imanı ciddiye almayan, onu oyuncak haline getiren kişi ise otomatikman küfre düşer.

*

Şeyhülislam Mustafa Sabri Efendi, laik bir devlete/hükümete razı olmanın küfür olduğunu söylüyor.

Hepsi bu.. 

Mesele gayet açık, ve çok basit.

İslam’ın “küfürdür, bid’attır, caizdir” gibi hükümleri laik (siyasal dinsiz) devletlerin keyfine bağlı değildir.

Devlet dine uymuyor diye, İslam'dan, aralarında uyum olsun diye, kendisini devlete uydurması istenemez.

“Selanikli Mustafa Atatürk, Allahu Teala’nın emir ve yasaklarını umursamadı, o halde Allahu Azîmüşşân’ın dini, Selanikli’nin keyfine göre güncellensin..”

Böyle bir ciddiyetsizliği ve laubaliliği İslam kabul etmez.

Samimi müslümanlar da.. (Ki bu samimi müslümanlara birçokları günümüzde Siyasal İslamcı ya da sadece İslamcı diyorlar.)

Laik devletçiler İslam ile devletin politikaları arasındaki uyumsuzluktan rahatsız oluyorlarsa, uyumu çok istiyorlarsa dini değil devleti güncellesinler, ve de kendilerini devlet olarak gören siyasetçi ve bürokratlar topluluğu, dine uysunlar, olsun bitsin.

Fakat devletlu beyzadelerin kibirleri yerinde, burunlarından kıl aldırmıyorlar.

Dine uymaya tenezzül etmiyor, "devlet düzeyinde tarafsız" takılıyor, İslam'ın kendi keyif ve zevklerine göre güncellenmesini istiyorlar.

*

Mısır’da Şeyhülislam Mustafa Sabri Efendi’nin ilminden istifade etmiş olan merhum Emin Saraç hoca, bir röportajında, Şeyhülislam ile Zahidü’l-Kevserî’nin evliyaullahtan oldukları kanaatini taşıdığını söylemişti.

Merhum Ali Ulvi Kurucu da Hatıralar’ının ikinci cildinde Şeyhülislam’dan uzun uzadıya bahsediyor.

Mehmed Zahid Kotku rh. a. de bir kitabında Şeyhülislam’a ismen atıfta bulunmaktadır.

Şeyhülislam’ın konumuz (devletin/hükümetin dinsizliği, laiklik) ile ilgili açıklamalarına gelelim.. Kaynağımız Hilafet ve Kemalizm adlı kitabı (İstanbul: Araştırma Yayınları, 1992).

Latin harflerine aktarıp sadeleştiren kişi, saygıdeğer gazeteci büyüğümüz, ağabeyimiz, duayen araştırmacı-yazar Sadık Albayrak.

Evet, bu kitaptan merhum Şeyhülislam’ın bazı ifadelerini aktaralım (http://belgelerlegercektarih.com/tag/hilafet-ve-kemalizm/):

“Kemalistlerin, hükümeti hilâfetten ayırırken dinden de ayırmış oldukları; gerek mantıkî gereklerde, ve gerek din ile dünyayı veyahut din ile siyaseti ayırmak gibi yarı açık yarı kapalı tabirler altında kendi itirafları ile tamamen sübût bulduktan (sabit olduktan) sonra, bunun mahzurlarının da o kadar büyütülecek bir şey değilmiş gibi sayıldığını görüyor, ve Kemalcilerin İslam dinine yönelik suikastına karşı bu derece mütegafil davranan İslam âleminin dalgınlığından me’yus (ümitsiz, kederli, ye’se düşmüş) oluyordum.

“ ‘Be gâfiller, dünyadan ve siyasetten ayırdığınız dini ahirete mi gönderiyorsunuz?’ diye bağıran bir müslüman sesi duyulmaması ne kadar gücüme gidiyordu.

“Dünyayı ve siyaseti, yani hükümeti dinin müdahalesinden kurtaracak, dini, hukuk-u medeniye ve siyasiyesinden iskat etmiş (düşmüş, hükümsüz kalmış) olan bir memlekete, Dâr-ı İslam denebilir miydi?!”

Burada bir duralım.

Dört mezhebe göre de dâru’l-İslam olmanın şartı, İslâm hukukunun uygulanıyor olmasıdır.

Hayrettin Karaman’ın bu konuda delilsiz bir biçimde iddia kabilinden bile bile yalan söylediğini, Prof. Ahmet Özel’in konuyla ilgili kitap ve makalelerini kaynak göstererek birkaç defa yazmıştık.

(Daru’l-harp kavramı, İslam’ın hakim olmadığı belde anlamına geliyor.. İlla da savaş yaşanıyor olması gerekmiyor.)

*

Şeyhülislam devam ediyor:

“Başı şeriata bağlı olmamak üzere müteşekkil bir hükümet, İslam hükümeti olamayacağı gibi, o hükümet bir ecnebi (yabancı) hükümet değil de, halkın, milletin kendi kendine teşkil ettiği bir millî hükümet ise, öyle bir milletin de kişilerce isimleri Ahmed, Mehmed olmasına rağmen, İslam dini ile ilgilerinin, hükümetleri vasıtasıyla toptan kesilmiş olması zarurî idi.” 

Burada da duralım.

Laik bir hükümet zaten kendisinin dinler arasında tarafsız olduğunu, İslam hükümeti olmadığını açıkça ilan eder.

Kendisinin İslam hükümeti kabul edilmesini devletin düzeninin dine uydurulması ve laikliğin çiğnenmesi olarak görür.

Burada Şeyhülislam şunu anlatmaya çalışıyor:

Millî, yani “millete ait” hükümetin İslam hükümeti olmaması, milletin de dinle alâkasının kalmaması anlamına gelir.

Ya da millet, o hükümetin/devletin, kendisinin hükümeti/devleti olmadığını kabul etmek zorundadır.

Yani bu durumda ya laik (siyasal dinsiz, dinler arasında tarafsız) hükümetine/devletine, ya da İslam’a bağlı olma seçenekleri arasında tercih noktasındadır.

*

Eğer devletler İslam ile küfür, yerlerin ve göklerin yaratıcısı Allahu Teala’nın hak dini ile öküze tapma dini arasında tarafsız kalıyorlarsa, müslüman da, bu “siyasal dinsiz” devletler arasında tarafsız kalır.

Dünyaya geldiğinde hasbelkader kendisini böyle bir devletin vatandaşı olarak bulması, onun gönlünü o devlete bağlaması, o devletin küfrüne “razı” olması (küfrün hegemonyasını, egemenliğini, siyasal otoritesini “yürekten” kabul etmesi) için gerekçe olmaz.. O, “fikri hür, irfanı hür, vicdanı hür” birey olduğunu aklından çıkarmaz.

Evet, müslüman, böylesi bir durumda ya laik (siyasal dinsiz, dinler arasında tarafsız) hükümetine/devletine, ya da İslam’a bağlı olma seçenekleri arasında tercih noktasındadır.

Dinini tercih ederse, laik/dinsiz hükümeti/devleti kendi hükümeti/devleti kabul edemez.. Onun kurşun askeri, propagandacısı ve dâîsi haline gelemez.

Hükümeti/devleti kendi hükümeti/devleti, kendisi namına iş gören, kendisini temsil eden hükümet/devlet olarak görürse, yaptıklarına razı olursa, bu durumda da İslam’la ilgisi kalmaz.

*

Kısacası Şeyhülislam, dinî bilgisi imam hatip lisesi düzeyinde olan Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın iddiasının aksine, “Devlet laik olur, kişiler olmaz” sözünün anlamsız ve boş olduğunu ortaya koymaktadır.

“Devlet laik olur, kişiler olmaz” diyenler, bu sözleriyle, kişilere “Laik olamazsınız, dindar olacaksınız” şeklinde bir dayatmanın yapılabileceğini söylemek istemiyorlar. İsteyen kişiler zaten istedikleri gibi laik oluyorlar.

Fakat şeriatçı, yani İslam hukukunun yürürlükte olması gerektiğine inanan müslüman olduğunuz, yani laik rejimin istemediği türden müslüman olduğunuz zaman, sorun başlıyor.

O zaman laik devlet, dinler arasında tarafsız olduğunu unutuyor, sana dinini öğretmeye kalkışıyor.. Seni kendi dininle, inancınla başbaşa bırakmıyor.

Evet, işte o zaman birileri “Devlet laik olur, kişiler olmaz” diyerek, “Devletin laikliğini kabul et, bunun senin dindarlığına bir zararı yok. Sen dindar olabilirsin, sorun yok, ama devlet laik olur, olabilir, buna karşı çıkmayacaksın” anlayışını kabul ettirmeye çalışıyorlar.

Devreye rıza mühendisliği giriyor, rıza imalatı atölyelerindeki çarklar harıl harıl dönmeye başlıyor.

İşte Şeyhülislam bu noktaya işaret etmekte, devletin laik olmasına razı olan kişinin imanının gideceğine işaret etmektedir.

Razı olmakla, "aciz" bireyler olarak mecbur ve maruz kalmak farklı şeylerdir. 

*

Şeyhülislam’ın sözlerine dönelim:

“Yalnız bu hallere karşı [her ne kadar ses çıkaramasa da] içinden kan ağlayan ve [düzeltmek için] elinden bir şey gelmediği gibi memleketinden hicret imkânını da bulamayan halkın güçsüzleri için bir mazeret hakkı kalıyor.

“Fakat bunlara bedel Türkiye dışında, Ankara hükümetinin din ve dünyayı birbirinden ayırmaya ve bu suretle dini ahirete bırakarak dünyadan vücudunun izâlesine (ortadan kaldırılmasına) matuf (yönelik) icraat ve kararlarındaki cinayeti Mustafa Kemal’in hatırı için kapatmaya veya hafif (önemsiz) göstermeye çalışan müslümanların!!! ve bilhassa akıllılarının vaziyetleri, İslâmî kaideler nokta-i nazarından pek tehlikeli bir halde bulunuyordu. … [Çünkü bunlar, zor ve baskı altında değillerdi.]

“… Kanun-u Esasî’nin (Anayasa’nın) başına, devletin dinini yazmaktan maksat da devleti teşkil eden milletin, kendisinin kıymet ve muhafazasına, memleketin muhafazası kadar ve belki daha fazla önem verdiği mukaddesatının başında dininin bulunduğunu hükümete anlatmak ve ona göre hareket etmesi için hükümeti taahhüt altına almaktır.”

Burada da bir duralım.

Şeyhülislam’a göre, mukaddesatın muhafazası memleketin muhafazası kadar ve belki daha fazla önemli.

Mukaddesatın başında da din geliyor.. Daha doğrusu, mukaddesat sadece dindir.

İşte, Anayasa’ya “Devletin dini, din-i İslam’dır” yazmak da, mukaddesatın muhafazası anlamına gelmektedir.

Kısacası Şeyhülislam, “Mevzubahis olan vatansa gerisi teferruattır” diyen ve dini de teferruat olarak görenlerin aksine, “Mevzubahis olan din ve imansa, gerisi teferruattır” demektedir.

Vatanını muhafaza etmiş fakat dinini muhafaza edememişsen, istiklal harbini aslında yitirmişsindir.

*

Şeyhülislam devam ediyor:

“Şimdi milletle hükümet arasındaki esas mukavelenameden (sözleşmeden, yani anayasadan) [1927’den itibaren] din maddesinin kaldırılmasına razı olan Türk milleti, millî maksatları arasından dini çıkararak, nazarında kıymet ve ehemmiyeti kalmadığını kabul etmiş ve hükümeti de artık dinine hürmet ve riayet mecburiyetinden âzâde bırakmış oluyor.” 

Anayasadan “Devletin dini, din-i İslam’dır” maddesinin kaldırılması, buna razı olanlar nazarında dinin kıymet ve öneminin bulunmaması anlamına gelir.

Bu da, İslam’dan berî/uzak olduğunu söylemek, onu değersiz görüp kaldırıp atmak, kısacası dinden dönmek demektir.

Ancak değer vermediğiniz, "faydasız yük" olarak gördüğünüz şeyleri kaldırır çöpe, çöplüğe atarsınız.

Bu zihniyettekilerin din (İslam) için kılları kıpırdamaz, fakat laikliği (siyasal dinsizliği) “değiştirilemez, değiştirilmesi teklif dahi edilemez”, yani “vazgeçilmez, taviz verilmez” hayat ilkesi kabul ederler.

Uğrunda “kan dökmeyi” göze aldıkları iman esasları laiklik, yani siyasal dinsizliktir.

Dinsizliğin gözü kara fedaileridirler.

O kadar ki, bu gaye doğrultusunda örtülü ve gizli yollardan kan dökmekten de geri kalmazlar.

Kalmıyorlar.

*

Şeyhülislam’ın sözlerine dönelim:

“Demek ki Kanun-u Esasî’de (anayasada) mevzubahis olan devletin dini, hakikatte milletin dinidir. Ve onu yürürlükten kaldırmak, milletin dinini yürürlükten kaldırmaktır.” 

Yani millet buna razı olduğunda, dinini terk etmiş, kâfir olmuş demektir.

Razı olmadığı halde (gücü yetmediği için) mecbur ve maruz kalması durumu başka.

Şeyhülislam, bu sözlerinin ardından, “Dini hakkında bu düşüşü kabul eden millet nasıl dinli kalabilir?!” diye soruyor.

Cevap belli, razı olduğunda kalamaz.

Namaz da kılsa, oruç da tutsa, hacca da gitse, umre de yapsa, oruç da tutsa, kurban da kesse kalamaz.

*

Şeyhülislam sözlerini şöyle sürdürüyor:

“ ‘Dinin dünyadan, bir başka tabirle, hükümet ve siyasetten ayrılmak meselesini ‘çıkaranlar İslam dinine en kestirme yoldan suikast etmek istemişlerdir.

“Müslümanlığın kuyusunu kazmak için düzenlenen Kemalist kaziyyesinin (iddiasının, önermesinin) en müthiş kısmını bu nokta teşkil ettiği halde bunu haddizatında Müslümanlığa sığar bir şey gibi göstererek Müslümanların gözüne perde çeken gizli din düşmanları bizim aramıza girmiş, teker teker millet fertlerini dinsiz yapmak müşkil olacak ve uzun sürecek, belki de [müslümanların uyanmasına neden olup] dinsizler üzerine tehlike davet edecek olduğundan, böyle yapmaktan ise hükümeti dinsizleştirip “bundan halkın dinine zarar gelmez” dersek, sonra dinsiz hükümet de, milletin dininin icabına bakar demişlerdi.

“Bu açık dönme dolabın anlaşılmayacak neresi var?

“Dindar ahalinin başına dinsiz hükümeti niye dikiyorlar?

Böyle bir hükümeti hâlâ müslümanlık davasında bulunan millet kabul etse bile Müslümanlık kabul eder mi?

“Yok, yok!…

“İslam dini kendisini tanımayan hükümeti tanımak gaflet ve zilletinde bulunamaz…”

Şu taksimin güzelliğine bakın; devlet, dini tanımayacak, fakat din açısından bu devlet, “son kale” olacak, uğrunda ölürsen şehit olacaksın.

Böyle bir din istismarcısı hokkabazlık tarihte görülmemiştir.

*

Şeyhülislam’ı dinlemeye devam edelim:

“Türkiye’de devletle dini ayıranlar, dine inanmadıklarından, düşmanlıklarından ayırdılar. Onlara bir diyeceğimiz yok. Fakat İslam dinine inanmakla beraber din ve devlet ayırımına İslam’ın müsaade edebileceğini sananların da, müslümanlığı hiç bilmediklerine hükmetmek lâzım gelir…

“Bir kere “devlet” ve “hükümet” tabirleri birbirinden farklı olarak “devlet”e halk dâhil olduğundan başka, farz ve takdir (varsayım) olarak mezkûr (anılan) Anayasa maddesindeki “devlet” ten “hükümet” mânâsı kastedilmiş olsa bile “millî hükümet”, “halk hükümeti”, “cumhuriyet hükümeti” adları bile, özellikle böyle millete izafe edilen bir hükümetin açıktan dinsizliğini ve müslüman hükümeti olmadığını îlân etmesi üzerine de onu hâlâ kendisine hükümet ve metbu’ (tabi olunan makam) tanıyan ve onun din kanunları yerine kasten ikâme ettiği dinsiz kanunlara rızası ile itaat eden millet, teker teker kişiler itibariyle değil de toptan irtidat etmiş (İslam’dan dönmüş) olacağı gibi dindar millete dinsiz millî hükümet teşkil etmelerini tecvîz ve tavsiye eden (caiz ve meşru, mahzursuz birşey gören ve tavsiye eden) dışardaki tevilci (iyiye yoran) Müslümanların kendileri bile içerdeki milletle beraber dinden çıkmış olurlar ki bunu kabul etmemek küfür inadı değilse, budalalığın en son derecesidir.” 

Basitleştirirsek, Şeyhülislam şunu anlatıyor:

Devlete "millet/halk" da dahil olduğu, onun üç öğesinden (halk, "ülke/toprak/vatan" ve egemenlik öğelerinden) birini millet teşkil ettiği için, “Devletin dini yoktur, dinler arasında tarafsızdır” demek, “Milletin dini yoktur, dinler arasında tarafsızdır, dinsizdir” demek olur.

Millet fertleri devletin laikliğine (dinsizliğine) razı olurlarsa, kendileri de dinsiz (imansız) hale gelmiş olurlar, çünkü bu, imana mugayirdir.. Razı olmazlarsa, dinleri üzere kalırlar. 

Devletin dinsizliği, milletin dinsizliğidir.. Devletin öğelerinden sadece milleti ilgilendirir.

Çünkü, devletin öğelerinden ülke (toprak, vatan), din sahibi olabilecek, iman etmekle yükümlü görülebilecek canlı bir varlık değil.

Egemenlik de (kendi başına varlığı olan) müşahhas/somut/mücessem bir varlık değil; bir araz, bir sıfat, itibarî bir kavram.

*

İnsanın özgürlüğü/hürriyeti de böyledir; özgürlük müşahhas bir varlık değildir, itibarî bir kavramdır, zihinsel soyutlamadır.

Bir insanın şahsının dindar, özgürlüğünün ise dinsiz (dinler arasında tarafsız) olması düşünülemez.

Özgürlük, şahsın kendisinden ayrı düşünülebilecek, şahsın zatından bağımsız şekilde tek başına varlığı olan bir nesne değildir.. Şahsın bizzat kendisi olmamakla birlikte, ondan ayrılmayan, ondan ayrıldığında yok olan bir sıfattır.

Mesela Mehmet özgürse özgürdür, özgürlüğünü yitirdiğinde, geride, “Mehmet’in özgürlüğü” diye varlığını sürdüren, insanların “Bu, Mehmet’in özgürlüğüydü, onunla yolları ayrıldı, şimdi kendi başına serbest dolaşıp duruyor” dedikleri bir nesne kalmaz.

İşte, devletin öğelerinden egemenlik de bu şekilde milletin bir sıfatıdır.. “Milletin dini olur, egemenliğinin (devletinin) olmaz” dediğinizde, “Mehmet’in dini olsun, özgürlüğünün dini ise olmasın” demiş gibi saçmalamış olursunuz..

Bu aslında milleti, din sahibi olma noktasında “egemen” kabul etmemek, “egemenlikten/hakimiyetten mahrum, vesayet altında ve mahcur” kabul etmek demektir.

“Mehmet’in dininin olmasına izin veriyoruz, fakat özgürlüğü dinsiz olacak” dediğinizde (Ki hiç kimse böyle saçma bir cümle kurmaz), bunun anlamı, ona din sahibi olma özgürlüğünün verilmemesidir.. Gerçekte hür/özgür değildir.

"Milletin dini olsun, fakat devletin (millet egemenliğinin/hakimiyetinin) dini olmasın" sözü de saçmalık bakımından aynı durumdadır.

Milletin dininin olması, fakat ("Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir" düsturu gereği) sahibi/hakimi durumunda bulunduğu kabul edilen devletinin (egemenliğinin) dinli veya dinsiz olması konusunda söz hakkının bulunmaması, ve buna bağlı olarak devletin dinsizliğinin (millet tarafından bile) “değiştirilemez, değiştirilmesi teklif dahi edilemez” ilke katına yükseltilmesi, gerçekte milletin egemenliğinin ve kendisine ait bir devletinin bulunmaması demektir.

*

Evet, milleti devletin bir öğesi kabul edersek, durum bu.

Eğer milleti devletten ayrı kabul edersek (millet ile egemenliğini birbirlerinden ayrı varlıklar olarak düşünürsek), bu defa da, “millî irade”den, cumhuriyetten /cumhura bağlılıktan, “millî / milleti temsil eden hükümet”ten, halk hükümetinden söz etmek anlamsız hale gelir.

Ayrıca, hükümetin İslam/müslüman hükümeti olmaması karşısında, halk şayet bu hükümeti “kendi hükümeti” kabul ederse, yine, dininden dönmüş sayılır.

Halkın böyle bir hükümeti kendi hükümeti kabul etmesinin dinen mahzurlu olmadığını ileri sürenler de aynı şekilde küfre düşerler.

Mecbur ve maruz kalmakla razı olmak farklı şeylerdir. Şeyhülislam’ın anlatmak istediği bu.

Burada şunu da belirtmek gerekiyor. Birçok kimse aslında devlet denilince milleti hiç hesaba katmaz, onlar nazarında devlet, “örgütlü siyasetçiler, silahlı ve silahsız bürokratlar ve memurlar topluluğu”dur.

Nitekim anayasa hukuku profesörü İbrahim Kaboğlu, “Kendi başına ‘devlet’ kavramı olsa olsa devleti yönetenleri ifade eder” demektedir. (Bkz. https://artigercek.com/politika/prof-dr-kaboglu-yargi-devletin-degil-hukukun-emrinde-olabilir-76285h)

*

Okumaya devam edelim:

“Milletin dini varmış da kendisi muzâf (bağlanmış, katılmış) olmak üzere niye dinsiz hükümet teşkil etmiş?! 

“Millî hükümet (millete ait hükümet), milletin mümessili olduğuna nazaran (temsilcisi olduğuna göre) dindar millet nasıl olur da kendisine dinsiz mümessil (temsilci) tayin ederek kendi namına ve kendi üzerine dinsizce icrâ-i ahkâm olunmasını (hükümlerin uygulanmasını) kabul eder?!

“Bu açıktan açığa küfre rızâ değil midir?! [Ki küfre rıza, küfürdür.]

“ ‘Hükümetim benim üzerimde ahkâm-ı diniye (dinî hükümler) ile hükmetmesin de başka ahkâm ve kanunlarla hükmetsin; ben üzerimde şeriatın, yani Allah ve Rasûlü’nün hâkim olmasını istemem’ demek, ne demektir?

“Mesele bu kadar açık olduğu halde her havaya uyan ve dinlerini kendilerine oyuncak yapan yalancı müslümanlar, zırva tevili tarzındaki sözlerle Kemalistlerin savunuculuğunu ve yalancı şahitliğini yapmakta devam ediyorlar.”

Bir millet için kendi millî hükümetinin/devletinin dinsizliği, bazı açılardan, işgalci bir gücün dinsizliğinden daha zararlı, tehlikeli ve tahrip edicidir.

Çünkü milletin büyük çoğunluğu, işgalci gücün kendisi üzerindeki hakimiyetine “razı” olmaz ve onun devlet anlayışı ile kanunlarını ve rejimini yabancı kabul eder, benimsemez.

Mesela Türkiye’de cumhuriyet ilan edildiği sırada Suriye Fransızlar'ın, Irak, Kuveyt vs. ise İngilizler’in elinde idi.. Selanikli Mustafa Atatürk’ün yaptığı türden “ilke ve inkılaplar” oralarda hayata geçirilmedi, geçirilemedi.

İngilizler ve Fransızlar, sömürgelerinde, Selanikli’nin “millî kimlik” açısından Türkiye’de yaptığı tahribatın onda birini bile yapamadılar.

Bu yüzden şu anda İslam ülkelerinde (halkı müslüman ülkelerde) “Şeriat’le yönetilmek istiyor musunuz?” sorusu etrafında yapılan anketlerde Türkiye halkı çok geri bir noktada duruyor.

Türkiye insanı (Türk'ü, Kürd'ü, Çerkez'i, Laz'ı vs. ile) büyük ölçüde laikliği (siyasal dinsizliği) benimsemiş durumda.

Bu kadarını işgalci bir güç başaramazdı.

*

Evet, millî (millete ait) bir hükümetin/devletin dinsizliğinin millete zararı, işgalci bir gücünkinden fazla olabiliyor.

İç siyasette de benzer bir durum söz konusu.

Türkiye’de dindar/mütedeyyin kesimin laikleşmesinde (siyasal dinsizlik taraftarı haline gelmesinde) AK Parti gibi partilerin (rıza imalatına dayalı) laikçiliği, CHP’nin (zora dayalı) laikçiliğine göre daha etkili olabiliyor.

Nitekim bugün, CHP’nin yapamadığını AK Parti yapmış, ardına taktığı kitleyi büyük ölçüde laikleştirmiş durumda.

Rejim bunu bildiği için, son dönemde, dindarları laikleştirme faaliyetinde (özellikle “cemaat liderlerini satın almak suretiyle” içeriden ele geçirdiği) cemaatleri ve tarikatları kullanmaya başlamış bulunuyor.

[Prof. Mahmud Esad Coşan hoca ile Yeni Asya’cıların lideri Mehmet Kutlular MİT’in işbirliği teklifini kabul etmediler ve bunu açıkça söylediler; kabul edenlerin durumu ise, MİT’in “gizli” servisliğine yakışır şekilde gizli.. Ancak, nasıl sarımsak yiyeni ağız kokusu ele verirse, bunları da ağızları ele veriyor. “… Ve sen onları hiç şüphesiz sözlerinin edasından (fî lahni’l-kavl) kesinlikle tanırsın….” (Muhammed, 47/30)]

*

Şaşırtıcı şekilde günümüzde bazı cemaat ve tarikatlar, CHP’ninkine benzer katılıkta Siyasal İslam ve İslamcılık düşmanlığı sergiliyor, Selanikli Mustafa Atatürk’ten daha Atatürkistçe laiklik havariliği yapıyor, Eski Yunan’ın putperestlerinden daha fazla demokrasi taraftarlığı sergiliyorlar.

(Oyunun bir ayağını da, Aczimendeburi tarikatı şeyhtanı Fadimeci Müslüm Gündüz gibi soytarılara Şeriat savunuculuğu yaptırılarak Şeriatçılığın itibarsızlaştırılması oluşturuyor.)

Böylece Türkiye toplumu, hem dünyasını hem de ahiretini berbat etme yönünde son sürat mesafe kat ediyor.

Perşembenin gelişi çarşambadan bellidir.

Allah Azze ve Celle imhal eder (mehil/süre verir), ihmal etmez (hesabı mutlaka görür).

Bizden söylemesi.

LAİKLİK ATEİZM OLMAYABİLİR, FAKAT SİYASAL DİNSİZLİKTİR (TÜRK LAİKLİĞİ ATEİST DEĞİL, BİR TANRISI VAR: SELANİKLİ MUSTAFA ATATÜRK)

 

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, zamanında Araplar’a şöyle seslenmişti: “Laiklik ateizm değildir, korkmayın!”

Nisan 2016 tarihli bir haberde, bu şöyle hatırlatılıyordu:

Yeni Anayasa tartışmaları devam ederken Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı (TBMM) İsmail Kahraman'ın "Laiklik" açıklaması güdeme bomba gibi düştü. Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın 2011 yılı Eylül ayında gerçekleştirdiği 'Arap Baharı' turunda Mısır, Tunus ve Libya'da söylediği sözler, “Laiklik yeni Anayasada olmamalıdır” diyen Kahraman'a adeta cevap niteliğinde...

O dönem Başbakan olan Recep Tayyip Erdoğan, Hüsnü Mübarek rejiminin devrilmesinden sonra Mısır’da yeni anayasanın laik mi yoksa şeriat ilkelerine mi dayanması konusunda özel televizyon kanalına verdiği röportajında “Mübarek sonrası yeni Mısır’ın da laik bir anayasaya sahip olmasını tavsiye ediyorum” diyerek şu ifadeleri kullanmıştı;

"Türkiye’de anayasa laikliği, devletin her dine eşit mesafede olması olarak tanımlar. Laiklik kesinlikle ateizm değildir. Ben Recep Tayyip Erdoğan olarak Müslümanım ama laik değilim. Fakat laik bir ülkenin başbakanıyım. Laik bir rejimde insanların dindar olma ya da olmama özgürlüğü vardır. Ben Mısır’ın da laik bir anayasaya sahip olmasını tavsiye ediyorum. Çünkü laiklik din düşmanlığı değildir. Laiklikten korkmayın. Umarım ki Mısır’da yeni rejim laik olacaktır. Umuyorum ki benim bu açıklamalarımdan sonra Mısır halkının laikliğe bakışı değişecektir."

Erdoğan, Mısır'dan bir gün sonraki durağı olan Tunus'ta da benzer ifadeleri kullanarak lailk vurgusu yapmış hatta "Devlet laik olur" diyerek bir konuyu adım daha ileri taşımıştı. Dönemi Başbakanı Erdoğan, 15 Eylül 2011 yılında Tunus'ta "Türkiye ile Tunus arasında Dostluk ve İşbirliği Anlaşması'ndan" sonra yaptığı basın toplantısında, Türkiye’deki din-devlet ilişkileri ile ilgili bir soru üzerine şöyle dedi:

“Türkiye’yi tanımlarsam herhalde sizin için yeterli olacaktır. Biz demokratik, laik, sosyal bir hukuk devletiyiz. Anglosakson bir laiklik anlayışı veya batılı anlamda bir laiklik anlayışı değil. Kişi laik olmaz. Devlet laik olur. Bir Müslüman, laik bir devleti başarılı bir şekilde yönetebilir. Şunu bilmemiz lazım. Laik devlet her inanç grubuna eşit mesafededir. İster Müslüman olsun, ister Hristiyan olsun, ister Musevi olsun, ister ateist olsun... Hepsinin güvencesidir. Olayın aslı budur. Bu tartışmalara vesile olabilir. Biz böyle inanıyor, böyle düşünüyoruz.’

Tayyip Erdoğan 16 Eylül 2011'de Libya'da yaptığı konuşmasında da, "Türkiye'de halkım benim bu konuda (laiklik) ne düşündüğümü çok iyi biliyor, çok iyi bildiği için yüzde 50 oy veriyor" diyerek laiklik konusunda şu ifadeleri kullanmıştı;

"Türkiye'de halkım benim bu konuda (laiklik) ne düşündüğümü çok iyi biliyor, çok iyi bildiği için yüzde 50 oy veriyor. Hiçbir sıkıntımız yok. Bu bölgeler, laikliği anlamada, tanımada inanıyorum ki şu anda bir müzakerenin veyahut bir tartışmanın içerisinde olacaktır. Ben laikliği dinsizlik olarak kabul etmiyorum, laikliği din karşıtlığı olarak kabul etmiyorum. Partimin programında laikliğin tanımı şudur: Kişi laik olmaz, devlet laik olur. Bir Müslüman olarak, laik bir devleti yönetirken bütün inanç gruplarına devlet eşit mesafede olur, Müslüman'a da, Hristiyan'a da Musevi'ye de ateiste de. Bütün inanç gruplarının inancı o devletin güvencesi altındadır. Bizim anlayışımız bu. Burada aykırı düştüğümüz durum varsa bunu her fırsatta, herkesle müzakere ederiz. Bu söylediğimin de bizim değerlerimize, İslam'a karşı bir yanı varsa lütfen siz de beni ikna edin" demişti.

(https://www.sozcu.com.tr/erdogan-laiklik-ateizm-degildir-korkmayin-wp1202212)

*

Erdoğan’ın bu sözlerinde İslam’a uygun bir yan varsa lütfen AK Partililer de beni ikna etsinler.

Senin ikna olman dinde ölçü müdür?!

“Beni ikna edin” değil, “Bana delil getirin” demen gerekiyor.

Daha bunu bile anlayamıyorsan, bu ikisi arasındaki farkı bile kavrayamıyorsan, sana neyi nasıl anlatabiliriz?!

Üstelik mesele ateist olmama meselesi de değil.. Budist de ateist değil, şintoist de, hindu da, mecusi de.

Hinduların ateist olmaması bir fazilet midir?!

*

Aslında Erdoğan, laiklik konusunda Oğuzhan Asiltürk’ün izinden gidiyor.

Biz ise (bir ölçüde) Üstad Necip Fazıl’ın..

Necip Fazıl, 50 yıl kadar önce şunları yazmıştı (Necip Fazıl Kısakürek, Rapor 4/6, İstanbul: Büyük Doğu Y., 1999):

Millî Türk Talebe Birliği’nin, yeni idarecilerini seçmek üzere büyük kongresini topladığı ve beni de kongrenin ruhunu gözetmek üzere çağırdığı bir gün kendisine söz verilen M.S.P. İçişleri Bakanı Oğuzhan Asiltürk (Ne asaletsiz bir isim!) kürsüye çıkmış ve hiç de sırası, yeri, yurdu, lüzumu yokken demiştir ki:

– Devlet lâik olabilir; fertlerse olmayabilir. Bunlar birbirine mâni değildir!

Yani:

– Siz içinizden, isterseniz lâik olmayın! Ama devletin laik olup olmadığına aldırmayın ve onu kendi oluşu içinde tabiî görün!

Herhangi bir rejimin bâtını her neyse zâhirde onunla tecellisi esas olduğuna göre, ona zıt [muhalif] kalbleri ancak kendi hücrelerinde gizlenmeye [ortada görünmemeye] dâvet eden ve [laik] rejimi kendi halinde serbest, hattâ haklı gösteren böyle bir “Bizans” ruhu, açık küfrün bile tenezzül etmeyeceği bir idrak sefaleti arzeden ve balmumu [gibi şekilden şekile giren] adamları arasında[ki] bu çocuk sesli sapık Bakanı şiddetle suçlandırmayan, üstelik yeni Bakanlıklarla mükâfatlandıran lider de [Erbakan da] aynı ruhu [Bizans ruhunu] paylaşmış, hattâ önceden adamına telkin etmiş sayılabilir.

Mesele lâyisizmanın [laikliğin] kıymet hükmüne [değer yargısına] değil, müslümanlık taslıyanların anlayış ve samimilik derecesini gösterme ölçüsüne bağlıdır. Bu tarzda bir laiklik savunması, müslüman[lar] şöyle dursun, bizzat laikler ve Allah inkârcıları tarafından bile kabul edilmez. …

*

Evet, merhum Necip Fazıl, Oğuzhan Asiltürk’ün ve Erdoğan’ın laiklik anlayışını “Bizans ruhu” olarak nitelendiriyor.

Çünkü laikliğin (siyasal dinsizliğin) kıymet hükmüne (değer yargısına) göre konuşuyorlar.. İslam’a (dinî değerlere) göre değil..

[Merhum Şah-ı Nakşbend, Gümüşhanevî, Mehmed Zahid Kotku ve Prof. Mahmud Esad Coşan gibi zatların izinden gitme iddiasındaki “yeni İskenderpaşacılar/Hakyolcular" da “dinî değerler”e veda etmiş durumdalar. 

Kurdukları Sağduyu Partisi’nin “laik amentü”sü şöyle diyor: 

“… Ülkemizde daha geçerli olan ise, konumların şimdiye dek ‘millet’ tanımlarımızın üzerinden yapıldığı iki unsura; dini değerlere (İslam) ve milliyetçiliğe (Türk milliyetçiliği) nasıl baktıklarına göre belirlenmesidir.

“BİZİM ESAS ALDIĞIMIZ SİYASİ EKSENLER: Biz, partilerin liberal, devletçi, milliyetçi, sag veya sol olmalarından daha önemli konum belirleyicileri olduğunu düşünüyoruz. Bunlardan ilki bağımsızlıklarıdır. İkincisi ise kendi düşünce eksenleri içerisinde, bakışlarında ve uygulamalarında ne kadar sagduyulu olduklarıdır.” (Bkz. https://sagduyu.global/)]

*

Laiklik, dinler varsa bir anlam taşır, dinler yoksa laiklik de olmaz.

Dinlere hayat hakkı tanınmayan bir yerde dinler arası tarafsızlık da (laiklik de) bulunmaz.. Zaten yok olan, mevcut olmayan şeyler arasında nasıl tarafsız olacaksın?!

Hiç çocuğun yoksa, çocukların arasında tarafsız olman diye birşey de söz konusu olmaz.

Demek oluyor ki laikliğin bütün iyiliği, vatandaşları “Dinsizim” demeye zorlamamasından, mesela müslümana “Müslümanım” deme izni vermesinden ibaret.

Bu, bir iyilik midir?!

*

Ona kalırsa İslam da kimseyi “Müslümanım” demeye, müslüman olmaya zorlamıyor.. Hristiyanın “Hristiyanım”, Yahudi’nin “Yahudiyim”, Budistin “Budistim” demesi serbest.

Laiklik, dinler arasında tarafsız kalma, belli bir dinin hükümlerini devlet idaresinde esas almama iddiasında.

Yani hiçbir dine, devlete hakim olma izni vermemeyi ilke ediniyor.. İddiası bu.

İslam da aynı şeyi yapıyor, (kendisi dışındaki) hiçbir dine, devlete hakim olma izni vermiyor.

Ancak, aslında laiklik, (İslam’ın din tanımına göre), bir “din” durumunda.. Çünkü İslam’a göre, din aynı zamanda “yasalar manzumesi” anlamına geliyor. (Bkz. TDV İslâm Ansiklopedisi’nin “Din” maddesi.)

Yani İslam’a göre, dünyada ne dinsiz insan vardır, ne de dinsiz devlet.. 

"Dinsizim" diyenin dini de “nefse, heva ve hevese kulluk”tur:

"Hevasını (nefsinin arzu ve tutkularını, hevâhu) tanrı edineni (ilâhehû) gördün mü? Şimdi ona sen (savunmasını üstlenen) vekil mi olacaksın?!" (Furkan, 25/43)

Evet, "Ben ateistim, dinsizim, hiçbir dinim yok, hiçbir tanrıya da inanmıyorum" diyen kişinin de tanrısı var: Nefsanî arzu ve tutkuları.

Kendi heva ve heveslerini, arzu ve tutkularını bırakıp Selanikli Mustafa Atatürk'ün (İslam'a, Allahu Teala'nın vahyine aykırı) ilke ve inkılaplarına bağlılık gösterenler, yani Selanikli'nin hevâsına tabi olanlar da, ateist olduklarını söyleseler de, aslında (İslam açısından) ateist değillerdir.

Tanrıları Selanikli'nin "hevâ"sıdır.

Şeriat'e tabi olmayan, Şeriat karşıtlığı yapan herkes aynı durumdadır, kendisinin veya bir başkasının hevâsının kuludur:

"Sonra seni, (dünya ve ahirete ait) iş'te (el-emr) bir şeriat üzere ('alâ şerîatin) kıldık. Sen ona uy, bilmeyenlerin hevâlarına (ehvâ) uyma!" (Casiye, 45/18)

Evet, Türk laikliğinin tanrısı, Selanikli'nin hevâsıdır.. "Zikrü'l-cüz iradetü'l-küll" kaidesince Selanikli'nin şahsıdır. 

*

Asiltürk ve Erdoğan gibi isimlerin savunduğu laiklik (yani “Devlet laik olur, bireyler olmaz” anlayışı) esas itibariyle deizme/deistliğe karşılık geliyor.

Bir ara birileri tutturmuştu “Gençler deist oluyor” diye..

Erdoğan’ın laik (siyasal dinsiz) devletinin "dindar" gençliği de elbette deist olur.

Google’de “Deizm” kelimesini arayın, karşınıza çıkan ilk tanım şu olur: “Tek Tanrı’ya inanıp hiçbir dini kabul etmeyen görüş.”

Laiklik, Erdoğan’ın dediği gibi ateizm değilse, sapına kadar deizmdir.

Çünkü Erdoğan’ın ateist olmayan laikliği, devletin hiçbir dini kabul etmemesidir, dinsiz olmasıdır.

*

Deizm, İslam’a göre küfürdür, çünkü İslam, “hak din”in kabul edilmesini, bireylerin toplu halde, bölünüp parçalanmadan (yani devlet olarak) ona tabi olmalarını ister.

Çünkü “iyilikle emir ve kötülükten nehy etme” sadece dille olmaz, onun bir de el ile yapılan kısmı vardır, ona kesin olarak ihtiyaç duyulur, ve bu, devletsiz olmaz.. 

Yine cihat da, bireysel olmaktan ziyade toplumsal bir ibadettir, devleti gerektirir. 

“Hayır, cihat bireysel bir ibadettir, devletin varlığını gerektirmez; kişi duruma bakar, cihadın farz olduğunu anlarsa gereğini yapar” diyor musunuz?

Demiyorsunuz, böylelerine anında terörist damgasını basıyorsunuz.

Hudeybiye Antlaşması yüzünden Medine'ye kabul edilmeyen müslümanların kendi başlarına cihat etmeleri örneğinde olduğu gibi bazen şartlar gereği devlet-dışı bireysel ve grupsal cihat olayları yaşanabilir, fakat esas olan, cihadın İslam devleti çatısı altında yürütülmesidir:

“Mü'minlerin hepsi birden toplanıp (cihâd için) seferber olacak değillerdir. Fakat onların her fırkasından (topluluğundan) bir tâifenin (sefere) çıkmaları, (diğerlerinin ise) dîni iyice öğrenmeleri ve (seferden) kendilerine döndükleri zaman, kavimlerini (günahlar hususunda Allah'ın azâbı ile) korkutmaları gerekir. Tâ ki sakınsınlar.” (Tevbe, 9/122)

Laik (siyasal dinsiz) devlete gelince.. Dinler arasında tarafsız olduğu için İslam’a hizmet olsun diye savaşmıyor, cihat etmiyor, fakat kendi laik (siyasal dinsiz) düzeni için ölenin İslam dini çerçevesinde şehit kabul edilmesini istiyor.

Nedir bu?.. Cahillikten kaynaklanan çifte standart mı, yoksa kurnazlık ve hilekârlık eseri din istismarı mı?.. Nedir?

*

Erdoğan bir de, “Kişiler değil, devlet laik olur” diyor.

Bir defa, kişiler de isterlerse laik olurlar, her dine eşit mesafede olduklarını söyleyebilirler. (Ancak sonuçta bu da bir dindir, dinsizlik dini.. Kader meselesi gibi; kaderden kaçmak için yaptığın şey de kaderdendir.)

Devlet de illa laik olur diye birşey yok.

Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’in başında bulunduğu devlet ne devletiydi, din devleti (İslam devleti) miydi, yoksa laik (siyasal dinsiz) devlet mi?

Onun devleti İslam devletiydiyse, siz onun yolunu izlemek yerine Selanikli Mustafa Atatürk’ün “gazaba uğramış ve sapıtmış” Batılılar’dan ithal ettiği laikliği benimseyerek nereye varmak istiyorsunuz?

Yok, Rasulullah s.a.s.’in devleti de laik devlet idiyse, biz de “Asr-ı Saadet tipi laiklik” istiyoruz.

*

Rasulullah s.a.s., müslüman olmayanlara niye “cizye” vergisi koyuyor, onlara yönetimde söz hakkı tanımıyordu? 

(Laik Türkiye Cumhuriyeti de Selanikli Mustafa Atatürk’ün ilke ve inkılaplarına bağlılık ve sadakat yemini etmeyenleri, yani rejimin kelime-i şehadetini söylemeyenleri, Selanikli’ye iman etmeyenleri yönetimde söz sahibi yapmıyor.. Denemesi bedava, mesela bir milletvekili Atatürk'lü yemini etmeyi reddetsin bakalım ne oluyor!)

Hayır, bazı üçkâğıtçı kurnaz ilahiyatçıların zannettiği gibi Erdoğan’dan Türkiye’ye Şeriat getirmesi gibi birşey beklemiyoruz.

Hatta ondan İslam’ı ve Şeriat’i savunmasını da talep etmiyoruz.

Zarar verici açıklamalarda bulunmasın, tek istediğimiz bu.

Müslümanlığın ne olup olmadığı konusundaki fikirlerini kendisine saklasın, milletin sırtına bazı konularda ikna edilmesi ödevini yüklemesin.

Böyle uluorta ileri geri konuşuyor, ve insanları kendisine karşı “hakkı söyleme” imtihanı ile yüzyüze bırakıyor.

Bazı “düzen”baz ilahiyatçıların da onun yanlış laflarına hemen birer kulp takmaları meseleyi iyice içinden çıkılmaz hale getiriyor.

Onlara, “azîz ve intikam sahibi” olan Allah’ı hatırlatırız. 

*

Bir de “Devlet ayrı, rejim ayrı” diyerek rejimi (sağ kulağını sol eliyle tutma kabilinden) dolaylı olarak destekleyenler var. (Bunların bazısı, Mehmet Şevket Eygi örneğinde olduğu gibi kullanışlı aparat.. Bazısı da Kadir Mısıroğlu gibi, iyi niyetli olmakla birlikte, meseleyi “fıkıh usulü” zaviyesinden değerlendiremeyenler.)

Mesela Batı Trakya’da yaşayan Türk’ü alalım.. Yunanistan için “Devlet ayrı, rejim ayrı” diyebilir mi?.. (Metin Akpınar'ı akla getiren bazı edepsiz Kemalistler, insanlara "Atatürk olmasaydı babanızı bilemeyecektiniz" filan diyorlar.. Bu, başta Batı Trakya ve Bulgaristan olmak üzere Balkanlar'da yaşayan müslüman Türkler'e yönelik ağır bir hakarettir.)

Ya da İran’da yaşayan bir Sünnî “Devlet ayrı, rejim ayrı, ben devletime bağlıyım” dediğinde bu ne anlama gelir?

Toprağı işgal edildiği için İsrail devleti vatandaşı haline gelen bir müslüman, “Devlet ayrı, rejim ayrı, ben İsrail devletine bağlıyım” diyebilir mi?!

Ya da Doğu Türkistanlı bir müslüman Türk’ten, ““Devlet ayrı, rejim ayrı, ben Çin devletine sadığım” demesi beklenebilir mi?!

Bu “devlet ayrı, rejim ayrı” illüzyonistleri, Suriye’deki muhalefete de bu aklı veriyor, “Kardeşler, devlet ayrı, rejim ayrı; devletinize sadakat gösterin; devlete küsülmez” mi diyorlardı?!

Asr-ı Saadet’te Müslümanlar Medine’ye hicret ettiler.. Mekke’de kalan kişi, hicreti terkin yanı sıra bir de “Devlet ayrı, rejim ayrıdır; Mekke’nin rejimi kötü, fakat ‘site devlet’ime bağlıyım.. Mevzubahis olan vatanım Mekke ise gerisi teferruattır” dediğinde, iman etmiş olur muydu?

Biraz mantıklı olmaktan kimseye zarar gelmez.. Çifte standarttan vazgeçip dürüst olmak da insanın vicdanı için en iyi ağrı kesicidir.

*

Devlet, laik (siyasal dinsiz) rejimine biat etmeyen, ona bağlılık ve sadakat yemini ile bağlanmak istemeyen müslüman bireyleri vatandaşlık haklarından yararlandırmamanın yollarını arayacak, nerdeyse vatandaştan saymayacak, devletçiler rejim muhaliflerine zehirlenerek itlaf edilmesi gereken bir köpek gözüyle bakacak, buna karşılık müslüman, devleti adeta put yapıp ona tapacak..

Yok öyle yağma!

Devlet (adına devlet denilen örgütlü siyasetçiler ve bürokratlar topluluğu), Cemal Bali Akal'ın tabiriyle Sivil Toplumun Tanrısı olarak arz-ı endam etmeye kalkışacak, "Allah'mış, Peygamber'miş, Kitap'mış, Sünnet'miş, biz bunları takmayız, herşeyin en iyisini biz biliriz" hevâları ve havalarında "dinler arası ve de üstü" takılacak, Tanrı'yı (Batılılar gibi öldürmüş olduğunu iddia etmese de) emekliye ayıracak; "sivil kullar" olarak gördüğü vatandaşlar ise "Sivil toplumun ülke yüzölçümü büyüklüğündeki yeryüzü tanrısının hikmetinden sual olunmaz" diyerek ona sorgusuz sualsiz teslim olacaklar..

Gerçekten müslüman/müslim olan (Allah'a teslimiyet gösteren) kişi bunu kabul edebilir mi?! 

*

“Devlet ayrı, rejim ayrı” diyenler, gerçekte, “Devlet ayrı, din ayrı olabilir; dinsizlik devleti etkilemez” demek istemektedirler.

Bu söylem, sinsiliğinden dolayı, laikliği doğrudan savunmaktan belki de daha kötü ve tehlikelidir.

Devlet, İslam devleti olduğunu söylemeye tenezzül etmeyecek, yerlerin ve göklerin yaratıcısı Allahu Teala’ya itaati umursamayacak, Âlemlerin Rabbi’ne itaat ile ineğe tapınma arasında tarafsız kalacak, fakat müslüman, “devlet ayrı, rejim ayrı” diyerek böylesi bir devletin “azat kabul etmez kulu kölesi” olmayı kabullenecek.. Aklı başında, İslam’ın ve imanın ne olduğunu bilen bir müslüman bunu kabul edebilir mi?!

“İşte o Allah, sizin hak rabbinizdir.. Haktan sonra da (geride) sapıklıktan başka ne vardır?! O halde nasıl çevriliyorsunuz?” (Yunus, 10/32)

İster bireyler olsun, ister toplumlar, isterse devletler, İslam Şeriati'ni bırakan, ona karşı çıkıp sırt çeviren, sapıklığı satın almış, Cehennem'e giriş bileti edinmiş olur.

Bunu bilir, bunu söyleriz.